Code Oranje…

De timing was, zoals gebruikelijk, weer grandioos. Het land was in shock. Vanwege het overlijden van Peter R. de Vries. Slachtoffer van een lafhartige moordaanslag. In heel  Limburg was sprake van een acute noodtoestand vanwege overvloedige regenval. In Maastricht, Valkenburg, Roermond en Venlo moesten mensen vluchten voor het hoog stijgende water. Bij onze Duitse en Belgische buren was de ramp nog vele malen dramatischer. Bijna tweehonderd doden, nog veel vermisten en uitgeroepen tot nationale rampen.                                                                                                                In NL sloeg Covid-19 weer keihard toe, meer dan elfduizend dagelijkse besmettingen. Code Rood met een R-getal van bijna 3,0. Een demissionair en zwalkend kabinet, de formatie voor een nieuwe coalitieregering zit muurvast. En wat doet onze koning…?    Die had in z’n paleistuin een fotosessie met z’n gezinnetje, een onnozel persgesprekje met wat royaltywatchers en ging daarna lekker op vakantie.

Willem IV en z’n meiden gingen naar Griekenland. Naar hun knusse strandhuisje bij Doroufi. Beetje zonnen, de sirtaki dansen met Jansen en achter die speedboot van twee miljoen lekker op een plankje over de diepblauwe Middellandse Zee scheuren. Niks mis mee, zou je denken? Nou…toch wel!                                                                  Het gedeelte van Griekenland waar Doroufi ligt, heeft EU-Covidcode Oranje. Het ministerie van Buitenlandse Zaken adviseert dan alleen reizen indien strikt noodzakelijk. Vakantie is leuk, maar beslist niet noodzakelijk. De doorlopende reisverzekering van Willem bij Centraal Beheer geeft dan dus ook weinig dekking! Trouwens, hoe zou dat allemaal geregeld zijn voor al die beveiligers? En voor die piloten en die roedel stewardessen van dat regeringsvliegtuig?

Een monarch die enkel en alleen door het middeleeuwse fenomeen van erfopvolging op de troon komt, ontleent zijn legitimiteit uitsluitend aan het draagvlak in de samenleving. Daarvoor heeft hij/zij goede antennes nodig om alle signalen uit die samenleving op waarde te kunnen blijven inschatten. Daarbij geassisteerd en gesouffleerd door de ‘inner circle’ van de vorst. De vraag was al vaker gesteld of de antennes van Willem IV wel de goeie kant op staan. Òf dat hij misschien helemaal geen antennes heeft?          De vazallen des konings zijn blijkbaar ook niet bij machte om hem nog voldoende bij te sturen. De enige die dat blijkbaar wel kunnen, zullen die vier meiden wel zijn. De verkeerde kant op… Met als resultaat een recidive aan affaires waarbij door Willem IV voortdurend de grenzen worden opgezocht. De bloopers zijn alom bekend en hebben intussen geleid tot een spectaculaire val in de populariteit van de koning.                      Misschien dat het onze soeverein voor de rest niet zoveel zal jeuken, maar de vraag zal bij menig NL-er toch gaan rijzen of zij wel zitten te wachten op zo’n onbestuurbaar staatshoofd. Vol gas het land, dat in serieuze problemen verkeert, per regeringsvliegtuig verlaten om een mondaine geheel door de staat gesubsidieerde vakantie te gaan vieren in een land waar ie eigenlijk helemaal niet naar toe mocht. Bepaald geen inspirerend voorbeeld voor de onderdanen.                                                                                          In Griekenland zit het huis van Oranje dan in Code Oranje, in NL inmiddels in Code Rood. Code Rood voor de monarchie zit ‘m in de beantwoording van de vraag of het huis van Oranje op deze manier nog wel noodzakelijk is, als hoofd van de NL-staat. Voor mij persoonlijk was dat als overtuigd monarchist nooit een vraag. Ik gruwde altijd bij voorbaat van het idee van een president uit het louche politieke Haagse wereldje. En van presidentsverkiezingen volgens Amerikaans model.                                                  Maar de stijl van Willem IV, zijn gedrag en zijn entourage hebben me toch aan het twijfelen gebracht. Wat is de toegevoegde waarde van een staatshoofd die als zijn eigen land èn zijn vaderland, want dat is Duitsland tenslotte, in ernstige moeilijkheden verkeert, opzichtig schaterend op vakantie gaat? Ik heb er best moeite mee om dàt nog te kunnen onderscheiden.                                                                                              Het huis van Oranje zwaait al zo’n 206 jaar de scepter in NL. Met wisselend succes.      De koningen Willem I tot en met III waren bepaald geen lekkere jongens, rare sujetten. De vier daaropvolgende dames vervulden echter elk op hun eigen maar bewonderens-waardige wijze de rol van Moeder des Vaderlands. Aan deze dames was dan ook de grote populariteit te danken en dus het draagvlak. Daar kon ik mij ook goed in vinden. Niet meer in dit gedoe.                                                                                                    Een monarchie dient meer inhoud en symboliek uit te stralen dan alleen te overleven bij de gratie van een bijzonder smakelijke, overambitieuze en zakelijke Argentijnse dame met een kleurrijk verleden. Een president die zichzelf belangrijker vindt dan de staat, kan na vier jaar gewoon worden gedumpt. Koningen zitten doorgaans wat kleffer op de troon gekleefd.                                                                                                                Heb ‘just in case’ toch al een presidentskandidaat in de picture die zonder veel stemver-heffing de kikkers in de NL-kruiwagen kan krijgen en houden. Die komt trouwens ook op de derde dinsdag in september gewoon op z’n fiets met aktetasje onder de snelbinders vanaf zijn Scheveningse huis naar de Ridderzaal. De zeer koningsgezinde Herman Tjeenk Willink… for President!

   Send article as PDF   

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.