Nog altijd, lieve Melissa…

Vandaag zou Melissa dertig jaar oud zijn geworden. Dat heeft nooit zo mogen zijn… Melissa is al op 27 oktober 1992 overleden, slechts veertien maanden jong. Een klein kindje dat ik zelf nooit heb gezien. Maar dat ik toch in mijn hele leven niet zal kunnen vergeten. Zoveel indruk heeft haar dood op mij gemaakt.

Melissa was het dochtertje van Christi en John. Hun eerste kindje, geboren op donder-dag 29 augustus 1991. Zij woonden in Zierikzee. John was als kraanmachinist in dienst van ons havenbedrijf in Vlissingen-Oost. Daar werkt hij nu nog steeds.                        Op de vroege morgen van dinsdag 27 oktober 1992 kregen wij het afschuwelijke bericht dat Melissa dood in haar wiegje was gevonden en moest ik John gaan vertellen dat zijn Melissa er niet meer was. John’s wereld en hijzelf stortten volledig ineen en wij konden alleen machteloos toekijken hoe het rauwe verdriet eruit zag. Dàt heb ik nooit kunnen en willen vergeten. Zó intens triest en zó verschrikkelijk oneerlijk.

Jaren later, rond 2009, op het einde van mijn loopbaan, nam ik de tijd om alles nog eens goed op een rijtje te zetten. Wàt was er in al die jaren nu ècht van betekenis en wat eigenlijk niet. Duizenden schepen, miljoenen aan ladingtonnen, de enorme inves-teringen en al die overvloedige winsten..? Dat waren slechts abstracte en snel achter de horizon vervagende onbeduidendheden. Terugkijkend zonder verder veel relevantie.  Een schijnheilige afscheidsspeech met dat soort wapenfeiten heb ik bij mijn vertrek godzijdank weten te ontlopen. Het 24-karaats goud van een havenbedrijf staat ook helemaal niet op de balans. Dat pure goud loopt over de kades en door de terminals, zit in kranen, op vorkheftrucks en in het kantoor. Heb mij altijd het meest schatplichtig gevoeld aan mensen.                                                                                                      Het waren uitsluitend mensen die ertoe deden bij het beoordelen van wat voor mij van betekenis was geweest en dan vooral dan zij die wij tijdens onze hobbelige rit door de haven waren kwijtgeraakt. Hun ongeluk en/of hun overlijden maakte de grootste en diepste indruk. Ook vandaag nog, na reeds twaalf jaar van dat haventoneel te zijn ver-dwenen. Hun namen staan bovenaan in al mijn herinneringen.

Han de Bu uit Borssele, die in 1988 in het scheepsruim door een vallende baal suiker werd getroffen en een levenslange dwarslaesie kreeg. Vooral zijn grote optimisme en hervonden levensvreugde van hem en zijn gezin, ná het ongeluk, waren heel indruk-wekkend, bewonderenswaardig en inspirerend…                                                          Peter van Loon uit Bergen op Zoom, 21 jaar slechts, dodelijk verongelukt op de avond van 18 september 1990, door een bedrijfsongeval in terminal 2. De door machteloos diep verdriet getekende gezichten van zijn ouders tijdens de uitvaartmis in de kerk, waren voor ons als een stille aanklacht…                                                                          Want bij het opstarten van ons bedrijf in 1986 hadden wij onderling, ondanks alle euforie van het nieuwe begin, al de vrees uitgesproken dat gezien de aard van het altijd nogal robuuste havenwerk, het beslist niet uitgesloten moesten worden dat wij ook wel-eens met tragedies zouden kunnen worden geconfronteerd. Het trieste ongeluk van Han en de tragische dood van Peter maakten van deze angstige voorgevoelens helaas keiharde werkelijkheid.                                                                                                      Chris Verkijk, kraanmachinist, kreeg op 15 september 1992, slechts 29 jaar oud en net getrouwd met zijn Patricia, thuis een fatale hartstilstand…                                                Arie van de Zwan, commissaris en groot-aandeelhouder van ons bedrijf, een warm en wijs mens, overleed op 14 februari 1993, onverwacht, 59 jaar oud…                              Jaap van der Zwan, groot-aandeelhouder en dé grote inspirator van ons bedrijf en van alle koel- en vriesactiviteiten in Vlissingen, stierf op 25 maart 1996, ook nog maar 59 jaar oud…                                                                                                                          Kitty Joosse, de enige echte moeder van ons bedrijf, onze lieve zorgzame vriendin en onvergetelijke kantinedame van 67 jaar jong, overleed op 1 september 1996…          Joost Matthijs, parttime-medewerker in de kantine, 54 jaar, kwam kort daarna op 19 september 1996 bij een verkeersongeluk om het leven….                                                Kees Bijl, de vrolijkste onder onze heftruckchauffeurs, overleed op 61-jarige leeftijd op 18 oktober 2004. Wij hebben hem in Poortvliet met veel collega’s naar zijn laatste rustplaats gebracht…                                                                                                        Leo Stoel, de zwijgzame maar uiterst deskundige, loyale voorman en stuwadoorsbaas  overleed op 1 maart 2014 en werd 63 jaar oud. Op zijn crematie in Middelburg heb ik nog persoonlijk afscheid van hem mogen nemen en hem daarbij kunnen bedanken voor alles wat hij voor ons had gedaan…                                                                                  Kees van de Berge was een stugge strijder van het eerste uur. Geruime tijd uit elkaars beeld geweest, samen later in Sint Maartendijk toch weer goede vrienden geworden. Hij overleed op 29 oktober 2017 op 70-jarige leeftijd…                                                            Eveline Scheers, onze efficiënte directieassistente en een hele prettige lieve collega, overleed ook veel te vroeg, op 31 maart 2021. Zij werd slechts 65 jaar…

Allemaal vooral veel te echte en te fijne mensen die wij destijds dagelijks om ons heen hadden, geregeld zagen en niet wilden missen. De afstand tot de groep in tijd en contact wordt nu natuurlijk wel steeds groter. Over en van velen hoor ik weinig of niets meer. Vergeten doen wij elkaar echter niet.                                                                  Maar aan de kleine Melissa die ik zelfs nooit gezien heb, denk ik nu toch nog altijd het meest…

   Send article as PDF   

1 gedachte op “Nog altijd, lieve Melissa…

Reacties zijn gesloten.