de enclave…

 

Op zaterdag 15 maart 2003 vertrok de allerlaatste veerboot uit de veerhaven van Kruiningen en was de veerdienst naar Perkpolder verleden tijd. ‘Den overkant’, alleen nog bereikbaar met de Westerscheldetunnel of de Liefkenshoektunnel, lag ineens een stuk verder weg. Kruiningen werd de trotse bezitter van een lege veerhaven die, omdat de volle eb vanuit het Zuidergat dagelijks tonnen slib aanvoert, verder weinig praktisch nut had. Diverse snode en nogal wilde plannen voor een handelshaven en een jacht-haven sneuvelden om uiteenlopende redenen.                                                                   Opmerkelijk was daarom het uiteindelijke plan van de gemeente Reimerswaal om de veerhaven aan de natuur terug te geven en het erachter liggende veerhavengebied om te vormen tot een woonwijk. Deze wijk zou de naam Kruse Veer krijgen. Haast nog op-merkelijker was de snelheid waarmee de gemeente Reimerswaal dit plan realiseerde. Nadat de betonnen aanlegfuiken en oprijconstructies waren gesloopt, moest het hele gebied heringericht en opgehoogd worden. Maar reeds in het najaar van 2008 ging de verkoop van de eerste appartementen van start. Ook wij waren toen daarbij aanwezig, bestudeerden de plannen, maar het kwartje wilde niet vallen. Ook toen in 2011 het eerste appartementencomplex in gebruik werd genomen, zijn we op een mistige dag nog eens gaan kijken en hoofdschuddend de auto weer ingestapt… ‘Dáár wil je voor je verdriet nog niet gaan wonen!’                                                                                            Heel anders werd het toen ik er op een zonnige middag in juli 2014 weer eens ging kijken, op speurtocht naar een nieuwe woonstek. Daar liep ik niet geheel toevallig de honorair consul van Kruse Veer, de heer Rob van den Houten, tegen het lijf en hoefde daarna verder ook geen brochure meer aan te vragen. Een volgend bezoekje aan Kruse Veer begin augustus 2014, gaf uiteindelijk de doorslag. Tijdens een wandeling van een uurtje langs de oevers van de rivier, prachtig weer en midden in de vakantie-periode, kwamen we twee fietsers en één voetganger tegen. Dàt zochten we!              Je moet het natuurlijk wel willen! Wonen in de stilte, met een fabuleus uitzicht over de rivier, een onbeperkt wandelgebied direct voor de deur, een bos eventjes verderop en het dorp Kruiningen op gepaste afstand. Alle sceptici die zeer begrijpelijk eerst mees-muilend hadden gereageerd op onze verhuisplannen, stonden bij hun eerste bezoek aan Kruse Veer allemaal met het bakkes vol tanden.                                                        In 2018 wordt er driftig verder gebouwd aan het tweede en laatste appartementencom-plex en zal de eerste fase van Kruse Veer geheel volgebouwd zijn. Voor een ieder die nu nog net zo bekrompen over Kruse Veer denkt zoals wij destijds deden, maar zich toch nog wenst te bekeren, zijn er nog mogelijkheden. Serieuze haast is wel geboden, want wonen in Kruse Veer blijkt ‘second to none’ te zijn.                                                    Tot nu toe hebben wij nog niet echt het gevoel om inwoners van Kruiningen te zijn, wat dat verder ook moge inhouden. Wij wonen in de enclave Kruse Veer, een stilteplek aan de waterkant. Een eldorado voor shiplovers, rustzoekers en hondenliefhebbers. In het verderop gelegen Kruiningen zijn alle zaken beschikbaar die een normaal mens nodig heeft voor de eerste basisbehoeften. Het cultureel aanbod bestaat uit ‘Ons Boeregoed’, een vereniging van leutige landslieden die de landelijke tradities hoog willen houden. Culinair laat Jannis Brevet & Co iedereen drie sterren zien en proeven. Voor elke andere vorm van vertier… gelieve rechtsaf te slaan, richting Brabant of Antwerpen.         Alles dus helemaal halleluja in Kruse Veer?                                                                       Bijna…!                                                                                                                            De gemeente Reimerswaal heeft te lang nogal irritant verstoppertje gespeeld met de projectontwikkelaar. Vooral de inwoners van het eerste uur hebben daardoor vanaf 2010 te lang, te veel en te onnodig in de bouwoverlast, de bouwteringzooi, de slechte straatverlichting en een voor kinderen zeer onveilige bouwplaats gewoond.                 De gemeente gaf zelden of nooit thuis en wees steeds slechts obligaat naar de project-ontwikkelaar. Dat de overlast zou horen bij de ontwikkeling van een nieuwe wijk was altijd wel een erg goedkoop excuus. Maar de bouwvakkers van Kruse Veer pakken binnenkort al hun spullen en trekken verder. Wij blijven!

   Send article as PDF