Het Kliko Incassobureau

Alle dertien Zeeuwse gemeente gaan zelf over hun eigen afvalbeleid. In NL zijn er dus driehonderdtweeënvijftig gemeenten die zich allemaal de hersens peinigen hoe dat nou moet met die kliko. Daar zijn een aantal adviesbureaus duurbetaald druk mee bezig. Idem onafzienbare colonnes ambtenaren, wethouders en iets minder royaal betaalde gemeenteraadsleden. Vele duizenden pagina’s tekst gegarneerd met kleurige grafieken en tabellen moeten worden verzonnen, opgesteld, geredigeerd, gelezen en besproken. Op allerlei niveaus en dat proces loopt al járen zo door. Alleen het ontwikkelen van een afvalverwerkingsbeleid kost ongetwijfeld al een veelvoud van het fysieke verwerken van die vuilniszakken.

Mede vanwege het slechte weer op 4 mei j.l. belandde ik per abuis in de raadsagenda van de gemeente Reimerswaal. Onverstandig, maar toch nog even vlug gekeken…      Op 11 mei a.s. gaat de raad thematisch vergaderen over onder andere het afvalbeleid. Iedereen die dacht dat daarover nu toch na al die jaren wikken en wegen met de keuze voor die befaamde nascheiding men er toch wel eens klaar mee zou zijn, komt net als ik, bedrogen uit. Dat nascheidingssysteem waarbij zo’n beetje alles in de kliko of de container mag, is net als alles in het leven…slechts tijdelijk. Wordt nu door heel NL uitbundig geëvalueerd en daarna moet er een keutel uitgeperst worden of we daar dan nog wel mee doorgaan. Niet alleen in Reimerswaal… door heel NL moeten er dus ook nog driehonderdeenenvijftig keutels worden geproduceerd.

Bij het agendapunt stonden vier vergaderstukken, waaronder een lijvig rapport van IPR Normac, in totaal drieënvijftig pagina’s. In een balorig moment besloot ik het allemaal te gaan lezen. Het regende toch en Pepe sliep lekker. Sorry…wel dàpper geprobeerd, maar niet gelukt, ik liep muurvast! Toen maar de conclusie van drie pagina’s van het rapport doorgebladerd. Drs. ing. Paul de Bruin, Eline Nijmeier & Ronald Zuyderduyn, ‘said-to-be’ dé doorgewinterde specialisten in Strategie, Beleid & Organisatie kwamen na al die pagina’s oeverloos geleuter tot een finale aanbeveling…DIFTAR in combinatie met nascheiding.  Dat zal het dus wel gaan worden!                                                        Het lachen stond me nader dan het huilen! Hoewel ik toch intens medelijden heb met al die raadsleden die dit gedoe moeten doorworstelen om tijdens de vergadering toch nog te laten merken dat zij het in elk geval gelezen hebben. Maar er toch nog wel eventjes wat aan toe willen voegen, iets uit willen schrappen en/of er hun politieke plasje over willen doen. Mijn innige medeleven gaat naar hen uit!                                                        Maar primair moest ik besmuikt grinniken omdat dit weer een treffend voorbeeld is van de absurde tijdsbesteding die wij in NL tot ‘besturen’ hebben gebombardeerd. Een wijze van werken die bij mij buitengewoon komisch overkomt, zeker na veertig jaar besturen in het bedrijfsleven. Het trieste is alleen dat dit, zeker wat betreft het afvalbeleid in NL, helemaal niks met besturen heeft te maken. Wel met heel diep de koe in zijn kont te staren.                                                                                                                                De gigantische afvalbergen die wij als samenleving produceren alleen in kostenplaatjes vertalen, meer is het niet. Alleen het beprijzen en toewijzen van de kosten om die afvalberg weg te werken, levert weinig oplossingen van het afvalprobleem. Het is ook een steeds terugkerend bestuurlijk axioma (= onbewezen stelling) dat als je het als overheid nu maar duur genoeg maakt, de burger vanzelf braaf wordt.                              Alsof die eindgebruikende burger er iets aan kan doen dat elke komkommer bij Albert Heyn in het plastic zit, elke boodschappenkar bij de Aldi meer afval bevat dan vreterij en dat elk elektronisch prulletje door Bol.com wordt opgestuurd in een doos waarin wel vijftig van die dingetjes passen en ingepakt met een tsunami aan schuimplastic.            Het besturen van die overheden zou er meer op gericht moeten zijn om de retail ‘op straffe van..’ te verplichten die afvalberg na consumptie, zo miniem mogelijk te maken. De retailer is de grootste vervuiler, niet de consument. Bestuurlijke initiatieven zetten tot nu toe veel te weinig zoden aan de dijk, want het resultaat daarvan ligt elke dag in de overvolle kliko of container.                                                                                            Daardoor wordt elk raadslid in NL en dus ook in Reimerswaal, bedolven onder stapels studies en rapporten met aanbevelingen hoe efficiënt de vuilnisman zou moeten kunnen opereren. Een legitieme reden voor een raadslid om manisch-depressief te worden. Lijkt me pittig dat dit nu ook het ideaalbeeld was van veel raadsleden toen zij zich ambitieus vonkend op hun bougies aanmelden om als volksvertegenwoordiger namens hun voorkeurkiezers of namens hun politieke partij heel veel van hun vrije tijd veel te karig betaald op te offeren. Sterkte & wijsheid!

   Send article as PDF   

1 gedachte op “Het Kliko Incassobureau

Reacties zijn gesloten.