Project ‘Bewateren 2.0’

Als ze in een bedrijf echt niet meer weten wat ze precies met je aan moeten, maken ze je ten einde raad maar ‘projectmanager’. Iedereen mag zich projectmanager noemen. Een duur Engels woord voor ‘regelneef’. Hoef je verder ook helemaal niets voor te kun-nen. Hooguit een beetje met je armen zwaaien en af en toe  eens flink chagrijnig kijken, ‘that’s all!’ 

Zelf ben ik de laatste jaren van mijn werkzame leven ook projectmanager geweest… Voor een slordige 150 miljoen euro aan logistieke projecten geregeld. Niet dat ik er erg veel verstand van had en evenmin had ik meestal geen enkel idee van alle techniek die er achter schuilging. Mijn technische inzichten hebben zich vrijwel uitsluitend beperkt tot de werking en toepassingsmogelijkheden van de kurkentrekker.                                       Met wat bluf, de nodige Machiavellische spelletjes, heftig gespeelde intimidaties en staaltjes van fantasierijk creatief boekhouden slaagde ik er wel altijd in om binnen de gestelde termijnen en budgetten te blijven. Aan al dat vroegere geknoei en geknutsel heb ik wel een chronische projectmatige posttraumatische stoornis overgehouden. Ongeneeslijk, maar verder vrij onschuldig voor mijn omgeving. Ik ben alleen hyper-allergisch voor gepruts, gekloot, gelummel, gelanterfant en gesmijt met andermans geld. De stand van mijn bloeddruk verhoudt zich in die gevallen omgekeerd evenredig met mijn humeur.

Voorbeeldje… de projectmanagers van de provincie Zeeland hebben een vaste plek in het linkerrijtje van de eredivisie der onnozelaars. De bestekken kloppen daar nooit voor geen meter en de budgetten worden uit de duim gezogen. Onkunde en onervarenheid met grotere projecten zijn absolute vereisten om te kunnen solliciteren als provinciaal projectmanager. De verdubbeling van een paar kilometer Sloeweg bijvoorbeeld leverde een tekort op van twintig miljoen euro en gedeputeerde Kees van Beveren een dijk van een wachtgeldregeling. Die zit sindsdien gierend van het lachen achter de geraniums.

Het failliete Vlissingen is door suïcidale projectmanagers succesvol getransformeerd tot een gemeente met de felbegeerde A-12 status. Daar is bikkelhard gesappeld om elk project gierend uit de klauwen te laten lopen, inclusief een gapend deficit versus het beschikbare budget. Dat gold specifiek voor alle zinloze projecten op de boulevards, voor het troosteloze Scheldekwartier en voor alle declaraties van het college van B&W.

De gemeente Reimerswaal heeft evenwel een solide reputatie van de op twee na zui-nigste Zeeuwse gemeente te zijn. Boordevol optimisme heb ik daarom hier in 2015 domicilie gekozen. Hier zou namelijk elk dubbeltje eerst worden omgedraaid voor het behoedzaam aan de broodnodige zaken werd uitgegeven. Verkwisting zou het strakke SGP-regiem een gruwel moeten zijn. De begroting van de gemeente Reimerswaal dreigt nu ook onder druk te komen te staan door een ambitieuze waterprojectmanager.

Vorig jaar kwam op druilerige regenachtige maandagmorgen op een veel te vroeg uur een colonne van de firma’s Sinke en Meeuwse hier de boulevard opgedaverd. Eerst urenlang werkoverleg met elkaar, met de gemeente Reimerswaal en met de vereniging van eigenaren van ons complex. Vervolgens werden er vijf plantenbakken opgetakeld en de halve boulevard opengebroken. Twee kranen, vier bedrijfswagens en een man-netje of acht deden het dagenlang voorkomen alsof ze druk in de waren om die vijf plantenbakken van een automatisch beregeningssysteem te voorzien. Alsof die bakken potverdorie op de boulevards van Timboektoe stonden, midden in de gortdroge bloed-hete Sahara!                                                                                                                        Sleuven graven, gaten boren, pijpleidingen leggen, grond eruit, zand erin. Die planten-bakken stonden er overigens al vijf jaar en het gewas groeide en bloeide als stronken boerenkool, tot ongenoegen van diverse appartementbewoners. Lees blog ‘De Barbier van Kruse Veer’, 06-03-2016.                                                                                             De gemeentelijke regelneef voor bomen, struiken en bosjes had in zijn onmetelijke wijs-heid beslist dat hier onvoldoende water over de gemeentelijke plantenbakken vloeide. Ondanks dat er in ‘Kruunehe’  jaarlijks ca.700 millimeter regen omlaag valt. Daartoe  diende een vernuftig kunstmatig kostbaar beregeningssysteem te worden opgetuigd. Grapje van duizenden euri aan gemeenschapspenningen. Redelijk komisch was het wel dat die hardwerkende waterspecialisten van Sinke en Meeuwse drie dagen in de stromende regen hebben staan knoeien. Je zàg die boompjes in de bakken gewoon groeien! Het sarcasme van Onze Lieve Heer leek zelfs even dat van mij te overtreffen… Watermanagement is altijd een koninklijke hobby geweest en derhalve past het mij het nodige respect te betonen bij de beoordeling van dit irrigatieproject van onze planten-bakken. Alleen nu maar hopen dat de bomen niet tot in de hemel groeien…

   Send article as PDF   

1 thought on “Project ‘Bewateren 2.0’

Reacties zijn gesloten.