Een èchte Rescue-training…

Voor ons, de sportvliegers van vliegveld Midden-Zeeland was het altijd een feestje. Om samen met de reddingsmaatschappij een hele zomeravond uitdagend laag boven het water te raggen, als onderdeel van de jaarlijkse Sea-Rescue-training. Afwisselend bij de Roompot, Westkapelle, Breskens of Hansweert. Deze keer waren Breskens, mijn vliegbuddy Reggie en ik aan de beurt.

De Cessna 172 PH-HLD vol getankt en gecheckt. Samen met twee waarnemers van de KNRM wachtten wij op de verkeerstoren van Midden-Zeeland op ‘de alarmmelding’ van de reddingsdienst. Die kwam keurig op de afgesproken tijd. Er bleek, althans dat vertelde men dus, iemand van een schip overboord te zijn gevallen. Ergens voor de kust van Zeeuws-Vlaanderen, tussen de zwart witte vuurtoren van Nieuwesluis en Cadzand. Hoppá…in gestrekte draf naar de kist. Beide waarnemers achterin, Reggie als co-pilot rechts voorin voor de navigatie en ik links achter de knuppel. Als de gesmeerde bliksem de preflight-checks afgeraffeld en met brullende motor naar het begin van runway…‘Cleared for take-off!’ Throttle op vol gas en wegwezen!                  Op de voorgeschreven kruishoogte van 1000 voet snel over Middelburg en Vlissingen gevlogen, richting Nieuwesluis. De waarnemers achterin zochten via hun portofoons contact met de reddingsboot die vanuit Breskens was uitgevaren. Kregen van hen de coördinaten waar wij de zoektocht moesten starten. De grappenmakerij van zo’n oefening bestond eruit om de samenwerking tussen reddingsboot en vliegtuig te testen en te optimaliseren. De reddingsboot was hierin leidend, die moest het vliegtuig op aangewezen locaties volgens een afgesproken patroon laten zoeken. Ter verhoging van de feestvreugde was ook de reddingsboot van Westkapelle uitgerukt c.q. te water gelaten en samen met nog een nijdige op het water afketsende RIB voeren die drie scheepjes het water witschuimend dun.                                                                            Wij daalden tot een hoogte van 200 voet en deden zoekslagen loodrecht op de kust, waarbij de waarnemers achterin het wateroppervlak afspeurden. Vanwege het gierende ebtij werden wij verondersteld om onze zoekslagen steeds verder om de west te verleggen. Wij genoten er weer kostelijk van, lekker vliegen, tòch?                                  Maar of dat nu ook gold voor al die mensen die op die prachtige zomeravond over het strand wandelden, betwijfel ik. Die zullen zich ongetwijfeld afgevraagd hebben wat die drie rondrazende reddingsboten eigenlijk daar allemaal uitspookten. En ook wat die mongool in dat vliegtuig eigenlijk bezielde die daar zo laag over het water telkens op het strand afstormde en dan met brullende motor een bocht draaide en weer de andere kant op scheurde…stòmme idioot! Die mensen liepen daar toch voor hun rust…            Achterin bij de twee waarnemers werd het ook steeds onrustiger. Het object bleef namelijk te lang onvindbaar. Er kwamen meer en sneller opeenvolgende instructies van de Bressiaanse reddingsboot om het zoekgebied te vergroten. Er leek zelfs sprake van enige lichte paniek, Reggie en ik trokken de wenkbrauwtjes maar eens op. Halló…het was toch maar een oefeningetje?                                                                                        Uiteindelijk ontdekte een van de waarnemers al helemaal halverwege het strand, de W5 en de wrakton van de Fort Maisonneuve, bijna ter hoogte van Het Zwin, het oranje object in het water. ‘Hatsikidéé’…de Cesnna schuin op z’n kant om als een roofvogel rondjes te gaan draaien boven het object, ondertussen de reddingsboot een seintje gegeven dat wij ‘de drenkeling’ hadden gevonden. De drie reddingsboten stoven er als bloeddorstige hyena’s op af en terwijl ik boven het object bleef cirkelen, leek het wel of ‘het object’ naar ons terugzwaaide…                                                                                Het object werd aan boord getrokken van een reddingsboot waarna wij vriendelijk werden bedankt voor bewezen diensten en konden inrukken. Als geste naar de achterin zittende waarnemers van de reddingsmaatschappij nog maar een royaal recreatief rondje gevlogen langs de Walcherse stranden en over de stormvloedkering. Konden die gasten ook weer een beetje tot bedaren komen.                                                            Tijdens de telefonische debriefing vanaf het vliegveld, hoorden we van de schipper van de reddingsboot dat ‘het object’ gewoon een vrijwilliger van de reddingsmaatschappij was geweest. Die hadden ze met een professioneel survivalpak en al in het water gekeild. Alleen zou ie dan op een afgesproken moment een oranje rookpluim en een flashlight hebben moeten produceren. Maar dat werkte blijkbaar niet zo best…zeker een ietsepietsie nat geworden? Dus waren we ‘m ordinair kwijtgeraakt, ook al vanwege het sterke afgaande tij. Toen bleek onze oefening toch ineens tot een semi-realistische reddingsactie te zijn geëvolueerd..! De schipper vroeg of wij hierover toch maar liever wel een beetje discreet konden zijn. Okay, een beetje dan…maar het is nu tenslotte ook al weer zo’n twintig jaar geleden. Trouwens, Reggie en ik zitten ook al die tijd al op een medaille te wachten…

                                                                                                foto © Kristof Vandermoere

   Send article as PDF   

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.