Mindfullness aan de Zwarteweg

Terugkomend van een wandeling door het Inkelse Bos met Pepe en met prachtig mooi weer, was ik op de Zwarteweg net het gemaal ‘Johannes Glerum’ gepasseerd. Voor mij een lekkere ontspannen wandeling, voor Pepe echter een bloedserieuze speurtocht.      Al een paar dagen was Pepe lichtelijk ongedurig, zeg maar gerust…behoorlijk opgefokt. Zijn fantastisch scherpe neus ving blijkbaar voortdurend aerosols op met een dusdanig bijsmaakje dat zijn testosteron er fors door werd gekieteld….’Love is in the air!’

Boven de dijkrand van het enorme bastion dat na 1953 rond de Veerhaven is gebouwd, verschenen de profielen van twee meisjes en even later ook de olijke kop van een Kooikerhond. Hier in Kruunehe zijn er nog twee andere Kooikers, Aika en Sparky. Dit bleek duidelijk Sparky te zijn, een stevige reu en net iets ouder dan Pepe.                Omdat Sparky ongetwijfeld ook op vrijersvoeten was en hij onder aan de dijk iets harigs ontdekte, uitgedost in dezelfde bruin witte clubkleuren als hijzelf en dat ook nog eens sprekend op een hond leek, begon hij de twee jongedames het dijktalud af te sleuren. Het gras aan de dijken begon al weer aardig te groeien en dan zitten er altijd wel ergens verscholen een koppeltje patrijzen. Met een hoop verontwaardigd gekakel stegen er dan ook een paar op en klapwiekten richting het land van Van Hootegem. Beide Kooikers meteen in de jachtstand. Een teef moet toch wel ontiégelijk loops zijn om nog de aandacht van een Kooiker te trekken als ie een opfladderende patrijs in het snotje heeft.                                                                                                                      De begroeting van de twee Kooikerhetero’s, even later langs de Zwarteweg, had alle kenmerken van een enorme teleurstelling…’Oh nee hè, ben jij het maar!’                      Ik vroeg aan de dames, ergens rond de tien jaar, of zij soms de buurmeisjes van Sparky waren, aangezien ik het gezin waar Sparky de baas is, goed ken. Nee, de dames waren geen buurmeisjes, zij woonden er wel in de buurt. Blijkbaar ben je pas een buurmeisje als je er stijf naast woont… Maar zij mochten wel vaker met Sparky lopen, omdat zij Sparky een hele lieve mooie hond vonden. En zij vonden het hartstikke leuk om nou ook nog een zelfde soort hond tegen te komen.                                                                Ik stelde Pepe aan de dames voor, vertelde dat ie ook erg lief was maar altijd wel een beetje op z’n hoede. Dat zijn bijna alle Kooikers, behoorlijk argwanende types. Maar een snoepje zou weleens kunnen helpen. Helaas hadden de meiden geen snoepjes bij zich, of Sparky had ze misschien al opgevreten. Dus heb ik hen er maar een paar geleend. Pepe vond de jongedames daarop ineens ontzettend sympathiek, ging zitten en gaf een pootje.                                                                                                                ‘Meneer, dàt kan Sparky ook…en die kan nog veel meer kunstjes!’                                ‘Oh ja…nou, laat zien dan!’                                                                                                  Sparky werd meteen in de circusactstand geparkeerd…’Sparky…high five!!!’                  Perfect, als een professionele basketballer die net een slamdunk van wereldklasse had laten zien, begon Sparky te highfiven, soms met twee poten tegelijk.                              ‘Sparky…liggg!!!’                                                                                                                  Onmiddellijk ging Sparky in de tijgersluipgang langs de Zwarteweg liggen alsof er een heel peloton bijtgrage Duitse herders in aantocht was. Pepe stond het uitsloverige gedoe van zijn rasgenoot behoorlijk sceptisch aan te kijken.                                            Maar het sluitstuk van de show was werkelijk ádembenemend…’Sparky…rolll!!!’        Zonder te aarzelen begon Sparky liggend om te rollen. Niet één keer, maar zelfs twee keer!                                                                                                                                    De beide jongedames keken me trots aan met zo’n blik van…’Zo, mannetje, dáár heb jij niet van terug, hè?’ Ondertussen snuffelde Pepe routineus aan het kruis van Sparky, die verwachtingsvol op z’n rug was blijven liggen. Ik begreep de hint van Sparky en deelde royaal nog wat hondensnoepjes uit. De twee Kooikers stonden daarna met de neuzen omhoog te scannen of er nog iets echt spannends in de buurt was. Aan elkaars edele delen viel verder toch weinig interessants meer te besnuffelen.                                  Begreep van de dames dat zij onderweg waren naar het strand langs de Inkeldijk, kijken of Sparky soms wilde zwemmen. Wel nog even de dames gewaarschuwd voor de scherpe pokken op de stenen onder aan de glooiing, want daar halen hondjes nogal eens de pootjes aan open…’Dag, meneer, dag Pepe!                                                      Het was mooi weer daar aan de Zwarteweg. Met twee leuke grietjes en twee lollige hondjes. Verder niks? Nee, niks!  Zou er dan nog iets meer moeten zijn? Eerlijk gezegd zou ik het niet weten. Mooier hoefde het van mij even echt niet meer te worden. Mijn dagelijks moment van ‘mindfulness’ was weer mooi genoeg geweest, zo maar even aan de Zwarteweg.

   Send article as PDF   

2 gedachten over “Mindfullness aan de Zwarteweg

  1. Wat een heerlijke blog Lex, ik was er niet bij maar ik geniet er ook van!
    Veel wandelplezier weer.

    Groetjes, Esther en Aika.

Reacties zijn gesloten.