Een spelletje pingpong?

Geregeld zit ik voor m’n flatscreen mezelf af te vragen waar ik nou eigenlijk weer naar heb zitten kijken. Heb ik heus niet alleen met voetbalwedstrijden, laatst zelfs ook nog met het bloedserieuze wekelijkse interviewprogramma Buitenhof.                                  Twan Huys probeerde een lid van de Raad van Bestuur van Shell, Maarten Wetselaar, ruzie te laten krijgen met Mark van Baal, de spokesman van een groep activistische aandeelhouders van Shell, verenigd in de stichting ‘Follow This’. Inzet van de discussie was de weliswaar krappe meerderheid welke zich binnen de Shell-shareholders hebben geschaard achter de ‘groene resolutie’ welke Follow This heeft ingediend. Kortweg komt die erop neer dat Shell wordt aangemaand om toch eens een beetje meer vaart te maken van de transmissie van fossiele energiebronnen naar de meer duurzamere vormen.

De discussie, al ga ik op de inhoud maar liever verder niet te diep in, bleef op niveau. Ondanks het ophitsen van Twan Huys. De heren Wetselaar en Van Baal hadden zich goed voorbereid, achteraf geredeneerd misschien wel gezamenlijk. Het mocht eigenlijk amper een discussie heten, zo beschaafd en beleefd werden de standpunten over en weer uitgewisseld. Ook Shell weet donders goed dat er binnen afzienbare tijd een eind komt of moet komen aan het oppompen van olie en gas. Volgens alle vigerende klimaatverdragen zou er moeten worden overgeschakeld op andere vormen van energieproductie. ’t Zou volgens Follow This ook wel eens een beetje sneller kunnen. Shell kan dat en heeft er ook het geld voor, volgens Mark van Baal.                                Bij mij gingen echter de blauwe zwaailampen draaien toen Van Baal ter illustratie hiervan leek te proberen om de heer Wetselaar een veer in zijn kont te duwen met de opmerking dat Wetselaar toch had bewezen enorme grote projecten snel tot een goed einde te brengen. Zoals het Prelude Project ter hoogte van de Noord Australische kust. Gètverderrie…als er nu één project is waar Shell liever even niet over praat, is het wel het Prelude Project!                                                                                                        Beknopte topics van dat project…in 2007 ontdekte Shell op 200 kilometer van de Noord Australische kust een enorm aardgasveld van 85 miljard m³ onder de zeebodem. In 2011 besloot Shell tot exploratie van dat veld. In 2012 werd aan Samsung Heavy Industries opdracht gegeven voor de bouw van een enorme drijvende LNG-fabriek, genaamd ‘ FLNG Prelude’. Lengte van ‘het schip’…488 meter, breedte 74 meter, hoogte 134 meter, draagvermogen 600.000 ton. Het grootste schip ter wereld, ooit gebouwd. Gereed in 2017 en voor de Australische kust verankerd. Uitgebreid getest, maar stilgelegd vanwege o.a. veiligheidsperikelen. De productie wordt waarschijnlijk in 2021 weer opgestart. Kosten van het project tot nu toe vrijwel zonder dat er inkomsten tegenover staan, meer dan € 15.000.000.000,-. Het Financieel Dagblad noemde het al voorzichtig de grootste zeperd uit de geschiedenis van Shell. Niet meteen iets om zo fier op te zijn, als dat op je palmares staat. Maarten Wetselaar was binnen Shell eindverantwoordelijk voor het project.                                                                                Als activistisch aandeelhouder van Shell is Mark van Baal vanzelfsprekend hiervan geheel op de hoogte. Dus begreep ik niet meteen meer waar ik nu naar zat te kijken… Zat die Van Baal nu Wetselaar een beetje te jennen of zaten zij alle twee de kijkers in de maling te nemen?

De mondiale energietransitie naar groene duurzame bronnen speelt zich toch heus af in een krachtenveld dat de activiteiten van groene clubs als Follow This ver overstijgt. Energie is nu eenmaal het bloed van de mondiale economie. Daarover zijn alle strategische beslissingen allang genomen op heel wat hogere levels dan de aandeel-houdersvergadering van Royal Shell. Die beslissingen moeten alleen nog gemaskeerd, gemasseerd en gedoseerd op het mondiale publiek worden losgelaten. Shell en andere grote energiemastodonten hebben ongetwijfeld de toekomstige duurzame wereld-energiemarkt al in hapklare brokken verdeeld en zijn nu nog met elkaar in een globale politieke knokpartij verwikkeld wie er uiteindelijk met de grootste brok vandoor gaat. Activistische aandeelhoudersclubs spelen daar echt niet mee, veel te onbeduidend.    Maarten Wetselaar weet natuurlijk wel hoe en wanneer Shell zich meester wil maken van de controle op de exploitatiesegmenten van de duurzame energiebronnen zoals wind- en zonenergie, waterstof en wellicht elektriciteit uit kernenergie. En Mark van Daal zal dat wellicht ook wel weten en/of anders vermoeden.                                            Alleen weten wij het nog niet en zullen daar voorlopig ook nog naar mogen blijven gissen. Net als naar de bedoeling van de discussie in Buitenhof tussen de heren Wetselaar en Van Daal, die het eigenlijk veel meer met elkaar eens waren dan zij wilden laten blijken. Een spelletje pingpong misschien?. Want het zal echt niet de eerste aanmaning tot verduurzaming zijn die Shell beleefd doch beslist naast zich neerlegt. Maar daar heeft de NL-rechter vandaag een stokje voor gestoken en zal Shell zich eens wat minder als een lompe gas- en olieboer moeten gaan gedragen.

   Send article as PDF