Mea Culpa…ook namens Máxima!

Er waren eens…een paus waarvan men zei dat hij onfeilbaar was en een koning die werd wijsgemaakt dat hij onschendbaar was. Klopt alletwee van geen kanten! Het enige wat Franciscus en Willem-Alexander misschien nog wel met elkaar gemeen hebben, lijkt een link met Argentinië. De ene probeert ondertussen hardnekkig zijn religieuze fake-imago op alle mogelijke manieren te doorbreken. Terwijl de andere zijn geërfde majesteitelijke status gestaag tracht te verzilveren, zeg ook maar gerust…te vergulden.

De Argentijnse kardinaal Jorge Mario Bergoglio bleef, toen hij in 2013 zonder er naar gesolliciteerd te hebben door zijn collegae plompverloren tot Paus Franciscus werd gebombardeerd, nog steeds in zijn piepkleine Fiatje naar zijn kantoor in het Vaticaan rijden. Neemt dat ding ook mee als ie op reis gaat.                                                            Op alle mogelijke manieren probeert meneer Bergoglio te ontsnappen uit de sinistere wereld van de strenge Vaticaanse rooms-religieuze doctrines door heel ‘down-to-earth’ te blijven. Zijn laatste blog, in Roomse kringen meestal ‘encycliek’ genoemd, is een lezenswaardig stukje proza. Zelfs voor verstokte agnostici. Onder de overigens weinig vrouwvriendelijke titel ‘Fratelli tutti’ (‘Allemaal broeders’) pleit de heer Bergoglio voor een ruimhartig migratiebeleid, voor geregistreerd homopartnerschap, tegen het populisme, tegen het kapitalisme en tegen de ‘rechtvaardige’ oorlog. Veegt ook grondig de vloer aan met het verfoeilijke wegkijken en het epidemische wereldwijd verbreide egoïsme. Het epistel laat zich lezen als een gepimpte Roomse versie van ‘I have a dream’ van Martin Luther King. Door kenners van het Vaticaanse circus wordt zijn laatste blog ook wel beschreven als het politieke testament van deze paus. De goede man is tenslotte ook al bijna 84 en dan wordt het zo zoetjesaan wel eens tijd op alles even goed op een rijtje te zetten.

Willem-Alexander van Oranje behoefde evenmin te solliciteren om koning der Nederlan-den te worden. Hij had de pure mazzel/pech geboren te worden in het familiebedrijf dat in NL het overerfelijke staatsmonopolie op de monarchie bezit.                                        Meegezogen in de hijgerige publiciteitshype rond zijn charismatische en waarschijnlijk wat dominante  Argentijnse echtgenote Máxima Zorreguieta, drie leuke dochters en een alom bewonderende glamouruitstraling deed Wim-Lex het aanvankelijk best wel lekker. Maar misschien mede onder invloed van deze veeleisende Argentijnse werd de lat van de eigen welstand en status steeds hoger gelegd. Er moest een heuse Boeing 737-BBJ worden aangeschaft voor de reisjes en de vakanties. Kosten 90 miljoen in aanschaf en een godsvermogen in operationskosten. Het ouderlijk huis van zijn moeder, Huis ten Bosch, moest worden opgekalefaterd. Kosten 63 miljoen, inclusief gordijnen. Allemaal op kosten van de onderdanen.                                                                                          Daarna volgden de moeilijk te verteren financiële brokken zich snel op. De irritatie over de riante salarissen voor de hele familie, de bizarre vrijstelling van belasting, maar wel het incasseren van miljoenen aan landschapssubsidies op koninklijke domeinen, deed de kroon ietwat roestig uitslaan. De laatste blooper van de vakantie naar het geel-gekleurde Griekenland, terwijl NL in een soort premature Corona-lockdown verkeerde, deed menigeen zich afvragen of wij nu eigenlijk wel zo’n soort koning wilden. Daarover hebben intussen pakweg zeventien miljoen NL-ers nu een mening, dus kan die van mij daar ook nog wel bij.

De heer W.A. van Oranje is net zomin onschendbaar als de heer J.M. Bergoglio onfeilbaar is. En zo hoort het ook. Die rare waas van onschendbaarheid waarmee onze vorst grondwettelijk is omgeven, doet anno 2020 behoorlijk bespottelijk aan. De Griekse ‘tragedie’ toont aan dat daar nog wel wat renovatiewerk op kan worden losgelaten. Willem-Alexander heeft uiteindelijk gedaan wat hij moest doen en het enige wat hij eigenlijk nog kon doen. Openhartig vanachter Rutte vandaan komen en doodgewoon kleur bekennen. En da’s keurig! Ongeacht de tsunami aan zurige opmerkingen daarna, ook vanaf alle tafels van de NL-talkshowincrowd.                                                              Want wat betreft het nakomen van de Covid-19 restricties, zou ik de eerste Nederlander nog weleens tegen willen komen die geheel zònder zonde is. Als Johannes 8:7 letterlijk zou moeten worden toegepast, hadden we in NL geen enkele steen meer nodig. Overal om ons heen zijn er vele duizenden families die vrolijk en probleemloos naar Covid-19-gele gebieden op vakantie gaan. De reisbranche moedigt het voortdurend aan. Zelfs code oranje schrikt niet iedereen af.                                                                                  Maar de familie Van Oranje heeft na ampel overleg kleur bekend. Nu wij dus nog…        Vanuit een voorbeeldfunctie, is tòch nog na veel gedoe het goede voorbeeld gegeven.  Case closed!

   Send article as PDF