Kruse Veer

In de Griekse mythologie vormde de rivier de ‘Styx’ de scheiding tussen de bewoonde wereld en ‘Hades’, de heerser over het dodenrijk.                                                            De ziel van een overledene kon tegen betaling van één obool de overtocht maken met een veerman, genaamd ‘Charon’.                                                                                       De prangende vraag was wel altijd wie deze obool uiteindelijk wilde betalen.                  Deze mythe was destijds de inspiratie voor de televisieserie ‘Who pays the ferryman?’

Kruse Veer is de bargoense naam voor het vroegere Veerhavengebied van Kruiningen. Sinds 2003, na de ingebruikname van de Westerscheldetunnel, is die Veerhaven over-bodig.                                                                                                                                 De haven zelf is toen snel en definitief dichtgeslibd.                                                          Het plateau van de Veerhaven is tot ruim tien meter boven NAP verhoogd en daarop is een complete zich nog steeds uitbreidende woonwijk verrezen.                                       Deze buitenwijk van Kruiningen heeft de onofficiële naam Kruse Veer gekregen.

Alleen voor het voorrecht om in Kruse Veer te mogen wonen, moeten ook wel een paar obolen worden betaald.                                                                                                      Maar dan is de weldadige landelijke rust van dit karakteristieke uitzichtpunt ook verze-kerd.                                                                                                                                  Vanuit de polder of vanaf de A58 het bastion Kruse Veer naderend, doet het profiel mij denken aan de aanblik van de oude Franse vestingstad Laon, oprijzend vanuit het vlak-ke land op 45 kilometer noordwestelijk van de champagnestad Reims.

De Veerhaven zelf is weer aan de natuur teruggegeven.                                                  Door de sinds 2003 aangespoelde sliblaag van minstens zes meter dik is de haven voor de scheepvaart totaal onbruikbaar geworden.                                                                    Daar profiteren nu zwermen eenden, scholeksters, ganzen, meeuwen en allerlei andere polifinario’s van.                                                                                                                   Op de na elk hoogwater weer droogvallende sliblaag wordt door het gevogelte naar har-tenlust gefoerageerd.                                                                                                           De blubberzachte sliblaag is niet te betreden voor mensen en ook mijn hondje heeft een keer tevergeefs geprobeerd er een eend te grazen te nemen.                                           De gevederde vrienden zijn er verder veilig.

Afgelopen voorjaar hebben we gezien hoe een zorgzaam eendenechtpaar maar liefst achttien kuikentjes beschermde en opvoedde tot ordentelijke eendenpubertjes.               Het was elke morgen weer een opluchting te zien dat ze er nog steeds alle achttien wa-ren.                                                                                                                                      Tussen de bazaltblokken van de havenpieren hebben hordes konijnen een comfortabel en veilig buitenhuis met vrij uitzicht op het water gevonden.

Die drukke, lawaaiige Veerhaven met de voortdurend in- en uitvarende PSD dubbeldek-kers is na slechts een decennium snel omgeturnd tot een verstild en een steeds rijker wordend ecosysteem waarop de mens vrijwel geen vat meer heeft.                                  Het uitzicht vanaf de boulevard van Kruse Veer is ronduit fenomenaal.                             Een royaal meanderende Westerschelde toont zich.                                                         Evenals ’s avonds de lichtenzee van Dow Terneuzen.                                                       De wolkenluchten boven Zeeuws-Vlaanderen zijn vaak imponerend van schoonheid.     De koeltorens van Doel proberen met hun condensatiewolken daarmee tevergeefs te concurreren.

Het is niet altijd gemakkelijk om te kiezen waar de wandeling heen zal gaan.                Langs de zeedijk met alles wat daar zoal te zien is.                                                          Naar het bos van Den Inkel waar het hondje snuffelend volledig uit z’n plaat gaat en je vrijwel nooit een sterveling tegenkomt.                                                                               Of tussen de akkers over een verkeersluw teerweggetje slenteren om met een volsla-gen ondeskundige blik te kijken hoe op het land de ‘juun’, de ‘petaten’ of de ‘suuker-peeën’ erbij staan.                                                                                                              Het hondje is voortdurend op zijn qui vive voor rondrennende hazen of zich geniepig in de hoge riethagen verstoppende fazanten.

Omdat er nooit iets bijzonders gebeurd, is Kruse Veer met de directe omgeving juist zo bijzonder.                                                                                                                           Hier heerst alle dagen de devote stilte als van in een kloostertuin.                                   Aan devotie overigens ook geen gebrek, evenmin aan stemmig zwart op zondagen.       Alleen vrome roomse kloosterlingen zijn hier dun gezaaid.                                               Iedereen die niet wereldvreemd wenst te worden, kan maar beter met een admiraals-bocht om Kruse Veer heen blijven rijden.                                                                         Gelukkig doen de meesten dat ook.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *