Johan en zijn Hertogin

Het ontpolderen van de Hertogin Hedwigepolder was vooral een schoolvoorbeeld hoe foeilelijk de politiek kan zijn. Met halve waarheden en complete leugens werden de dijken van de bijna driehonderd hectare mooie vruchtbare poldergrond doorgestoken. Eigenaar Gery de Cloedt tot aan de hoogste rechter in het ongelijk gesteld en door de Staat der Nederlanden, wij belastingbetalers dus, met eenentwintig miljoen euro, waarop De Cloedt ècht niet zat te wachten, gecompenseerd voor het onteigenen van zijn bezit. Ergens in 2022 moet de Hertogin natte voeten krijgen…

Het ironische is misschien ook nog wel dat het bodemniveau van de Hedwigepolder op 1,6 meter tot 2,2 meter ‘boven’ NAP ligt. Er zal dus heel wat afgegraven moeten worden om er met hoogwater nog een beetje water in te krijgen! Ter illustratie, de rijke polders rondom Kruse Veer liggen allemaal op 0,6 meter tot 1,1 meter ‘onder’ NAP. De fraaie veenweiden van de Yerseke Moer en de Kapelse Moer liggen 1.2 meter tot 1,6 meter ‘onder’ NAP.                                                                                                                        Maar de politiek heeft nu eenmaal weinig met recht en ratio te maken. Dus moeten wij ons er maar morrend bij neerleggen dat de Hertogin Hedwigepolder weer een ‘vochtig’ onderdeel gaat vormen van het Verdronken Land van Saeftinghe. Zoals dat in vroeger eeuwen ook al vaker het geval was. Maar één Zeeuws-Vlaming legt zich er in elk geval niet bij neer…Johan Robesin!  Nèver en nóóit niet!                                                    Daarom zijn pas verschenen boekwerk ‘Alles voor de Hertogin’ maar eens gekocht èn gelezen. Al mijn bange voorgevoelens kwamen uit…Johan Robesin was boos, is boos en zal altijd boos blijven!                                                                                              ‘Alles voor de Hertogin’ is een bonte verzameling van veel feiten en nog meer emoties. Robesin heeft alles heel goed op een rijtje gezet. Zowel wat betreft de historie als het uiteindelijke onteigeningsproces van de polder. Zijn lofzang op de grote oorspronkelijke landschappelijke schoonheid en rijkdom zijn met het fotomateriaal zodanig overtuigend dat de lezer zich gaat afvragen welke schizofrene sukkel de ontpoldering nog kan recht-vaardigen. De term ‘natuurherstel’ is voor de Hedwigepolder een gotspe van de buiten-categorie.                                                                                                                          De onbetrouwbaarheid van de Zeeuwse provinciale politiek en de Haagse Bende worden haarfijn en met veel venijn beschreven. Zeker omdat Mark Rutte hem in 2011 persoonlijk tijdens het roemruchte Torentjesoverleg in een triootje met Geert Wilders eerst politiek paaide en daarna klassiek naaide. Ook de bedenkelijke reputaties van softe Zeeuwse politici en van ‘ons wufte dansmarieke’ Karla Peijs worden tot aan de enkels afgezaagd. Johan Robesin toont zich een melange van Don Quichot, Edward Snowden en Pieter Omtzigt.                                                                                              De heiligverklaring van de Hedwigepolder-eigenaar Gery de Cloedt is met het boek van Johan Robesin nu ook voor het verre nageslacht vastgelegd. Overigens strookt dat, weliswaar in wat minder religieuze termen, ook met mijn eigen persoonlijke mening over deze markante Belg…‘de Zeeuw van de Eeuw’. Mijn blog van 12 juni 2013 was daar al helder over. Het zou me niet verbazen dat Gery de Cloedt best wat problemen heeft met al die wierookwolken die Robesin 166 pagina’s lang uitbundig naar hem toe blaast.  De Cloedt’s grootste frustratie zal ongetwijfeld blijven bestaan uit het onherstelbaar beschadigde vertrouwen in de Nederlandse politiek en rechtstaat. Dat schandaal is in elk geval door Robesin uitstekend en goed leesbaar beschreven. Voorts zijn grote liefde voor Zeeuws-Vlaanderen, zijn diepe hekel aan de Belgen maar bovenal overheerst zijn kolossale mokkende boosheid.                                                                                      Best begrip voor die boosheid van Johan Robesin. Mijn eigen verontwaardiging betreft echter niet eens zozeer het verlies van driehonderd hectares aan goede landbouw-grond en mooie Zeeuwse natuur. Nog meer verafschuw ik de gore politieke spelletjes die er gespeeld zijn en alle leugens die er nog steeds over verteld worden. De Hertogin Hedwigepolder is slechts een overstroomgebied geworden. Ter bescherming van het Antwerpse havengebied. Een Belgische uiterwaard op Nederlands grondgebied…!        Bij een volgende stormvloed zie ik overigens persoonlijk ook liever water klotsen in de Hedwigepolder dan rond de tegenovergelegen chemische complexen van de BASF. Met alle daaropvolgende ecologische rampspoeden stroomafwaarts… Omdat dit politiek destijds echter nog onverkoopbaarder leek te zijn dan het als ‘natuurherstel’  vermomde ontpolderen, werd maar met een heleboel vaag Natura-2000 geleuter voor het laatste gekozen.

Het slechte nieuws voor Johan Robesin is dat ook binnen honderd jaar ongetwijfeld nog veel meer goede Zeeuwse landbouw- en poldergrond zal moeten worden prijsgegeven aan de natte delta. Om het elders nog even een poosje droog te houden. In deze tijd van klimaatverandering en zeespiegelverhoging moet zeker een Zeeuw zich toch ook echt eens gaan realiseren dat ons leven halverwege eb en vloed ‘nèver en nooit niet’ een status quo zal kunnen inhouden.

   Send article as PDF