De gerontologische afvalproblematiek

Al het gedoe rond de Covid-pandemie begint me zo langzamerhand knap tegen te staan. Heb vanzelfsprekend erg te doen met iedereen die er direct mee te maken heeft gehad, logisch!                                                                                                                  Maar alle orakelende prognoses van roedels epidemiologen, virologen, vacciniologen en intensivisten geloof ik nu verder wel. Een positieve uitzondering is misschien Jaap Goudsmit. Het virus trekt zich verder toch niets van hun wetenschappelijk georeer aan. Of er ooit nog café’s, winkels, kappers of restaurants opengaan, merk ik tegen die tijd vanzelf weer wel. Ik kom op deze manier ook heus de winter wel door. Het enige waar ik me nu nog over verbaas, is hoe er met het restafval van deze pandemie wordt omge-sprongen…de senioren!

De oudste generatie, de opa’s en oma’s, ooit nog eens heel zorgzaam aangeduid als ‘de kwetsbaren van onze samenleving’. Maar senioren zijn nu ineens een restproduct van de samenleving gebleken. En van restafval moeten wij af, liefst zo vlug en zo goedkoop mogelijk. Nu treft het dat in NL het openbaar bestuur zich de laatste jaren bijzonder intensief heeft bezig gehouden met allerlei vormen van afvalproblematiek. Daarover is veel parate kennis beschikbaar. Kliko’s in de gekste kleuren, Diftar, voor- en nascheiding…allemaal gesneden koek voor bestuurlijk NL. Daar wordt nu dankbaar gebruik van gemaakt om in deze pandemie van al dat restafval af te komen.

Zo vlug mogelijk werden de oudste kwetsbaren op een hoop geveegd en geheel van de buitenwereld afgesloten in Alcatraz-achtige bejaardencentra, bewaakt door directies met de moraal van kampcommandanten. Onduidelijk hoeveel doden er daar gevallen zijn door Covid, eenzaamheid en/of ouderdom.                                                                  Het meest hardnekkige afval, de babyboomers, werd zoveel mogelijk gescheiden van de rest. Kregen wel het dringende advies om zich bij andere dan Covid-gerelateerde klachten toch maar beter niet meer bij een dokter te melden. De medische zorg kende nog slechts één erkende kwaal…Covid.                                                                          Diezelfde huisartsen belden wel meteen alle senioren met astma, een rokershoestje of een vorm van COPD met de suggestieve vraag of het misschien toch maar niet beter was om bij een Covid-besmetting op voorhand af te zien van een opname op de Intensive Care…Die IC-bedden zijn eigenlijk meer voor jongeren bedoeld…dat begrijpt U toch wel?                                                                                                                        Tegelijkertijd boog heel psychologisch en gerontologisch NL zich erover hoe nu het meest effectief om te gaan met dat restafval, op enig moment zelfs complimenteus als ‘dor hout’ aangeduid. Roeptoeters van naam, zoals Marianne Zwagerman, Heleen Depuis, Marli Huijer en Boudewijn Chabot kwamen tot de conclusie dat de senioren ruim baan moesten geven aan de jongeren. Dat geen senior nog enig recht kon claimen op een zo lang mogelijk leven. Dat sterven doodgewoon bij het leven hoorde en dat wij dat weer maar eens moesten leren te aanvaarden. Enge persoonlijke gedachten van lieden die slechts hun ‘finest moment of publicity-fame’ zochten.

Toen veel sneller dan verwacht toch vaccins tegen Covid op de markt kwamen, werd uit oogpunt van natuurlijke afvalselectie het begin van de vaccinatiecampagne eerst nog zo lang mogelijk uitgesteld. Toen dit onvoldoende soelaas bood bij de afvalverwerking, werd het door de onafhankelijke Gezondheidsraad opgestelde vaccinatieplan rigoureus ondersteboven gegooid.                                                                                                    Alle bejaarde grootouders, ‘de kwetsbaren van onze samenleving’, stonden eerst in de Top Twee voor een prik. Maar verdwenen pijlsnel uit het linkerrijtje…! Het zorgpersoneel van Diederik Gommers & Co, huisartsen, politie, ME’ers, boa’s, leraren, kinderjuffen, sekswerkers, thuis- mantel-& wijkzorg, het administratiepersoneel van zorginstellingen, McDonald’s klanten met obesitas, buschauffeurs…allemaal drongen zij ordinair voor ten koste van het ‘dorre hout’.                                                                                                  In de verzorgingshuizen werd op hulpbehoevende ouderen een soort bureaucratische genocide toegepast door de ene hoogbejaarde cliënt wel te vaccineren en de andere ineens weer niet. Ezeltje-prik met kwetsbaren!                                                              Om de afvalstroom nog wat te versnellen werden ouderen van negentig-plus bij een GGD-vaccinatiecentrum eerst een uurtje buiten in de kou, regen en wind gelaten voordat zij binnen eindelijk hun prikje konden krijgen.                                                    Heel inventief was ook de practical joke om een groep koukleumende ouwetjes met hun rollators onverrichterzake weer naar huis te sturen omdat er ineens geen naalden bleken te zijn.

NL heeft zich onmiskenbaar getoond. Ook op veel bewonderenswaardige manieren. Zoals vooral het zorgpersoneel. Geen woorden genoeg voor…een diepe buiging!          Maar ook ontiegelijk miezerig, zoals bijvoorbeeld de jongeren! Tachtig procent zei tegen een burn-out aan te zitten..! Zij kwamen tekst tekort om uit te blèren dat zij vèruit de grootste slachtoffers waren van de pandemie…!                                                              Gróter dan het uitgeputte zorgpersoneel, failliete middenstanders, horecaondernemers, reisbranchemedewerkers en natuurlijk veel groter dan hun opa’s en oma’s met absoluut huisarrest in een verzorgingstehuis, etc. Want jongeren hadden wat minder sociale contacten…! Gingen zich dus van pure arremoei in de jungle van onze samenleving maar bezighouden met het snoeien van het dorre hout…héél respectvol!                        Die vitale jonge generatie lijkt qua mentale weerbaarheid nog niet te kunnen tippen aan ‘de kwetsbaren van onze samenleving’.

   Send article as PDF