also…!

‘Also…!’ Het schrijven van een blog is eigenlijk een volkomen zinloze bezigheid.      Trouwens net als voetballen, bridgen, slap ouwehoeren, tennissen, twitteren of golfen. En misschien als al die vele duizenden andere vormen van recreatie. Maar het is in elk geval een manier om creatief de overmaat aan vrije tijd de baas te kunnen.                     Medio 2009 ben ik  gestopt met werken, tenminste als ik al die rare nummertjes ik bijna vijf decennialang heb opgevoerd, zo mag noemen. Ik zou me schamen als ik ook zou behoren tot die groep gepensioneerde klagers die zeggen terug te verlangen naar de tijd dat zij vonden ‘iets nuttigs’ konden doen en zich nu als pensionado overbodig voelen. Dat zijn beklagenwaardige mensen.                                                                       Het naar eigen inzicht en voorkeur invullen van je eigen vrije tijd is een buitengewoon groot voorrecht. Weliswaar zelf verdiend en betaald, maar als de gezondheid en de persoonlijke omstandigheden het dan ook nog toelaten, is het koninklijk om elke morgen je eigen plan te mogen en kunnen trekken. Veel respect voor al die talloze betrokken ‘mensen-mensen’ onder ons die zich dan onmiddellijk als vrijwilliger gaan inzetten om hun medemens die het om de een of andere reden moeilijker heeft, een handje te helpen… een diep chapeau!                                                                                Maar ook diegenen die een langgekoesterde wens om die bulk aan vrije tijd te besteden aan activiteiten die zij hun hele leven al wilden doen, hebben mijn grote sympathie. Met de kleinkinderen dingen doen, lange reizen maken, een volkstuintje omspitten, in het struikgewas zoeken waar dat verrekte golfballetje ergens is gebleven… Een mens zijn lust is dan zijn dagelijks leven geworden. Geweldig toch?                                           Toen ik het bijltje erbij neerlegde, had ik er al een poosje verlangend naar uitgekeken. Ik had de diepe zakken van mijn aandeelhouders intussen boordevol gestort en het werd zo zoetjesaan wel eens tijd voor mijzelf. Zonder veel emotie op de laatste dag de deur uitgestapt. Al doet het me nu nog erg veel plezier om te horen of te lezen dat het uitstekend gaat met het bedrijf. Geen seconde terugverlangd naar ‘de maatschappij’.      Naderhand ook helemaal geen tijd gehad om me te vervelen. Eerst míjn vingers blauw getypt om mijn arbeidzame leven gedetailleerd te beschrijven in twee stevige boek-werken. De tijd op de koopvaardij heb ik inclusief fotomateriaal vastgelegd in het boek ‘Ook het kielzog verdwijnt weer’. Alle capriolen die in de Vlissingse haven werden uitgehaald, staan minitieus beschreven in het rijk geïllustreerde ‘Down by the riverside’. Negenenveertig jaar maritieme- en havenhistorie tussen 1960 en 2009 ligt voor het nageslacht vast in feiten en beelden. Daderinformatie uit de eerste hand!                         Daarna vond ik het een leuk idee om eens een paar fictieboeken proberen te schrijven. Dat werden ‘De Ziel van de Piraat’ uitgegeven in 2011 en ‘De Benedictijn’ in 2015. Beide zijn opgenomen in de collectie van de Zeeuwse Bibliotheek. Geweldig om vooraf maandenlang de research te doen teneinde te vermijden dat er teveel onwaars wordt geschreven. Maar het meest meeslepend was voor mij het schrijven zelf. Vooral als de schrijver onweerstaanbaar door het verhaal wordt meegezogen in kronkelingen van het script die eerst helemaal niet voorzien waren. Nu is het elk jaar toch steeds weer even billenknijpen als de Nobelprijs voor Literatuur wordt toegekend… Zo langzamerhand begin ik wel even verongelijkt te worden als destijds wijlen Harry Mulisch, die ook telkens naast de gladiolen greep. Het schrijven doe ik steeds onder het pseudoniem Alexander Ciska. Ciska was de voornaam van mijn moeder en bij haar is tenslotte alles begonnen.                                                                                                                      Het sturen van ingezonden stukken naar de PZC was ook verder weinig opwindend en dus heb ik met behulp van WordPress een website opgetuigd om naar hartenlust te gaan bloggen. Zonder de drive of de doordrammerigheid van de notoire wereld-verbeteraar. Soms inspelend op de actualiteit, herinneringen ophalen, satirisch aanstip-pen, lokale evenementen rapporteren, gemeentelijke politiek van voetnoten voorzien en zo nu en dan wat sarcastische oprispingen. Soms om vertellend te duiden, problemen te signaleren, misstanden te hekelen, mezelf te amuseren maar altijd wel proberen het kwetsen toch zoveel mogelijk te vermijden.                                                               ‘Allez, we zijn vertrokken!’… zeggen dan mijn overburen aan de andere kant van het water.

www.pdf24.org    Send article as PDF