Het stinkende logeetje voor Tante Lenie

Wat doet de modale sportvlieger zoal op zijn vrije zaterdag? Meestal al vroeg naar het vliegveld Midden-Zeeland gaan. Om bij mooi weer te gaan vliegen of anders aan de bar van de vliegclub bij een bak koffie slap te ouwehoeren of wat bij de diverse bedrijven te koekeloeren of er nog iets te beleven viel. Vliegwerk Holland was zo’n bedrijf.            Repareerde en onderhield allerlei soorten vliegtuigen. Altijd interessant om onder al die motorkappen te gluren en mijn technische kennis, die overigens minimaal was, wat op te krikken. Domme vragen stellen aan de monteur van dienst die deze zaterdag weer de sjaak was. Toen ging de telefoon…!

Even later wenkte de monteur mij vanuit het kantoortje om aan de telefoon te komen. De baas van Vliegwerk Holland vroeg of ik tijd en zin had om ‘even’ een ritje op en neer naar Eelde te doen, bij Groningen. Er was een auto onderweg naar het vliegveld met een gestrande jonge zeehond die zo’n beetje op apegapen lag. Dat beest moest om weer wat op te kikkeren dringend een tijdje gaan logeren in de Zeehondencrèche van Pieterburen bij Lenie ’t Hart.                                                                                              Tijd en zin in overvloed natuurlijk, alleen niet met ons eigen vliegtuig. Zonder het mede-weten van mijn drie mede-eigenaars wilde ik beslist niet onze fraaie antieke Saab Safir gaan misbruiken voor veetransporten. Geen punt, er was een prima kist van Vliegwerk Holland beschikbaar, de PH-RES, een Cessna 172, waarmee ik ook al aardig wat vlieg-uren had gevlogen. Mocht trouwens wel wat kosten, zo’n gestrest zeehondje! Vliegtuig, piloot en landingsgelden…sowieso tegen de vijftienhonderd euro!                                  Kist afgetankt en vliegplan ingediend op de verkeerstoren. Eelde Airport was een ‘echt’ vliegveld, daar mocht je beslist niet zomaar onaangekondigd uit de lucht komen vallen. Kwartiertje later kwam er een busje het veld op. De patiënt lag in een stevige krat en knipoogde olijk met z’n kraaloogjes. Alsof hij iedereen in maling nam en op onze kosten een all-inclusive tripje had versierd naar het Hilton voor de zeehonden in Pieterburen…  Meteen rook ik de doordringende gore stank die van het lieve beestje af kwam, alsof er zojuist een hele kolonne haringkarren was gearriveerd. Het was ook de bedoeling dat er nog een erkende zeehondentemmer zou meevliegen, ene Kees.                                  De krat inclusief kwalijk meurend zeehondenbeest werd op de zorgvuldig afgedekte achterbank geschoven en met spanbanden vastgesjord. Kees schoof rechts voorin en zag het helemaal zitten. Kees had nog nooit eerder in zo’n klein vliegtuig gevlogen. Nou, lekker dan…kotszak standby!                                                                                    Opgestegen, prima vliegweer! Best naar m’n zin met zo’n gratis vluchtje, Kees genoot ook, maar godsàmmekrake…wat stònk dat monstertje! Arnemuiden naar Eelde was, inclusief het omweggetje om vooral ver genoeg van Schiphol vandaan te blijven, zo’n 160 mijl, ’n kleine 300 kilometer. Beetje wind mee, dus moest het makkelijk in een uur en drie kwatier kunnen.                                                                                                      Het werd uiteindelijk een lange, barre vlucht. De fraaie uitzichten over Brabant, de grote rivieren, de Veluwe en Giethoorn werden allemaal totaal verziekt door die steeds door-dringender haringstank vanaf de achterbank. Onduidelijk wat zich allemaal in die krat afspeelde. Of dat beest nu allemaal boeren of scheten lag te laten en luidkeels brulde en blafte dat ie enorm van het tochtje genoot, weet ik niet. Wel dat ie steeds ongelofe-lijker en goorder ging stinken! Die cockpit van een Cessna was toch al bepaald niet riant en de ventilatie stelde weinig voor. Met veel gedoe een raampje opengewurmd. Maar om dan met je kop uit het raam te gaan hangen, is ook niet meteen zo handig met 180 kilometer per uur… Kost je wel je toupetje en je zonnebril!                                      Was zelf zodoende zo gelukkig als een klein kind toen ik de daling kon inzetten voor de landing op Eelde Airport. Kees wat minder, want die begon spontaan in de kotszak te kotsen vanwege een acute aanval van luchtziekte. Een geluk bij een ongeluk was dat ik daar verder niets van rook. Die allesoverheersende haringstank van het zeehonden-beest was veel penetranter.                                                                                            Na de landing verscheen op het platform meteen een busje van het zeehondencentrum en zonder veel emotie hebben we de zeehond meegegeven aan een paar nichtjes van Tante Lenie van ’t Hart. Beide deuren van de Cessna wagenwijd opengezet om eens flink door te waaien en samen met Kees voor een snelle lunch naar het restaurant van het vliegveld. ‘Wat mag het wezen, Kees…een uitsmijter of een broodje nieuwe haring?’ Kees, nog wat bleekjes rond de neus, ging toch maar liever voor een droge tarwebol met ouwe kaas.                                                                                                                De terugvlucht naar het vliegveld Midden-Zeeland werd dan toch weer wel een feestje. Ook omdat de stank al wat minder leek te worden. Of ik begon eraan te wennen, dat kon ook! ’s Avonds thuisgekomen moest ik bij mijn argwanend snuivende echtgenote toch echt wel met een plausibel verhaal op de proppen komen wáár nou precies die afschuwelijke vislucht vandaan kwam…

   Send article as PDF   

2 gedachten over “Het stinkende logeetje voor Tante Lenie

  1. Wat een schitterend verhaal.
    Geweldig!
    Zoals jij het schrijft, beleef ik het helemaal mee.
    Groetjs ook aan Marjootje.

    • Hoi Greetje,
      ‘Het verhaal’ berust op pure waarheid.
      Weet alleen niet hoe het met die stinker is afgelopen…
      Knuffel.

Reacties zijn gesloten.