De Brug naar Tevredenheid

 

Smaken verschillen natuurlijk, maar met Omroep Zeeland heb ik niet zoveel. Niet dat ik het de redactie kwalijk neem dat ze over het algemeen weinig te melden hebben. Kun-nen ze in Oost-Souburg natuurlijk ook weinig aan veranderen dat het verder in Zeeland allemaal zijn gangetje gaat. Erg veel journalistieke diepgang is er in hun programma’s verder niet te bespeuren. En sinds de kleinzielige Edwin de Kort daar anchorwoman Helge Prinsen zo knullig aan de dijk zette, sla ik de zender op de televisie ook bij voor-keur maar over.                                                                                                                  Op de radio vond ik het ‘Uurtje Bert’ altijd het toppunt van onnozelheid. Maar om het ge-leuter van de sympathieke mafkees Bert van Leerdam kon ik in de auto nog wel eens zitten te grinniken. Ook omdat Bert een van de weinige was die zijn stem met een welis-waar wat geforceerde Zeeuwse tongval luidkeels door de ether liet schallen. De rest van de jongelui schijnt zich daar behoorlijk voor te generen en kletst angstvallig ABN.     Op een regionale zender zou naar mijn idee bij voorkeur en zo vaak mogelijk in dialect moeten worden gesproken. Daarom is L1 Radio behalve voor Limburgers voor de rest voor niemand nog te verstaan. En bij Omrop Fryslân zijn ze zelfs zo steil in de leer dat ook de hele website in het Fries is.

Waarom dat Omroep Zeeland dan toch op mijn autoradio aan stond terwijl ik dit voor-jaar voor hopelijk een van de laatste keren in Vlissingen voor de recht overeind staande Keersluisbrug stond te wachten, weet ik dus eigenlijk ook niet. De altijd bakvisachtig giebelende Overkantse Elsa van Hermon presenteerde een programma met muziek en een rondtrekkende reporter, genaamd Michiel, moest tussen de muziek in de binnen-landen van Zeeland interessante dingetjes boven water proberen te krijgen.                 Michiel bleek die dag in Sluis rond te scharrelen en had zich daar bij een ouderenzorg-instelling gemeld. Gezien de enorme negatieve berichtgeving over alles wat met zorg voor ouderen heeft te maken, ging onze jeugdige razende reporter maar eens langs bij een cliënte die daar een heel uitgesproken mening over had.

Die cliënte was mevrouw De Meij in de leeftijd van 95 jaar en ze vond het allemaal hélé-maal fantastisch in het huis. Het personeel waren allemaal grote schatten, het eten was elke dag lekker en ze kwam absoluut niets te kort. Er werd prima voor mevrouw De Meij gezorgd en ze had verder eigenlijk helemaal niets meer te wensen. Er werd in huis ook van alles georganiseerd. Gelijktijdig begon ik me toch wel een beetje zorgen te maken of mevrouw De Meij daar soms gokverslaafd was geworden. Elke dag kwamen ze haar namelijk ’s middags om kwart voor twee ophalen en dan zat ze tot half vijf met een stel van die andere ouwe rakkers te kaarten. Of ze daar nou zat te toepen, te klaverjassen of te pokeren, zei mevrouw De Meij er niet bij. Ook niet of dat ze daarmee haar AOW stevig aan zat vullen. Dat zou daar in Sluis toch wel eens een zorginstelling annex een casino kunnen zijn.

Mevrouw De Meij zat nu vijf jaar in het huis te genieten, maar op de logische vraag van het verslaggevertje of ze dus nog wel voor vijf jaar wilde bijtekenen, zei mevrouw De Meij dat dit voor haar echt niet meer hoefde… ‘Ik bin noe vuuvenehentig, meneer, ik vin da ut wêh henoeg hewist is, ééh!’                                                                                      Daar snapte dat Michiel van Omroep Zeeland helemaal niets van… ‘Maar mevrouw, wat krijgen we nu? Hoe kan dat nu? Een mens wilt toch altijd alleen maar meer. U toch ook wel?’                                                                                                                              Dan moest mevrouw De Meij hem toch helaas teleurstellen, want zij hoefde namelijk helemaal niets meer. Zij had een goed leven gehad. Daarin had ze gelukkige dingen meegemaakt en ook verdriet gekend, maar dat hoort nu eenmaal bij het leven. Zij was nu toch op een prettige manier oud geworden. Het ging allemaal goed met de kinderen, de kleinkinderen en de achterkleinkinderen en daarom zou ze het helemaal niet erg vinden als het vandaag of morgen ineens afgelopen was. Het was eigenlijk goed zo, mevrouw De Meij was gewoon klaar en tevreden met haar geleefde leven.

Dat kwam toch even binnen, niet alleen bij die met stomheid geslagen sterreporter van Omroep Zeeland. Ook bij mij. Maar ik moest er ook om glimlachen. Het werd namelijk zo zonder enige nadruk of dramatiek verteld. Mevrouw De Meij meende het simpel en oprecht en daar kon Zeeland gewoon even nota van nemen. Voor haar was het slechts een constatering. Het verschil van de twee generaties bewees zich in het altijd méér willen van de jeugdige Michiel en de echte tevredenheid van de hoogbejaarde mevrouw De Meij.                                                                                                                               De wijze Socrates schijnt ooit te hebben gezegd… ‘Degene die met het minst tevreden is, is het rijkst, want tevredenheid is de grootste schat.’                                                    Omroep Zeeland heeft het dan toch maar voor elkaar gekregen dat ik zo ongeveer de laatste keer wachtend voor een langdurig geopende Vlissingse Keersluisbrug mij niet aan die brug zat te ergeren, maar blij was weer eens even een spontane en aanspre-kende levenswijsheid mee te krijgen. Dat is Radio 2, Sky Radio of Radio 538 bij mijn weten toch nog nooit gelukt.

   Send article as PDF