Coca Cola

Ben er net als Cristiano Ronaldo, niet bepaald gek op…op Coca Cola. Hangt altijd een raar imago omheen. Als een erkend antiroestmiddel met een geheim recept. Als je het niet zo nauw met het welzijn van je kinderen neemt, moet je ze vooral veel Cola geven! Toch heb ik er nog eens een paar jaar hele leuke zaken mee gedaan. Als de storage-keeper van alle Coca Cola-grondstoffen voor de bottelarijen van West-Europa. Hadden tienduizenden tonnen Coca Cola-spul in opslag, afkomstig uit Ierland. Wat daaraan dan zo leuk was..? Coca Cola betaalde probleemloos onbeschoft hoge tarieven!

De managers van de Ierse fabriek uit Drogheda, even boven Dublin, kwamen geregeld in Vlissingen hun opgeslagen handel inspecteren. Dat waren altijd feestjes! Een man of vier moesten dan opgehaald worden van vliegveld Zaventem. Kopje koffie met bolus, rondje door onze loodsen om te kijken hoe de business erbij stond. Daar maakten zij ons ook wijs dat bijvoorbeeld één IBC, da’s zo’n grote kunststof kuubtank boordevol colaconcentraat een waarde had van een kwart miljoen dollar. Vandaar dat wij ook op een zero-tolerance-basis werkten, wat betreft handlingschade.                                        Als voorzorgsmaatregel moesten echter ook de Pepsi Cola drankautomaten in al onze kantines helemaal ingepakt worden met zwart plastic. Die gasten gingen namelijk helemaal uit hun plaat als ze ook maar iets van Pepsi Cola bespeurden…! Voor wij voor de lunch naar de Vlissingse boulevard gingen, belden we altijd altijd eerst even vlug met het restaurant. Stuurden de restauranteigenaar acuut naar Albert Heyn als ie geen echte Coca Cola in huis had en alle Pepsi-stuff moest in de kelder worden verstopt. Die maffe Ieren zaten een heerlijk gebakken zeetongetje met mierzoete Cola weg te spoelen…compleet gestoord! Kreeg toen al het idee dat Coca Cola geen bedrijf was, maar meer een sekte.                                                                                                        Dat werd bevestigd als wij zelf op bezoek gingen in Ierland, in Drogheda aan de Ierse oostkust. Een imponerend groot bedrijf maar niets wees er aan de buitenkant op dat het een Coca Cola-fabriek was. ‘Atlantic Industries’ stond erop en dat was volgens de Ieren puur uit veiligheidsoverwegingen. Binnen werd je wel helemaal knettergek van de Coca Cola. Aan de muren hingen enorme illustraties en het personeel liep allemaal, ook op het kantoor, in een strak Coca Cola-uniform, inclusief Coca Cola-baseballpetje. Drie keer raden wat we daar in het bedrijfsrestaurant bij de sandwiches altijd te drinken kregen…ongevraagd!                                                                                                      Na een bezoek in Drogheda zijn we ook nog’s een keer met een binnenlands vluchtje doorgevlogen naar Sligo, aan de westkust. Om de Coca Cola-fabriek in het dorp Ballina te bezoeken. Een enorm nieuw complex lag daar werkelijk in de ‘middle of nowhere’! Een logistieke nachtmerrie om daar goederen naar toe en er vanaf te krijgen. Alles moest dwars door Ierland over slingerende B-weggetjes. Geregeld problemen met stakingen in de logistieke keten en in de havens. In het kantoor en fabriek was het daar natuurlijk ook allemaal Coca Cola-logo’s wat de klok sloeg. Het stond nog net niet op het wc-papier in het toilet. Maar het was een permanente heiligverklaring van het merk ‘Coca Cola’. Een brand van absolute wereldfaam overigens.                                          Er leek toen ook nog even sprake van dat Coca Cola overwoog om op het Europese continent een fabriek inclusief distributiecentrum te bouwen. Daarom gingen wij bij het Europese management van Coca Cola volgas lobbyen om dat dan maar in Vlissingen te doen. Hadden wij meer dan genoeg plek voor, beschikten over alle knowhow, in het hart van West-Europa, buitengewone logistiek, prima arbeidsklimaat, gegarandeerd zonder stakingen…blábláblá. Enfin, je kent dat wel.                                                        Tot we door insiders erop gewezen werden wat de Ierse regering zoal aan Coca Cola had betaald om zich in zo’n afgelegen ruig oord als Ierland te vestigen. Dat scheen werkelijk gigantisch te zijn! Daarbij was het grappige dat al deze enorme miljoenen-bonussen als werkgelegenheidssubsidies gewoon door Brussel aan Dublin werden overgemaakt. Die schoven dat weer keurig door op de rekeningen van de shareholders van The Coca Cola Company in Atlanta USA. Zodoende zat Coca Cola muurvast aan Ierland vastgespijkerd. Hoefden wij als Zeeuwse boerenjongens verder ook niet zinloos aan te gaan peuteren.                                                                                                      Wij hebben nog wel geruime tijd onze resultatenrekening kunnen opleuken met deze zeer profitabele storage en distributie. Totdat daarvoor ook in Drogheda faciliteiten werden gebouwd, ongetwijfeld ook weer op kosten van de Europese belastingbetaler. Daarom zit Coca Cola twintig jaar later nog steeds even vrolijk in Ierland en zie ik hier in Kruunehe voor m’n neus voortdurend de diverse containerfeeders voorbij jakkeren met o.a. containers boordevol Coca Cola-handel vanuit Ierland.                                            Op mijn terrastafeltje staat geregeld een lekker wit wijntje of anders een gezond glaasje bubbelwater. Ga ècht geen Cola drinken! Ook zonder suiker of calorieën! Tenslotte heb ik zo m’n vermoedens wat er weleens in kan zitten!. Alleen niet in welke verhoudingen. IBC’s met corrosive IMO-gevarenstickers erop worden heus niet alleen in de chemische industrie gebruikt.

   Send article as PDF