España…te extrañamos!

Als alles normaal was geweest, zaten wij nu ongeveer al hoog en vrijwel droog aan de Costa Blanca. Maar alles is niet meer normaal. De vraag is zelfs of ‘het normaal’ nog wel eens terugkeert. Eind juni j.l. hebben wij onze reservering voor de vijf maandelijkse Spaanse overwintering in goed overleg maar doorgeschoven naar het volgend jaar.

Gezien de recente ontwikkeling van de Covid-19 besmettingen in Spanje, waarschijnlijk geen verkeerde beslissing. Op alle webcams van Altea, Albir en Benidorm is het beklemmend stil op de boulevards en de stranden. Het toerisme heeft ook aan de Costa Blanca een gigantische opdoffer gekregen. Spanje kleurt gedeeltelijk oranje en rood. Ook door Frankrijk rijden wordt steeds minder feestelijk. Wij gaan dus van de winter aan Kruse Veer proberen te genieten. Dat zal ongetwijfeld ook weer wel gaan lukken, maar…                                                                                                                  Bij een gure noordenwind met striemende regenbuien zullen de gedachten toch vaak naar die heldere zonnige Spaanse najaarsdagen gaan, waar oktober en november nog prima maanden zijn om naar het strand te gaan. Waar rond de Kerstdagen de zeewatertemperatuur nog rond 19 graden is. Waar alleen ’s morgens bij het uitlaten van Pepe een truitje nodig is en de zonnebril geen dag kan worden gemist.                            Na hier een hele soms iets te hete zomer naar de kustlijn van Zeeuws Vlaanderen te hebben gekoekeloerd met de torenspitsen van Ossenisse, Kloosterzande, Lamswaarde en de basiliek van Hulst, is daar het uitzicht op de ruige hoge rotsen van de Sierra Bernia toch ook altijd weer wel boeiend. Vooral omdat het massief van de Sierra Bernia een prima beschutting geeft tegen de buien vanuit het westen. Alleen de serene dagelijkse rust van het grote complex Altea la Nova waar alleen een beperkt aantal noordelijke pensionado’s de appartementen nog bezet houden, is goed vergelijkbaar met de kalmte van Kruse Veer.                                                                                    Maar het meest gaan we toch de Spanjaarden missen. Hoewel…de Spanjaarden van de Costa Blanca zullen òns waarschijnlijk nog veel meer gaan missen. Het toerisme is alles waar het daar om draait. Voor de rest is er economisch bar weinig te beleven. Misschien dat de Spanjaarden aan de Costa Blanca ook daarom zo sympathiek staan tegenover de vakantievierende buitenlander. Ofschoon, de beleefdheid en het gedrag versus de medemens staat sowieso in Spanje over het algemeen op een wat hoger niveau dan hier in NL.                                                                                                      Dat merk je meteen. Op een landweggetje, in een winkelstraat, op de boulevard, in de supermarkt, in het verkeer, eigenlijk overal. Op het terrasje waar altijd koffie werd gedronken of bij de favoriete groentekraam word je het jaar daarop weer herkend, begroet en hartelijk welkom geheten…‘Hoelang blijven jullie deze keer weer?’              De Spanjaard is niet opdringerig maar wel opvallend beleefd en prettig vriendelijk. Goed vergelijkbaar met de omgangsvormen op het Zuid-Bevelandse platteland. Voor het echte contrast moet je dan maar eens een dagje naar Rotterdam gaan.

Ondanks alle Covid-19 besmettingen zegt iedere zich nu in Spanje bevindende Neder-lander zich toch niet onveilig te voelen. Spanjaarden houden zich over het algemeen strikt aan de Corona-regels. Temeer omdat hygiënisch en qua sanitaire veiligheid Spanjaarden toch al voorlopen op zelfverklaarde propere NL’ers. Supermarkten en restaurants zijn daarvan de beste voorbeelden. Bij elke groenteafdeling van Spaanse supermarkten moet de klant al jarenlang verplicht plastic handschoentjes aandoen voordat hij/zij in het fruit mag knijpen. Elke supermarkt is voorzien van brandschone gratis openbare toiletten. Geldt ook voor de terrassen en de restaurants.                  Geen veiliger plek aan de Costa Blanca dan lopend op het zebrapad. En iedere automobilist laat galant de ander er tussen die wat moeilijk geparkeerd staat en weer wilt invoegen. Het wenkende Spaanse handje aan het stuur is legendarisch.                    Zeker gaan we ook de prachtige zonovergoten wandelingen missen. Vanuit ons appartement door het pijnbomenbos naar beneden langs de bron naar het dorpje Altea la Vella, het magnifieke wandelpad naar de vuurtoren van Cabo del Albir en rond de imposante rots van Calpe, de Peñon d’Ilfach. En op een aantal terrassen aan de boulevard van Altea gaan een aantal joviale Spaanse personeelsleden vooral onze Pepe missen, waar hij na een koekje altijd voor veel vrolijkheid zorgde. Hele gewone dingetjes kleurden onze dagen aan de Costa Blanca. Gewoon een mooi land met mooie mensen…’España…te extrañamos!’  Spanje…we missen je!

   Send article as PDF