Ambtelijk gegraai?

Sinds dat ik, zoals dat zo fraai heet, uit het actieve arbeidsproces ben gestapt, heb ik bijna twee jaar als toerist in het buitenland mogen verblijven. Voornamelijk in Spanje, aan de Costa Blanca. Aldaar een aardig bedrag aan euro’s in de Spaanse economie gepompt, altijd tol betaald op de autosnelwegen, maar geen cent toeristenbelasting hoeven af te dragen. Dat is door geen enkele Spanjaard ooit gevraagd en ik had ook geen idee waar en hoe ik dat dan had moeten doen. Overigens zodra ik mij ooit vrijwillig aan zou melden om belasting te betalen, laat mijn vrouw me met handboeien afvoeren naar een gesloten TBS-kliniek.

Izak Vogelaar, onze eminente Reimerswaalse wethouder die ervoor zorgt dat het ons economisch allemaal voor de wind gaat, had laatst nog een gat van een tonnetje in zijn begroting. Hij zocht een paar gemakkelijke slachtoffers en besloot om alle arbeids-migranten in onze gemeente toeristenbelasting te laten gaan betalen. Maar zijn hele VVD-electoraat ging onmiddellijk finaal over de rooie. Vervolgens ook de ondernemers van alle andere gezindten en dus moest Izak schielijk zijn keutel weer intrekken en een andere list verzinnen.

Volgens het CBS waren er eind 2015 in NL niet minder dan 855.000 werkende arbeids-migranten. Allemaal afkomstig uit één van die 27 andere EU landen. Hoeveel werkeloze arbeidsmigranten er dan hier ook nog rondlopen, wist het CBS niet. Een EU-arbeids-migrant kan hier een paar maanden zijn, maar ook een paar jaar. Als hij/zij te werk wordt gesteld, desnoods via allerlei schimmige en soms criminele tussenpersonen zijn, staat het vast dat er vanaf de eerste werkende dag in Nederland loonbelasting moet worden betaald. Volkomen terecht want een arbeidsmigrant woont tijdelijk in Nederland en profiteert hier van allerlei collectieve voorzieningen. Maar om zo iemand dan óók nog toeristenbelasting te laten betalen, riekt naar mijn smaak inderdaad naar gemeen-telijk graaien. Toen Zijne Excellentie Marien Westrate dat onlangs in de Reimerswaalse gemeenteraad ook zo noemde, moest ie voor straf in de hoek gaan staan…

Rond het verschijnsel arbeidsmigrant hangen veel kwalijke dampen. Er is een complete uitzend- en detacheringsindustrie ontstaan om arbeidsmigranten hier voor een schijntje te laten werken. De werkverschaffer van een arbeidsmigrant is vaak ook de huurbaas en dat maakt de arbeidsmigrant compleet afhankelijk. Er zijn ongetwijfeld bedrijven waar het voor arbeidsmigranten goed is geregeld, maar voor de schrijnende situaties valt vaak de term moderne slavernij’ of ‘slavernij 2.0’. De overheid wast vanzelfspre-kend de handen in onschuld, want op papier is alles voor de arbeidsmigratie piekfijn geregeld. De handhaving van alle regeltjes is evenwel dusdanig summier dat kwaad-willende lieden een vrijwel leeg speelveld hebben.

Ik loop of fiets wel eens langs fruitbedrijven hier in de buurt waar in een loods of in caravans achter een loods arbeidsmigranten wonen, of liever gezegd, verblijven. Margi-naal of armoedig is meestal mijn conclusie. Daar worden tweederangs Europeanen op een derderangs manier gehuisvest. En de overheid vindt dat blijkbaar best. Dat het welzijn van de ondernemer prevaleert boven dat van het proletariaat, is een aloude eco-nomische wetmatigheid.                                                                                                   In de Reimerswaalse Bode staan geregeld, bureaucratisch aangeduid volgens artikel 8.40/8.41 wet Milieubeheer, dat er weer een ingezetene melding doet van de huisves-ting van arbeidsmigranten. Lèt wel… slechts melding gedaan, géén toestemming ge-vraagd. Hoeft ook niet, want tegen zo’n melding is verder geen zienswijze, bezwaar of beroep mogelijk. Vaak valt er uit zo’n melding niet op te maken voor hoeveel mensen het maximaal geldt. Veel toleranter kan een overheid zich niet voor het bedrijfsleven openstellen.

Veertig jaar geleden vierde het verschijnsel ‘koppelbaas’ hoogtij in het Nederlandse be-drijfsleven. Op het uitlenen van personeel aan een ander bedrijf stond destijds in sociaal opzicht zo’n beetje de doodstraf. Om koppelbazen hing altijd de kwalijke geur van belastingontduiking en ontduiken van sociale afdrachten. Randstad stond nog in de kinderschoenen en bestond vanwege de vergunningsplicht om personeel uit te zen-den. De Wet Ketenaansprakelijkheid van 1981 bleek een effectief wapen om de koppel-bazen te bestrijden. Maar in 1998 werd de vergunningsplicht voor de uitzendbureaus weer afgeschaft en was het hek van de dam. Multinational Randstad draait nu een jaaromzet van 20 miljard. Evenals de bouw, de metaal en de havens moet ook de sector arbeidsbemiddeling zichzelf maar reguleren. De teruggetreden overheid heeft nu geen middelen meer om de uitbuiting van arbeidsmigranten adequaat te voorkomen. Wèl om toeristenbelasting te heffen…

   Send article as PDF   

1 thought on “Ambtelijk gegraai?

  1. Hier schrijf ik een uitroepteken.!!!!! Mooi en kernachtig verwoord!

Reacties zijn gesloten.