het land…

Luisterend naar de ‘Pastorale’ van Ludwig van Beethoven krijgt men visioenen van een idyllisch en volmaakt landschap. Toen Beethoven dit meesterwerk componeerde had hij een fragiele gezondheid en was al vrijwel geheel doof. Toch was hij zo geniaal dat hij zijn voorstelling van zijn eigen perfecte visuele landschappelijke scenes kon vertalen in een muziekstuk dat de eeuwen zou overleven.                                                              Zo heeft misschien iedereen wel zijn eigen volmaakte landschapsbeeld. Hoewel het verwarrend kan zijn omdat er altijd wel ergens een overtreffende trap op de loer lijkt te liggen. Voor mijzelf is decennialang de boulevard van Vlissingen ‘the only place to be’ geweest. Voor de echte maritieme ‘die-hards’ zonder twijfel een van de mooiste plaat-sen ter wereld. Trots en blij dat ik er zevenentwintig jaar heb mogen wonen.  Totdat het Zuid-Europese landschap prettig begon te kietelen. De ruige schoonheid van de Franse Provence, de golvende zonnebloemvelden van de Lot-et-Garonne en de subtropische Spaanse Costa Blanca. Een overvloed aan fraaie huizen op de mooiste plekjes met allemaal een verleidelijk hoge ‘feelgood’-factor. Maar op het ‘moment suprème’ van de beslissing, was er toch nog steeds net weer dat spoortje van twijfel. Genoeg om het weer even uit te stellen. Het werd dus uiteindelijk na de Vlissingse boulevard geen Saignon in de Provence, ook geen Penne-d’Agenais in de Lot-et-Garonne en zelfs door Altea la Nova aan de Costa Blanca ging op het laatste moment een dikke streep.            Het werd een appartement in Kruiningen…                                                                        Al vaker in mijn leven ben ik in een zwart gat gesprongen en zo voelde het eigenlijk ook toen we definitief besloten om naar Kruiningen te verkassen. Maar dat werkte totaal anders uit. Hoewel eerst hoog van de toren tetterend dat voor mij het ‘back-to-the-roots’ absoluut niet opging, moest ik al vrij snel tot de conclusie komen dat dit wel degelijk het geval was. Voor mij een indicatie dat thuiskomen geen visuele gewaarwording is. Maar dat het blijkbaar veel dieper zit. Zo diep dat het niet eens duidelijk uit te leggen is.      Eigenlijk ben ik nog maar amper van de verbazing bekomen dat ik in het land van Kruiningen weer terug ben gekomen. Het land waar ik thuishoor.                                      Mijn beheersing van de Zeeuwse taal is belabberd, delen van de conversatie blijven soms onverstaanbaar, Kruiningen staat vrijwel onderaan de lijst van de meest aantrek-kelijke Nederlandse gemeenten en Kruiningen doet voortdurend zijn stinkende best om de kwalijke reputatie van een rumoerig refokalifaat dubbel en dwars waar te maken.     Toch ken ik geen spoortje twijfel… Kruiningen is ‘my-place-to-stay’.                                  Door de vier seizoenen heen kan hier door mij het pastorale gevoel worden ervaren. De dijken zijn niet alleen hoog genoeg om het water tegen te houden, maar ook voldoende hoog om het land en de rivier te bezien. Een schouwspel dat stil maakt, boeit en dus nooit verveelt. Een landschap wordt echter pas pastoraal als het met gevoel wordt beschouwd. En omdat ik bij het kijken altijd het gevoel heb dat ik over het land of het water sta te kijken waar ik thuishoor, overstijgt de zesde symfonie van Beethoven in elk opzicht het Wilhelmus.                                                                                            Fietsend via Yerseke, Wemeldinge en Kattendijke naar het Goese Sas beleef je Zuid-Beveland op z’n puurst. Hapje en slokje op het terras van ‘Het Loze Vissertje’. Terug via Kapelle en Biezelinge waar mijn voorgeslacht vandaan kwam en daarna Hansweert waar ikzelf ben geboren, maken het een hele intense maar plezante ‘sentimental jour-ney’. Voor iedereen die dit leest en het bijbehorende gevoel niet kan ervaren, lijkt dit wellicht dom geleuter. Speciaal voor hen hoop ik dan dat hij/zij dit gevoel wèl krijgt als de eigen woonomgeving wordt beschouwd. Het is namelijk een groot geschenk dat ieder op zijn eigen specifieke plekje en misschien tot totaal onbegrip van die ander, van dat magistrale pastorale gevoel kan genieten. En dan wordt dus ook het land van Kruiningen buitengewoon en pràchtig.

www.pdf24.org    Send article as PDF