De Nobelprijs voor Spijbelen…

Gerelateerde afbeelding

Het beheerst alle media. Ronkende artikelen en gepassioneerde talkshows in een niet te stelpen overvloed over dat ene onderwerp dat echt ieder van ons aangaat… het enige klimaat van onze enige aarde!                                                                                   De oceanen, de atmosfeer, de tropische regenwouden zijn door de mens vervuild en verziekt. De planeet zelf wordt gewelddadig beroofd van allerlei delfstoffen. Daardoor begint er klimatologisch van alles mis te gaan. De mens zou de mens niet zijn als we daar dan weer geen knetterende ruzie over krijgen in welke mate dat het precies mis-gaat. Een select gezelschap oetlullen onder aanvoering van de weledele heer D.Trump uit Washington D.C. beweert zelfs dat het best losloopt of ontkent glashard dat er iets aan de hand is.                                                                                                                    De rest van de superieure boven-ons-gestelden vliegt op onze kosten voortdurend de wereld in de rondte, van ene klimaatconferentie naar de andere, om vanalles te roepen, te vinden, te besluiten, af te spreken en er vervolgens niets mee te doen. Een van de landen met een ijzersterke reputatie om keihard te roepen en er zelf erg weinig mee doen, is Nederland. Notabene een land dat, als de zeespiegelverhoging doorzet zoals de wetenschap voorspelt, over tweehonderd jaar voor de helft onder water staat.          Nederland anno nu maakt zich daar natuurlijk zorgen over, maar daar blijft het dan ook bij. Nederland scoort allerbelabberdst in het lijstje van landen die zich aan de afge-sproken klimaatdoelstellingen houden. Ook een expliciete uitspraak van de rechter in de Urgenda-zaak wordt genegeerd. Heel wijsneuzerig wordt wel de competentie van een rechter betwist om uitspraken te doen over klimaatzaken.

Waarom rennen de Nederlandse bestuurders als lemmingen richting de afgrond? In plaats van het probleem van die klimaatverandering rigoureus aan te pakken?               Vanwege ons democratische bestel..!                                                                             Dat bestel functioneert uitsluitend op basis van het democratische draagvlak. Regering en coalitie zijn als de dood dat zodra er ingrijpende maatregelen worden getroffen zij er bij de eerstvolgende verkiezingen genadeloos voor worden afgestraft. Regering en coalitie zetten dus hun partijbelangen vèr boven het algemeen belang. Heel normaal voor een parlementaire democratie. Men roeptoetert voortdurend over het klimaat, maar weigert pertinent daarvoor het bedrijfsleven en de burger de rekening te presenteren voor het beperken van die klimaatverandering. Met het klimaat als pure centenkwestie wordt geregeerd volgens het aloude medische axioma dat zachte heelmeesters stinkende wonden maken. Als ik van veertig jaar leidinggeven iets opgestoken heb, is wel dat je met het nemen van uitsluitend populaire maatregelen een schip of een bedrijf op een desastreuze ramkoers brengt.

Daarom is het enerzijds een enorme opluchting dat de impact van de sociale media blijkbaar zo groot is dat men honderdduizenden Franse Gele Hesjes kan rekruteren om maatschappelijke onrust te profileren en tienduizenden Belgische scholieren en studen-ten kan laten spijbelen om tegen de lakse bestuurlijke houding versus het klimaat te protesteren. Speciaal de manifestaties van de Belgische schooljeugd geven mij een ontzettend hoopvolle boost.                                                                                      Anderzijds is het establishment van de parlementaire democratie blijkbaar de schaamte al voorbij om zich nu de les te laten lezen door een bezorgde volgende generatie. Want tienduizenden Belgische scholieren pikken het niet langer dat hun hele toekomst wordt bedreigd door labbekakkerige politici. Deze scholieren vormen bij de eerstvolgende ver-kiezingen al wel een deel van het electoraat.                                                               Ook Mark Rutte blijft nog lichtjaren verwijderd van de door hem zo felbegeerde staats-manstatus als hij beweert geen rigoureuze klimaatverbeterende maatregelen te over-wegen zolang daarvoor onvoldoende draagvlak ontbreekt. Een echte leider met kloten zou er volstrekt maling aan moeten hebben of hij de electorale handjes op elkaar krijgt voor maatregelen die volstrekt onvermijdelijk zijn om toch nog in de buurt van de klimaatdoelstellingen te komen. Mark’s enige ‘raison d’être’ is nu eenmaal tigmaal de kiesdeler en zijn traditionele liberale geilheid om het zwaar vervuilende bedrijfsleven oraal te bevredigen. Daarom zal het Nederlandse klimaatbeleid er voorlopig nog wel uit blijven bestaan om eindeloos te blijven ouwehoeren en ballonnetjes op te laten. Daar-mee wordt aan onze kinderen en kleinkinderen een bijzonder slechte dienst bewezen. Eerst verzieken wij voor hen een planeet en een klimaat en vervolgens zijn we dood-gewoon te beroerd en te egocentrisch om onze rotzooi op te ruimen.                          Die spijbelende Belgische scholieren zouden genomineerd moeten worden voor een Nobelprijs. Maar hoogstwaarschijnlijk zullen ze ‘m dan wel weigeren.

   Send article as PDF