Ôôg tie

Lhasa de Sela’s confessie… ‘Sur la marée haute, je suis monté’.                                 ‘Met het hoge tij, ben ik omhoog gekomen’… een mooi maar mysterieus liedje van de zo rijk getalenteerde Mexicaans-Amerikaanse zangeres en tekstschrijfster Lhasa de Sela, die op 1 januari 2010 aan kanker overleed, slechts zevenendertig jaar jong.

Zelf ben ik in 2015 zeventig jaren oud geworden.                                                             Op de top van de springvloed heb ik ook deze milestone’ veilig achterlijker dan dwars weten te varen.                                                                                                                    Ooit op een zaterdag geboren, lijkt het erop dat ik de rest van mijn leven vrijwel altijd op een zondag heb geleefd.                                                                                                    Zonder noemenswaardige blessures ben ik nu aan de tweede helft begonnen.              Maar ben ik mij er ook wel van bewust dat mijn toekomst toch redelijk begint te krim-pen.                                                                                                                                     Vooralsnog amuseer ik me kostelijk met alle voordelen van deze leeftijd.                       Die voordelen zijn ‘more than plenty’ voor een pensionado anno nu.                                Dat heeft beslist niet alleen met al de ordinaire materiële zaken te maken.                     Alleen al dat buitengewone voorrecht om terug te mogen kijken en er dan zoiets als een balans over op te kunnen maken…’Count your blessings… name them one by one’.      Dat kan na ruim zeventig jaar over heel veel zaken gaan, daarom ik beperk mij nu maar even tot het beroepsmatige segment.

‘Live your dreams’  is een mooi en ambitieus advies dat we allemaal wel eens gehoord, gekregen of gegeven hebben.                                                                                            Mijn ouders hebben mij destijds die goede raad in elk geval wel ingefluisterd en alle voorwaarden geschapen waarmee ik mijn kansen zou kunnen grijpen.                           Op de Punt en rondom de sluizen van Hansweert werd ik obsessioneel en levenslang besmet met het maritieme virus.                                                                                         Mijn niet aflatende interesse voor alles wat kan drijven, valt onder deze obsessie.

Op de Hogere Zeevaartschool in Vlissingen heeft een korps bijzonder doordrammerige docenten bij mij de eerste beginselen van een goed zeemanschap er onbarmhartig in-gestampt.                                                                                                                             Met nog een gering quotum aan kennis maar met een overmaat aan ambitie ging ik naar zee, om eerst  als tweede en daarna als eerste stuurman te gaan varen.              Amper gewend aan de smaak en de geur van het zoute water en nog met een minimum aan praktische ervaring werd ik op veel te jonge leeftijd al kapitein van een klein koop-vaardijschip.                                                                                                                        Daarmee kwam natuurlijk wel een jarenlang diep gekoesterde jongensdroom tot werkelijkheid.                                                                                                                       Om daarna dan tien jaar als kapitein van grotere schepen ‘worldwide’ te mogen varen en in de gekste havens met de vreemdste mensen en de raarste zaken te maken krijgen, was een rijke bonus.

Nadat er plotseling toch een eind aan moest komen, rolde ik het nog beperkte haven-wereldje van Vlissingen binnen.                                                                                          Zodra ik snapte dat er in dat ‘aardappelhaventje’ veel meer kansen dan bedreigingen lagen, ontstond mijn volgende grote droom.                                                                       Zelf een succesvol havenbedrijf ‘from scratch’ oprichten met behulp van een stel solide financiers en in een forse clash’ met de gevestigde orde, had ik mij toch nog niet direct toebedacht.                                                                                                                          Die kans kwam echter heel snel, ‘just right out of the blue’, en samen met een grote groep geweldige loyale mannen en vrouwen heb ik er daarna twaalf jaar lang van geno-ten.

De laatste zeven jaar van mijn loopbaan mocht ik mij uitsluitend gaan wijden aan mijn spontaan opgeborrelde beroepshobby; het projectmanagement van grotere logistieke concepten.                                                                                                                          Wat soms een regelrechte nachtmerrie dreigde te worden, eindigde toch steeds nog als het geslaagde project dat ik mij in mijn meest optimistische voorstelling al niet meer had durven dromen.                                                                                                                   Tegelijkertijd kon ik zevenentwintig jaren onafgebroken genieten van de fabuleuze en dynamische uitzichten vanuit een appartement aan de Vlissingse boulevard, de abso-lute ultieme droom van elke ex-zeeman.                                                                            Begin 2015 ging het anker er definitief in, met meer dan voldoende shackles’  ketting, bovenop de dijk van de oude veerhaven van Kruiningen, mijn thuishaven.

Een gelukkige schipper die bij het verkennen van zijn bestemmingshaven over het kol-kende kielzog terugkijkt, kan hardhandig uit de droom worden geholpen als hij het idee krijgt dat zijn geluk steeds werd afgedwongen.                                                                 Geluk dwing je namelijk niet af, dat overkomt je hoogstens.                                            Wat deze schipper er in elk geval wel van begrepen heeft, is dat een kapitein zonder goede bemanning geen mijl vaart.                                                                                      Een havenboer verlaadt geen enkele ton lading zonder de loyaliteit van vakbekwame havenwerkers.                                                                                                                     En de regelneef van een project stapelt geen ene steen op de andere zonder een team van skilled engineers’.                                                                                                        Dàt maakte mij destijds schatplichtig aan velen en dat geldt nu nog steeds, zij allen wa-ren voor mij ‘la marée haute’…’t ôôge tie’.

Mijn blog wordt geschreven onder de naam Alexander Ciska.                                          Onder dit pseudoniem zijn ook mijn boeken ‘De Ziel van de Piraat’ en ‘De Benedictijn’ gepubliceerd. Beide  boeken zijn te vinden in de collectie van de Zeeuwse Bibliotheek.

            CoverAlexander CiskaVoorbeeld cover

2 reacties op “Ôôg tie

  1. Wow Alexander,
    Wat een onverwacht genoegen kennis te maken met je blog.
    Een frisse kijk op het leven in jouw en mijn achtertuin.
    Scherpe blik en de nodige humor!
    I like it!
    Goed taalgebruik ook, maar ik zie dat je 2 romans hebt geschreven, dus dat verklaard veel.
    Zal beslist vaker een kijkje nemen op je blog, en ook zullen we elkaar wel weer eens tegenkomen bij het uitlaten van de hondjes!

    groetjes,
    Anneke

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *