De viering van Altea

Nadat we in 2015 naar Kruunehe verhuisden, hebben we een paar jaar onze beurt om in de winter een paar maanden naar Altea te gaan, voorbij laten lopen. Tot onze prettige verbazing vonden we in Kruunehe zoveel woonplezier dat we wat regen, kou en wind op de koop toenamen. Maar vorig jaar boekten we redelijk impulsief toch weer ineens een paar maanden Altea.

Geen moment spijt gehad. We hadden zelfs nog wel een paar maanden langer willen blijven. Net als in Kruunehe is het leven goed in Altea. Althans voor ons en dat is niet hetzelfde als het Spaanse leven. Een comfortabel appartement in een imponerende omgeving en een magnifiek uitzicht doet al veel. Een woonomgeving waar je prettig ongestoord met je hond op straat kan lopen, want er is vrijwel geen verkeer. Waar ’s morgens de vogels fluiten in het bos direct achter het appartement, veel meer is er niet te horen. Op het knallen van de jagers na, hoog in de bergen. Over het grandioze klimaat kunnen we kort zijn, slechts een paar dagen met wat regen en over november en december een gemiddelde temperatuur van 20,5 gr.C. Een wandeling tussen pijnboombossen en rotsformaties van twee kilometer is nodig om het dorpje Altea la Vieja te bereiken. Halverwege onder aan de rotsen ligt de ‘Font del Garroferet’, de bron die vier jaar geleden nog volop stroomde. Die bron was waarschijnlijk ook de reden dat daar het dorp Altea la Vieja ontstond. Nu staat de bron kurkdroog, ook hier verandert het klimaat. Altea la Vieja ligt vier kilometer van Altea en is, de naam zegt het al, het oude dorp. Een paar winkeltjes, twee kleine supermarktjes, zes restaurantjes, een bibliotheek en een postkantoortje. De koffie op de terrasjes is perfect, zoals bijna overal in Spanje. Kost een euro per kopje. Een klein kneuterig dorpje, niet groter dan Waarde. Op 8 december is het in heel Spanje een katholieke feestdag waarop de Onbevlekte Ontvangenis van Maria wordt gevierd. Dat kunststukje wordt hier ‘La Immaculada Con-ceptión’ genoemd. In Altea la Vieja was dit jaar een aandoenlijk kleine processie met twee schetterende muziekkorpsjes, veel prachtig traditioneel geklede kleine kinderen met mooie bloemen en hele trotse ouders. Die trokken allemaal in processie naar het kerkje van Altea la Vieja en wij trokken mee. Het prachtige kerkje van de ‘Parroquia Santa Ana’ zat bommetjevol voor de Hoogmis. Daarom stonden en zaten wij met nog veel mensen buiten in het zonnetje. Helaas misten wij daardoor wel een plausibele verklaring van Señor Pastoor hoe het nu kwam dat die zwangerschap van de Heilige Maagd tussen ‘La Immaculada Conceptión’ en de ‘Navidad’ slechts zestien dagen had geduurd! Spanjaarden maken zich niet zo druk over dat soort futiliteiten. Sinterklaas komt tenslotte niet voor niets uit Spanje… Daarbuiten het kerkje hebben wij toch mooi even mogen meegenieten van het echte rijke Roomse leven en van de Spaanse tradities. Die miraculeuze Onbevlekte Ontvangenis van Maria geeft elk jaar weer aanleiding voor een feestje. Veel bruisender feesten hebben wij aan de Costa Blanca eigenlijk niet meegemaakt. Daarvoor moet je op Ibiza zijn, honderdtien kilometer verderop in de Middellandse Zee. Op de boulevards en in de centra van Altea, Calpe, Moreira, Benidorm of Alicante is wel altijd enige reuring. Maar ook weer niet het echte Spaanse leven. Straten zijn er brandschoon, winkels zonder knallende muziek en supermarkten van een niveau dat bij ons in Zeeland niet te vinden is. Parkeren is, behalve in Benidorm en Alicante, tijdens de wintermaanden meestal kosteloos, ook in het centrum. De prijzen in de supermarkten iets lager dan in Nederland en de benzine is ook meer dan een dubbeltje goedkoper dan bij de Agripomp in Kruunehe. Personeel in winkels is vriendelijk en heeft alle tijd. De Spanjaarden geven vaak de indruk weinig stress te kennen.                                                                                                            Wij hebben het gewone leven van Altea weer gevierd. Meestal wakker worden van de warme ochtendzon, in december nog naar het strand om te zwemmen, in het polootje dagelijks met Pepe lopen, op zondagmiddag tapas eten aan de waterkant en op terras-jes naar de Spaanse wereld knipogen. Wij waren hier weer bijna drie maanden, maar al woon je hier jaren resident, dan nog blijf je altijd een buitenstaander. Wat er in Spanje echt gebeurt, blijft voor een groot deel achter de rolluiken verborgen. Ook al straalt elke Spanjaard altijd heel gastvrij uit… ‘Mi casa es su casa’.

   Send article as PDF