Hermano y hermana!

Zondagmorgen, de wintertijd net ingegaan, een stevige zuidwestelijke bries, helemaal zwaarbewolkt, nog wel droog maar met dreigende luchten boven Zeeuws-Vlaanderen. Terwijl Pepe nauwgezet zijn sanitaire rituelen uitvoerde op en langs de dijk rond de Veerhaven, realiseerde ik mij dat dit alles niet helemaal de bedoeling was…                Normaliter had ik nu de strakblauwe luchten rond de gekartelde rotspieken van de Sierra Bernia moeten bewonderen. Om op het eind van de morgen samen op de boulevard van Altea te gaan wandelen, een espressootje te halen op het terras van café Diferens om daarna op het gemakje af te zakken langs de Puerto Deportivo voor de uitgebreide zondagse lunch op het altijd drukke terras van Restaurante Sabor.          Niet dus!  Corona etc.                                                                                                      Vol in de wind, staande boven op de dijk naast de mooiste klapbank van Kruunehe bij dijkpaal 216 kon ik alleen wel constateren als dat tot nu toe dan het enige was wat ik van die hele pandemie merkte, ik mijn zegeningen toch nog maar eens moest gaan tellen. Dat beloofde ik mezelf. Omdat die lucht boven Zeeuws-Vlaanderen wel steeds donkerder werd en ook nog eens deze kant opkwam, besloot ik nog een rondje door de wijk Kruse Veer te maken en lekker op huis aan te gaan.                                                De straten op Kruse Veer zijn allemaal vernoemd naar schepen van de VOC. Hopelijk niet gebruikt voor de slavenhandel, anders krijgen we straks allemaal nieuwe adressen. Hoe dan ook, op de kruising van Eindhoef, Bredam en Schollevaer kwam ik hen tegen. Een jochie en een meisje, alle twee op rollerskates. Duidelijk nog in opleiding, want het geheel zag er nogal wiebelig uit. Het duurde daarom ook even voordat het meisje, de kleinste van de twee, de Bredam was overgestoken. Maar dat mocht en dat kon, want er was nog geen sterveling op straat te bekennen. Allemaal veel te druk bezig om alle klokken in huis weer een uur terug te zetten.                                                                    ‘Hoi…lukt het een beetje?’                                                                                                  ‘Ja hoor, meneer!’                                                                                                              Na mijn grote, haast afgunstige bewondering te hebben uitgesproken voor de werkelijk prachtige rollerskates, vertelde het meisje trots dat zij die nog maar net gisteren voor haar verjaardag had gekregen. ‘Nog gefeliciteerd, meid!’ en vroeg beleefd hoe oud zij dan al wel was geworden. ‘Zes, meneer!’ Allemachtig, zó oud al? Het jochie zei daarop nonchalant dat hij haar broertje was, reeds negen jaar oud was en dat hij zijn zusje aan het leren was om te rollerskaten. Maar in lengte scheelden de twee toch niet zoveel en dat zei ik ook. Het meisje vertelde trots dat zij nogal groot voor haar leeftijd was. Zij leek op haar vader, zei ze. Ondertussen schuifelde zij op haar skates naar haar broer om het verschil in lengte te laten zien. De twee stonden even stijf tegen elkaar. Broertje keek trots naar beneden naar zijn zusje en zij keek vol zusterlijke bewondering naar haar broertje omhoog.                                                                                                        Hiervan heeft mijn geheugen blijkbaar onbewust een haarscherpe foto gemaakt, in kleur. Ik zie hen nu nog steeds. Die blik in de ogen van beiden…een broer en een zus. Een prachtig beeld! Waarbij ik mij meteen allerlei moois kon voorstellen hoe het verder met hen zou kunnen gaan in hun leventjes. Maar natuurlijk niet hoe zij net als alle andere broers en zussen elkaar thuis misschien af en toe krijsend de tent uit knokten. Geen sprake van…deze twee niet! Dat paste niet bij mijn gekleurde plaatje.                    Zij gingen samen weer verder, met rollerskaten. Ik ook, met Pepe en mezelf uit te laten.  Het maakte mij  ineens niet meer zoveel uit dat het al zachtjes begon te regenen. Wel jammer voor die cursus rollerskaten. Terug naar huis lopend, mijn geheugenfoto nog eens goed bekijkend, vroeg ik mij af waarom dit nu ineens zo bijzonder was. Broertjes hebben zusjes en zusjes hebben broertjes. Overal is dat zo. Dat is zelfs zo gewoon dat nu alleen dat simpele feit ineens heel speciaal was. In Kruse Veer en in de rest van de wereld hebben broers zussen en omgekeerd. Oók in Spanje…’hermanos y hermanas!’ Ondanks die donkere lucht, die gure wind en die eerste regendruppels voelde het voor een moment even warm en zonnig, als aan de Costa Blanca.                                          Blijkbaar is daar toch niet zóveel voor nodig.

   Send article as PDF