Hallo…ik ben Arie!

Met deze amicale tekst introduceerde de Minister voor Basis- en Voortgezet Onderwijs en Media, Zijne Excellentie de heer Arie Slob, zichzelf bij binnenkomst in de vergader-zaal ergens hoog in de skyscraper van zijn Haagse departement…’Hallo…ik ben Arie!’ Voor de hand liggend zou zijn te veronderstellen dat er daar dan een aantal collegae EU-ministers van Onderwijs op hem zaten te wachten of de rectores magnifici van een aantal gerenommeerde universiteiten. ‘Primus inter pares’… eerste onder gelijken. Dan zou je ook als minister met een dergelijke joviale introductie uit de voeten kunnen. Minister Arie Slob kwam echter niet onder gelijken.

Hij werd opgewacht door drie snotneuzen van een jaar of vijftien. Die drie pubers kwamen hun beklag doen bij Arie over de manier waarop de schoolexamens werden georganiseerd in deze tijd van Corona. Ook stond er een complete cameraploeg met geluidstechnici om het tafereeltje voor het nageslacht èn het NOS Journaal vast te leggen. Tevens nog wat andere nieuwsgierige persvertegenwoordigers. Een toneel-stukje dus!                                                                                                                        De broodnodige beeldvorming van een met zichzelf worstelend demissionair kabinet in Coronatijd maakte het blijkbaar nodig van het gesprekje van Arie Slob met wat school-gaande jeugd een mediaspektakeltje te maken. Dat is niet zo abnormaal tegenwoordig. Ministers laten zich gewillig in alle standen en toestanden door de media vastleggen. De beeldvorming eist totale transparantie. Waar ik wel van sta te kijken dat drie puberende snotneuzen een minister met zijn voornaam kunnen aanspreken en hun beklag mogen komen doen over de eindexamens. Hier lijkt dus iets volledig misgegaan te zijn. Om te beginnen bij Arie Slob.

Arie is van de Christen Unie. Een fusie van het Gereformeerd Politiek Verbond en de Reformatorische Politieke Federatie. Dat waren geen progressieve wietrokende hippies maar redelijk stijve orthodoxe mannenbroeders die zich net een tikkie socialer voelden als de ultrarechtse SGP. In elk geval goede godvrezende burgers die hun kinderen, behalve in de Leer, ook opvoeden met traditionele normen en waarden. Een onderdeel daarvan is onder andere het respect voor anciënniteit en het gebruik van correcte respectvolle aanspreekvormen. Dus anderen die een of twee generaties ouder zijn altijd met ‘U’ aanspreken en natuurlijk helemaal nooit met hun voornaam. Dat is namelijk niet ouderwets, maar wel normaal en doodgewoon fatsoenlijk.                                                Dus wat die Arie Slob daar nu bezielde, is mij nog niet helemaal duidelijk. Waarschijnlijk werd ook hij bevangen met dat cameravirus waarvan vrijwel alle politici het delirium krijgen zodra er een camera met microfoon in de buurt komt. Dan gaan ze rare dingen doen. Vooral Jinek-reporter Jaïr Ferwerda krijgt het voor elkaar om politici de gekste dingen te laten doen. Minister Hugo de Jonge zong desgevraagd uit volle borst ‘White Christmas’. Ministers als aapjes!

Arie Slob is minister van het Basis- en Voorgezet Onderwijs. Iedereen vraagt zich wel af, niet alleen in Den Haag, wat Arie nu die afgelopen vier jaar zoal uitgevreten heeft. Want het gaat steil bergafwaarts met speciaal dit soort onderwijs. Een chronisch tekort aan onderwijskrachten met teveel lesurenuitval. Onderwijsstakingen zorgden een aantal keren voor een vol Malieveld. Internationaal onderzoek heeft echter al herhaaldelijk uitgewezen dat in NL de leerlingen een steeds grotere leerachterstand krijgen, speciaal op reken- en leesvaardigheidstoetsen. Dat is heel zorgelijk! Voor hun toekomst en voor de toekomst van NL. Dan is het nog veel zorgelijker dat wij deze toekomst hebben toevertrouwd aan een weinig inspirerend persoon als Arie Slob. Wiens enige echte wapenfeit was om het aanvankelijk op grondwettelijke basis eens te zijn met de anti-homoverklaring die reformatorische scholen eisen van ouders van leerlingen. Om het na de te verwachten ophef toch weer maar schielijk in te slikken. Arie toonde de ruggengraat van een weekdier. Op die manier dacht Arie ook draagvlak te kunnen scoren bij drie pubers met zijn joviale introductie.                                                              Mensen en speciaal jonge mensen hebben behoefte aan leiding. Zeker in tijden die duidelijk afwijken van ‘de normaal’. De leiding heeft altijd voldoende respect nodig om opgevolgd te worden. Dat respect kan moeilijk worden afgedwongen, wel verdiend. Misplaatst Popie-Jopie-gedrag draagt weinig bij aan het doortastende imago van een manager. De NL-aanpak van de Coronapandemie is daar een sprekend voorbeeld van. Minister Arie Slob is er blijkbaar nog van overtuigd het iedereen naar de zin te kunnen maken en bij iedereen geliefd en populair te kunnen zijn. Dat is echter nog nooit iemand gelukt.

   Send article as PDF   

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.