Afgebluft…

Mijn Ierse collega-stuwadoor uit Dublin, keek me wat ongelovig aan. The honourable gentleman was bij ons op werkbezoek. Hij had blijkbaar goede referenties gekregen omdat wij samen, zonder concurrenten te zijn, voor dezelfde klant werkten, The Irish Dairy Board. Hij was vooral geïnteresseerd hoe wij ons met Flushing Stevedoring  hadden gespecialiseerd in het ‘foodrelated cargo’ segment.

Wilde ook graag weten welke impact ‘social security’ had op onze tariefstellingen. ‘None…!’ was mijn antwoord. Dat begreep hij niet! Maar wat kost het dan een bedrijf in NL als er een persoon een ernstig ongeluk krijgt en maanden, misschien wel helemaal niet meer, kan werken? ‘Nothing…!’ kon ik hem melden.                                                Het sociale vangnet zat eind de jaren tachtig van de vorige eeuw ook zodanig perfect in elkaar dat het GAK ongeveer vanaf dag één na ziekte of ongeluk alle werkgeverslasten van het personeelslid overnam. Ik vermoed dat de Ierse collega mij een grote bluffer vond. Destijds werd volgens hem alle uurloontarieven in Ierland, van stuwadoors tot loodgieters of directiesecretaressen, standaard verhoogd met 45 procent voor ‘social security’. Ik was toen best wel trots op NL…hadden het hier toch goed voor elkaar!

Dàt plaatje is inmiddels bijgesteld. Het NL-paradijs is verwaterd en verschraald. In de volgende jaren na die Ierse visite begon ook in NL de druk vanuit de sociale sector op het bedrijfsleven toe te nemen. De eerste dagen van ziekte of arbeidsongeschiktheid kwamen voor rekening van het bedrijf. Later weken, maanden en zelfs jaren. Lastig natuurlijk, maar alle daaraan verbonden kosten waren uiteindelijk toch door te rekenen in de tarieven of de prijzen. Slecht voor de concurrentiepositie, dat wel!                          Na de bedrijven kwamen de werknemers zelf aan de beurt. Allerlei zaken die of door sociale diensten of door ziektekostenverzekeringen werden betaald, moesten ineens uit de huishoudportemonnee worden betaald. Voor velen werd een baan van de partner een keiharde noodzaak om nog prettig rond te kunnen komen.                                      Teruglopende conjuncturen waren voor de destijds regerende kabinetten, waar ook de PvdA deel van uitmaakte, reden om alle taboes van de sociale zekerheid te doorbreken. Bos, Samsom en Klijnsma hebben de eer om als enkele van de grootste slopers van onze sociale systemen de geschiedenis in te gaan. De overheid schakelde zonder al te veel scrupules van een beschermende rol over naar een voor sociaalzwakkeren nogal bedreigende rol. Bij het einde van mijn werkzame activiteiten, was er van mijn trots en adoratie voor het sociale systeem van NL niet zo bar veel meer over. Ik was letterlijk en figuurlijk afgebluft…

Het NL-systeem richtte zich politiek vooral op het kietelen van werkgevers om welvaart te stimuleren, verklaarde zich onmachtig om bizarre CEO-bonussen terug te draaien zelfs van bedrijven met staatsdeelneming, faciliteerde allerlei vormen van rare fiscale acrobatiek en pamperde zoveel mogelijk de wat hogere middenklasse. Om het  door-denkende electoraat te paaien. De zorg voor zieken, gehandicapten en ouderen werden als pure kostenposten in businessmodellen gegoten en teruggedraaid wanneer het volgens het systeem teveel geld kostte. Zorgtaken werden door Den Haag over de schutting van gemeenten gesodemieterd en vervolgens budgettair afgeknepen. Rollator voor eigen rekening.                                                                                                          Zodoende moest op de Bevelanden de WMO dringend worden versoberd. De WMO is er niet voor de happy few of de middenklasse, waartoe ik mezelf ook maar gemaks-halve schaar. Ik verwacht zelf ook nooit bij een gemeente aan te moeten kloppen voor maatschappelijke ondersteuning. Ik kan m’n eigen boontjes wel doppen. De WMO is er voor de sociaalzwakkeren, de gehandicapten en de behoeftige ouderen. Die horen wij te beschermen, daar horen wij voor te zorgen.                                                                NL is bulkend rijk, het geld gulpt overal royaal over de plinten, de overheid smijt elk jaar tientallen miljarden over de balk aan zinloze zaken. Het heeft even geen zin om hier allerlei voorbeelden te gaan geven, die zijn er in beschamende overvloed.                    Maar om het kasboekje van de GR de Bevelanden kloppend te krijgen, moeten de vijf Bevelandse gemeenten de WMO gaan versoberen… Met draconische maatregelen, in sociaal opzicht. Een land dat zijn sociaalzwakkeren zó schoffeert, is de schaamte vol-lédig voorbij!                                                                                                                    Doordat alle Zeeuwse gemeenten, behalve Reimerswaal en Tholen, bij de laatste TK-verkiezingen VVD-blauw kleurden, beginnen ook de traditionele Zeeuwse christelijke normen en waarden te devalueren en te verdampen. Reimerswaal keurde als enige gemeente op de Bevelanden de versobering van de WMO op een aantal knellende punten af. Zelfs boekhoudertje Bruinooge (SGP) verontschuldigde zich voor zijn eerdere asociale standpunten. Klasse! De PvdA, landelijk electoraal vrijwel verpulverd, leek zich zowel in Reimerswaal als Goes weer te herpakken met een stuk sociale solidariteit. Het rooie socialistische grinta gloort weer!                                                    Eis/vorder van de middenklasse èn hoger glashard een steviger bijdrage om alle WMO-taken uitvoerbaar te houden. Financieel onafhankelijk zijn, betekent ook automatisch minder rechten en meer beknotting op sociale uitkeringen en vergoedingen. Zo zou solidariteit in een beschaafd land moeten werken. Misschien zouden we dan weer trots kunnen zijn.

   Send article as PDF