Gôh…een dikke blauwe boot!

Wilde net Pepe uitlaten, maar zag dat de ‘Ebba Maersk’ opvarend was in de Overloop van Hansweert. Redelijk zonnig, droog weer, nog ruim voor twaalven. De zon stond nog steeds goed om in Bath te kunnen fotograferen. Dus maar even naar Bath. Spullen voor Pepe, flesje water, wat snoepjes en mijn fotospullen bij elkaar gegrabbeld. Het was rustig op de A58, maar in Rilland was het zoals gewoonlijk weer dringen om het dorpje door te komen. Galant voorrang verleend aan een tegemoetkomende auto die echt geen voorrang had, maar mevrouw keurde me verder geen enkele blik waardig… Moet kunnen, we zijn tenslotte niet in Spanje.

Auto onderaan de dijk geparkeerd, in de bocht bij de lichtopstand. Dijk over…geen sterveling verder te bekennen! De ‘Ebba Maersk’ was nog maar bij De Paal. Tijd zat dus nog om met Pepe een eind langs de dijk te gaan lopen. Vond Pepe wel geslaagd. Andere honden, andere luchtjes! Prachtige plek, daar aan die dijk bij Bath. Waar in 2017 de gestrande ‘CSCL Jupiter’ voor een hele dag topamusement had gezorgd. Stond toen hier zwart van het volk, inclusief televisieploegen, persmuskieten, politie met helikopter en een ijscokar. Vandaag was het stil, ook prima.                                            Net na hoogwater, weinig binnenvaart, ook niet in de Schaar van de Noord. Treffende naam overigens voor dit stukje Schelde…het Nauw van Bath. Het is ook ècht nauw! Voor alle scheepvaart, maar zeker voor die enorme containerbakken. Samen met de gierende dwarsstroom een billenknijper voor iedereen die hier voor het eerst doorheen vaart. Stuurfouten worden hier beslist niet getolereerd. Maar om foto’s te nemen een absolute toplocatie…tot een uur of twee ’s middags. Daarna staat de zon verkeerd.      De meneer uit Zundert kwam ook over de dijk geklauterd. Geen idee hoe meneer heet, maar hij komt uit Zundert, is verslaafd aan MarineTraffic, heeft een knoert van een Canon-camera en een krukje. Al vaker gezien, die meneer. Zal vast geen originele Brabander zijn, hij is nogal zwijgzaam. Ook goed, we komen hier tenslotte niet voor een goed gesprek, wel om foto’s te nemen…‘Môggûh!’

De ‘Ebba Maersk’ begint te naderen, komt tussen de groene boeien 73 en 75, het feest gaat zo beginnen. Ik ga plat op m’n bipsen op de schuine glooiing op de stenen zitten. Pal achter de rode boei 66F, mijn vaste plaats. Probeer die rode ton soms ook op de foto te krijgen…‘Get-your-kicks-on-Route-66!’                                                                    Pepe is ook naast me komen zitten, krijgt zijn snoepje en gaat daarna lekker liggen. De ‘Ebba Maersk’, is niet alleen een megacarrier. Voor een containerbak zelfs een sierlijk schip. Gebouwd in 2007 als de vijfde van een serie van acht. Revolutionair voor die tijd! Een lengte van bijna vierhonderd meter, 174.239 ton deadweight en 17.816 TEU. Alles even kolossaal, maar zij glijdt soepel door het Nauw van Bath. Gedegen vakwerk van bemanning en loodsen.                                                                                                      De meneer uit Zundert, met z’n krukje op de glooiing, zit als een bloeddorstige U-boot commandant met baseballpet achterstevoren door de zoeker van zijn Canon te loeren. Voor de rest gaat alles zoals het hier moet gaan. Het gevaarte komt steeds dichterbij en wij schieten onze foto’s. Alleen het geklik is hoorbaar. Pepe krijgt een aai en ik een likje. Valt er verder nog iets te melden? Nee, voor iemand anders eigenlijk niet meer. Dit was alles…                                                                                                                                Maar op deze maandagmorgen, rond de middag, krijg ik weer wel zo’n flash van intense tevredenheid. Zit ik daar toch weer maar…plat op mijn kont op de keien, aan de oever van mijn rivier, mijn hondje lekker naast me, een grote blauwe boot vaart voorbij, dof gedreun van de motoren, misschien nog net iets te weinig zon.                                Wel met een overdaad aan simpele tevredenheid. Verder helemaal niks meer nodig. Ben altijd blij dat ik mij elke keer goed van deze flashes bewust ben. Dat wordt in deze levensfase ook wel steeds meer. ‘Take nothing for granted’ wordt mij niet alleen hier, op dit soort momenten, duidelijk. Ook als ik een krant opensla of een televisiejournaal bekijk. Dan moet je weer als de bliksem op zoek naar je eigen geluk. Deze flash, dit moment, was er toch weer eentje met een sterretje. Wij rijden kalmpjes, langs de slingerende en verlaten dijkroute, weer terug naar Kruse Veer.                                        In volle tevredenheid.

   Send article as PDF   

2 gedachten over “Gôh…een dikke blauwe boot!

  1. Heerlijk stukje om te lezen en weer schitterende foto’s.
    Ik wil graag een keer mee!

Reacties zijn gesloten.