Bin jie noe tôg hlâd hèk…!

Alarmmelding in de Ford Kuga…! Bandenspanningsymbooltje brandde ineens oranje. Althans zo werd bij thuiskomst door mijn betere helft gemeld. Had in de parkeergarage ter inspectie nog wel even rond de koets gewandeld, niets bijzonders te zien. Daarop hoogstpersoonlijk nog zelf even een visuele bandeninspectie uitgevoerd. Ook niets te melden. Alarm geprobeerd weg te drukken, niet gelukt. Conclusie… een kromme volt! Mij kan je technisch gesproken heus wel om een boodschap sturen…

Volgende morgen toch nog eens even gekeken. Nog steeds oranje alarm, maar aan de banden niks te zien. Bij Garage Lokerse aan de Zandweg de bandenspanning gecon-troleerd…bingo! Rechtsachter stond maar op één bar. Vast en zeker weer tegen een stoeprandje gezeten! Op druk gezet en daarna door de wasstraat, met een compleet programma, de koets was smerig en de familie Lokerse moet tenslotte ook leven. Na de wasbeurt nog even de rechterachterband op spanning gecontroleerd…shit, één tiende bar gezakt! En de alarm op het dashboard brandde ook nog steeds.                Deducerend kwam ik tot de conclusie dat het best eens zou kunnen dat ik toch een lekke band had. Helaas stond ik recht voor een garage. Anders had ik eindelijk mijn Conti Mobility Kit eens kunnen testen! Een Ford Kuga heeft namelijk geen reservewiel. Wel een vernuftig apparaat om een afdichtend goedje in een lekkende band te spuiten, weer op spanning te zetten om zodoende veilig naar een garage te kunnen rijden. Voor de zekerheid had ik twee sets aangeschaft. Maar ik stond al voor een garage, jammer! Om moverende redenen besloot ik toch om naar Pagee te gaan, een eindje verderop. Dé bandenservice van Reimerswaal e.o. Die hadden me al eens vaker met een kleinig-heidje uit de brand geholpen. Daar aangekomen bleek iedereen hartstikke druk aan het werk, met allerlei banden van allerlei auto’s, maar…’Riet ûm dûr mêh agterúút in!’        De dienstdoende bandenspecialist liet alles waar ie op dat moment mee bezig was meteen uit z’n handen vallen en ging aan de slag alsof ik Max Verstappen persoonlijk was die de pits binnen was komen scheuren. Kreeg amper de tijd om uit te stappen. Met een paar onnavolgbare razendsnelle handgrepen was mijn rechterachterwiel ineens gedemonteerd. Een quick scan leverde de glimmende kop van een spijker op, de rest zat dwars door m’n band… Daarop ging de man acuut de worstelpartij aan om de band van de velg te pellen en toonde daarbij naast een tomeloze geestdrift ook een verbluffende vakbekwaamheid. Een knoert van een spijker werd verwijderd, lek gedicht, band weer op velg geperst en velg met band weer onder de Ford Kuga gemonteerd. Pinnen…?                                                                                                                          De reparatiefactuur was vooroorlogs laag zodat ik daar toch maar iets bij geplust heb, de familie Pagee moest ook nog wat op de boterham kunnen doen. Als extra service zouden de mannen nog wel even mijn alarm voor de te lage bandenspanning resetten. Alsof het allemaal niet òp kon! Daarvoor werd weer acuut een andere specialist van z’n karwei gehaald. Eentje die meer verstand had van digitale hocuspocus in auto’s.          De alarmspecialist begon in de Ford met de boordcomputer te spelen met een flair alsof ie tegelijk op alle orgels van de vijf Kruunegse kerken zat te beuken. Helaas het lampie bleef hardnekkig branden…! Kuga-handleiding nageplozen, niets. Computer van de zaak gecheckt, ook niets. Ik begon het toch een beetje gênant te vinden, stelde voor om er maar mee te stoppen en zelf even naar de Fordgarage in Goes te rijden…              Zelden een aardig persoon zó kwaad zien kijken…‘Bin jie noe tôg hlâd hèk…!’          Naar Goes? Nota bene! Voor een alarmpje? Al moest ie de rest van de dag aan de knoppen van m’n boordcomputer zitten frunniken. Hij liet zich door zo’n lullig alarmpje ècht niet kisten. Okay, okay!                                                                                    Natuurlijk vond ie even later wel hoe ’t uit moest. En passant werd er ook nog even naar het profiel van m’n banden gekeken en geconstateerd dat daar nog niks mis mee was, ondanks dat er toch al 60.000 kilometer mee was gereden…’Dag meneer, hoeijen dag varder en uutkieke vôô de spiekers!’  Ford Assistance in de polder!                        SERVICE met hoofdletters, ook van vèr voor de oorlog! Die mannen van Pagee weten echt wel hoe zij de zaak moeten verkopen. Je zou je toch kapot schamen om daar nog voorbij te rijden als je voor een paar nieuwe banden ergens anders een tientje goed-koper uit zou kunnen zijn. Eind van ’t jaar sowieso een paar nieuwe voorbanden erop laten zetten. Bestel ze maar alvast!

   Send article as PDF   

1 gedachte op “Bin jie noe tôg hlâd hèk…!

Reacties zijn gesloten.