El Jefe Pepe… está en camino!

 

Volgens het verhaal van Genesis schiep God op de zesde dag zowel de mensen als de honden. En God zeide dat de mensen over de honden zouden heersen…             Sodejúú… of het verhaal Genesis rammelt, òf het is hier helemaal fout gegaan. Want bij ons is Pepe de baas! Dat was al zo in Kruunehe en dat blijkt ook het geval in Altea.
Deze harige schobbejak van iets meer dan vijftien kilo bepaalt elke dag meedogenloos hoe onze dag eruit ziet. Even hadden we nog de illusie dat Pepe door die vreemde Spaanse entourage wat zou dimmen, maar dat bleek ijdele hoop. Pepe doet ook in Altea gewoon hetzelfde als in Kruunehe.                                                                      Heel braaf en zonder ook maar één piepje of jankje zat hij in zijn bench achterin de sjees. Of liever gezegd ‘lag’, want volgens mij heeft ie van de tweeduizend kilometer negentienhonderdvijfennegentig kilometer liggen pitten. Eenmaal in Altea aangekomen, voerde Pepe zijn dwingende dagelijkse discipline weer in. Op vaste tijden naar buiten voor sanitaire activiteiten. Een kwartier voor etenstijd alvast een blafje of een jammertje geven, opdat we toch vooral niet zijn hapklare brokken zouden vergeten.                Thuis slaapt Pepe al drieënhalf jaar ’s nachts probleemloos in zijn bench in een eigen kamer. Op vakantie had meneertje echter andere plannen. Geniepig sluipt hij ’s avonds rond negen uur naar ons bed en ploft daar neer op het voeteneind. Soms gaat ie echter royaal uitgestrekt op zijn rug met vier poten omhoog aan mijn kant liggen en houdt zich snurkend compleet dood als ik mezelf er dan later ook in probeer te wurmen. Met een allesvernietigende blik…‘Jou krijg ik morgen nog wel, mannetje!’ schuift onze lieverd uit-eindelijk tergend langzaam op, richting voeteneind.

Pepe gedraagt zich hier in Altea gewoon als Pepe. Met dien verstande dat hij zich er goed van bewust is dat hij waarschijnlijk de enige Kooiker van Altea is. Noblesse oblige, dus grommen en blaffen naar de reuen, kwispelend piepen versus de teefjes.          Pepe’s reputatie als ‘womanizer’ is onderhand ijzersterk gevestigd op terrasjes waar wij vaak koffie drinken. Vooral beneden in het dorpje Altea la Vieja heeft hij een hele schare Spaanse bewonderaarsters. Meestal doña’s van dusdanig gevorderde senioriteit dat ze intussen liever een leuk hondje zien dan een knappe kerel… Zodoende word ìk dus straal genegeerd en klepperen de doña’s’ op hem af, zeker sinds zij weten dat Pepe Pepe heet, kirrende kreetjes slakend…‘Hóla Pepe…mi perrito cariño! Pepe laat zich genotvol kwispelend alle liefdesbetuigingen zoals ‘Mijn schattige hondje!’ van zijn overjarige Spaanse vakantieliefjes welgevallen. Om daarna het koekje van mijn ‘Espresso largo’ op te komen eisen.                                                                           Pepe en ik zijn gezworen kameraden tijdens het winkelen. Spanjaarden zijn bijzonder hondvriendelijk maar in winkels zijn hondenbeesten niet welkom. Zoals laatst in Alicante toen de collecties van de warenhuizen van ‘El Corte Inglés’ minutieus door Hare Maje-steit moesten worden geïnspecteerd. God-Zij-Geprezen… binnen strèng verboden voor honden! Dus kregen Pepe en ik een Spaans uurtje vrij buitenspelen en gingen sight-seeën op de boulevard langs de gigantische jachthaven van Alicante. De baas kwijlend naar de talloze spierwitte jachten glurend, terwijl Pepe elke palmboom die hij tegen-kwam besnuffelde en bepiste. Daarna samen op een bankje knuffelen en genieten van alle passerende Spaanse teven.

Zoals vaak verbaast Pepe ons weer. Ook in Altea, in het appartement, slapend onder de tafel in een restaurant en overal aan de Costa Blanca doet hij gewoon zijn dingetjes. Pepe vindt eigenlijk alles goed zolang hij maar bij ons kan zijn. Zo’n geweldig lief menneke, een echte ‘compañero’. Samen met Pepe waren de maanden in Altea duide-lijk nog prettiger dan anders. Elke dag boordevol plezier en pure onvoorwaardelijke vriendschap van ons grootste maatje. Toch zullen we ook weer blij voor hem zijn als hij de meiden van zijn Kruunegse harem weer terugziet… Aika, Guusje, Kayleigh en Sientje.                                                                                                                   Daarvoor wil ie heus weer wel twee dagen in zijn kofferbakbench annex VIP-room zitten/liggen. Het zal Pepe verder een zorg zijn of we straks onderweg naar het noorden nog te maken krijgen met rellende Catalaanse nationalisten rond Barcelona, sneeuw-bommen in de Rhônevallei of protesterende Franse Gele Hesjes bij de tunnels van Lyon. De teefjes van Kruunehe kunnen zich mooi gaan maken… de Boss komt eraan!  ‘El Jefe Pepe… está en camino!’

 

   Send article as PDF   

4 gedachten over “El Jefe Pepe… está en camino!

  1. Wat een prachtig reisverslag Lex!
    Heerlijk om te lezen hoe jullie je tijd in Altea hebben ervaren en hoe verdraaid knap dat beesie toch is met het aanpassen!
    En de avonturen die jullie beleefd hebben..
    Ps. Dat doet mij denken aan een boek wat ik pas heb gelezen over een wel heel bijzondere band en reis tussen hond en baas: Mijn naam is Morgen.
    Afijn dat is weer dijkkost..
    Geniet nog van de zon want hier hebben ze het over een Russische beer???

    Groetjes Esther en Aika.

    • Russische beer… leuk!
      Volgende week woensdag Elfstedentocht?
      Maar bedankt voor de waarschuwing en tot gauw in de kou!
      Groeten en lebber van Pepe voor Aika.

  2. Goede morgen………knappe kerel,
    Helaas, het zit er weer op!
    Vragen of jullie het als trio naar jullie zin hebben gehad zal ik niet doen, het antwoord is al glashelder.
    Ik wens jullie een heel goede terugreis en een veilige thuiskomst.
    Ate breve,

    • Muito obrigado, carina!
      Het afscheid van al die onbewolkte diepblauwe luchten zal hartverscheurend zijn.
      Blijf er in de Algarve dus vooral van genieten.
      Abrazos!

Reacties zijn gesloten.