Ravottende hûûst en een trektest voor de ouderlijke macht

Een imposante educatieve voltreffer zagen wij ooit inslaan op het strand van Cassis, bij  Marseille aan de Franse Rivièra. Naast ons arriveerden Oma, ‘Mamie’ in het Frans, met haar kleinzoontje Gérard, een manneke van pakweg een jaar of vijf, zes. Zwembroekie aan, zwembandjes om en Gérardje rende boordevol enthousiasme kop voor de blauwe Méditerranée in. Gérardje gilde vanuit het water iets naar Mamie. Mocht niet van Mamie! Franse jochies mogen van alles, maar niét gillen! Gérardje blééf maar gillen naar Mamie… het had best een Hollandertje kunnen zijn! Mamie verbood het nog een keertje, stiefelde daarna resoluut het water in, greep Gérardje bij z’n natte kladden, raapte op het strand de spullen bij elkaar en verdween huiswaarts. Gérardje luidkeels blèren! Niet luisteren…? Dan ook niet zwemmen! Zo toonde deze Franse Mamie haar grote opvoedkundige talenten èn haar echte liefde voor haar kleinzoon.

Wij wonen hier in Kruse Veer in een kinderrijke buurt met in de wijk zelf te weinig speel-mogelijkheden voor met name de al wat opgroeiende hûûst. Die willen een beetje kunnen rotzooien met fietsen, buurmeisjes, skeelers en een balletje trappen…logisch!  Een tijdelijk aangelegd trapveldje was geen lang leven beschoren, de wijk moet tenslotte stampvol gebouwd worden. De jeugd wijkt daarom uit naar de ruime boulevard om lekker autoluw te kunnen voetballen en te klooien, óók weer logisch! Alleen het gedreun van die bal en af en toe een afzwaaier tegen de gevel of de ramen c.q. de rolluiken gaat de bewoners erg vlug irriteren. Daarbij nog wat uitdagend gedrag, op de ramen tikken, belletje trekken en meer van dat balorige gedrag. Dan zeggen de bewoners van de boulevard er wat van. Niet tegen de jeugdige delinquenten, dat heeft meestal niet zoveel zin. Wel tegen de ouders want die zijn tenslotte verantwoordelijk voor hun nageslacht. Van veel van de jongelui die hier rondhangen, kennen wij de ouders en soms ook de grootouders. Diverse ouders bleken al eerder buitengewoon coöperatief en hadden laten weten…’Stuur ze maar gewoon weg, hóór, als je d’r last van hebt en laat het me weten!’  Dat doet dan weer ouderwets solide aan.                    Maar sommigen vonden het blijkbaar in eerste instantie wel prettig om hun kinderen niet voor de eigen deur, want stel je voor dat er een deukje in de geparkeerde auto zou komen, maar dan bij iemand anders voor de deur lawaaiig te laten rolschaatsen en rotzooien. Ongelofelijk hoeveel decibellen zo’n jeugdige flashmob kan produceren. Hoe meer lol, hoe harder er gegild wordt!                                                                                Toen werd er door een kordate boulevardbewoonster eventjes aan de bel getrokken. Die bel heet tegenwoordig Facebook en wat andere uitwassen van de sociale media. Aangezien ik mij daar verre van houd, weet ik ook niet precies hoe die bel werd geluid. Wat ik wel gemerkt heb, is hoe de ouders van de ravottende jeugd deze trekproef uiteindelijk glansrijk hebben doorstaan. Je zal al die ouders toch maar de kost moeten geven die meteen de kont tegen de krib gooien zodra er iets op het gedrag van hun kroost wordt aangemerkt. Harde claims op de openbare weg, ‘mijn’ kinderen moeten toch ook overal kunnen spelen en smalende opmerkingen over al die bejaardenhuizen zoals de appartementen op de boulevard ook nogal eens genoemd worden… ’t zou ook allemaal zomaar kunnen.                                                                                                Hier in Kruse Veer gelukkig niet! Een paar telefoontjes met ouders, een paar goeie gesprekken over de balkonrand en het zaakje was opgelost. Het nageslacht werd blijkbaar tot de orde geroepen en voorzien van duidelijke marsorders. Sindsdien is de boulevard geen gillende rolstaatspiste annex lawaaiig voetbalterrein meer. De recrea-tieve fietsers, de wandelaars, de moeders met kinderwagens, de vaders die er hun nazaten leren fietsen, de kleuters met stepjes en de natuurlijk de uitlaters van allerlei merken honden, kunnen nu hier weer doen waar die boulevard toch voor bedoeld is.    Chapeau voor de opgeschoten jeugd die blijkbaar duidelijk het kwartje heeft horen vallen. En misschien intussen heeft ontdekt dat samen met de buurmeisjes het ravotten in het Inkelse Bos toch ook weer andere ongekende mogelijkheden geeft.                  Vooral het petje af voor de begripvolle ouders die met een ijzersterk nummertje hebben bewezen dat echt niet alleen op het strand van Cassis de kinderen nog goed opgevoed worden. In een tijd dat vanwege de Corona-‘ontberingen’ voor de gekste excessen op straat nog een excuus kan worden verzonnen, gaat het hier in Kruse Veer nog steeds zoals je hoopt dat het gaat en het zal blijven gaan. Het belooft wéér een mooie zomer te worden aan de Veerhaven!

   Send article as PDF