Time and tide wait for no man…

Het leven is een momentopname…een korte felle flits in de kosmische duisternis en dat is het dan! Lijkt ietwat zwaarmoedig aangezet maar zo zit het wel ongeveer in elkaar. De een wilt daar zo weinig mogelijk bij stilstaan, terwijl de ander het helemaal gaat uitpluizen. Het leven doorgronden is een liefhebberij die al zo oud is als de mensheid. Maar steeds met wisselend succes. Omdat vooruitkijken nu eenmaal een stuk onover-zichtelijker is dan achterom gluren. Zelf nog lang niet uitgeplozen, verre van dat zelfs. Bevind me meer elke dag in het stadium van een perplexe verbazing.

Ben daarbij neergestreken op een locatie die aanleiding geeft tot veel opmerkelijkheid. Nog wel mijn bloedeigen geboortestreek ook! Vanachter mijn laptop gezeten, zie ik nu bij goed zicht elke dag aan de andere kant van de rivier de toren van de basiliek van Hulst. Mijn eigen historisch landmerk op een afstand van bijna twintig kilometer. De voorloper hiervan werd al ergens in de twaalfde eeuw als een klein Romaans kerkje opgericht. In die tijd zag Zeeuws-Vlaanderen en heel Zeeland er onherkenbaar anders uit. De Westerschelde bestond nog helemaal niet. Wel een moerasachtig gebied waar behalve een beetje visvangst in de ondiepe geulen maar weinig gebeurde. De rivier de Schelde mondde nog via de Oosterschelde uit in de Noordzee.                                      Er waren een aantal natuurrampen nodig, een paar desastreuze stormvloeden, om Zeeland ongeveer in zijn huidige vorm te kneden. Pas vanaf de zestiende eeuw werd de Westerschelde voor hele kleine scheepjes moeizaam bevaarbaar tot Antwerpen. Toen was ook net in Hulst het kleine Romaanse kerkje vervangen door de fraaie Sint-Willibrordusbasiliek, waar ik nu nog steeds tegenaan zit te kijken. Het profiel van de toren is door goed onderhoud vrijwel onveranderd. De Westerschelde heeft sindsdien echter sindsdien een zeer ingrijpende metamorfose ondergaan. Qua vaarwaters, oevers, platen en diepten. Niemand van de bouwers van de basiliek van Hulst had ooit voor mogelijk gehouden wat er zich vandaag zoal op de Westerschelde zou afspelen. Dat was ook nog zo toen ik zeventig jaar geleden als klein ventje op de Punt van Hansweert zat. Zo snel gaat het dus…zelfs tijdens die korte felle flits.                            Waar ik wel achter ben gekomen, is dat het niet zo verstandig is te denken dat wij Zeeland de komende duizend jaar kunnen behouden zoals het er nu bij ligt. Sorry… maar dan ligt ook Kruse Veer er wellicht al helemaal niet meer. Dus zal het huidige uitzicht dramatisch zijn veranderd. Zelfs voor de status van de eeuwenoude basiliek van Hulst vrees ik met grote vreze. Het monumentale bouwwerk ligt maar op een schamele drieënhalve meter hoogte boven Nieuw Amsterdams Peil. Tegen die tijd bestaat heel  Amsterdam misschien ook allang niet meer. Is er ook een ander peil…                            Mijn perplexe verbazing heeft vooral te maken met die hardnekkige waanideeën, tot op het stompzinnige af, die velen nog hebben dat er rechten zouden zijn op de status quo van de huidige geografie, het huidige klimaat, het huidige milieu, het huidige zee-spiegelpeil en het huidige uitzicht. Die rechten bestonden sowieso al niet en als zij wel hadden bestaan, heeft de mensheid dat volledig verspeeld door de allesverwoestende wijze waarop wij met de grondstoffen, de ecosystemen, het milieu en het klimaat zijn omgesprongen. Als wij zo slim zijn als wij denken dat wij zijn, moeten wij er dus ook niet verbaasd over zijn dat Zeeland over duizend jaar onherkenbaar veranderd is. Zeeland zou weleens gewoon kunnen verdwijnen zoals het ooit is ontstaan…weer door storm-vloeden. Lijkt mij logisch! Het klimaatprobleem zal natuurlijk ook nooit opgelost kunnen gaan worden door hen die het probleem opzettelijk hebben veroorzaakt…een illusie!    Geprobeerd mij voor te stellen hoe het er dan in 3021 weleens uit zou kunnen zien. Geen prettige, wel een confronterende gedachte. Er zal ontzettend veel ‘veranderd’ zijn. Het enige waar ik wel vrij zeker van denk te kunnen zijn, dat tegen die tijd nog steeds hetzelfde zal zijn, is de eeuwigdurende tango van het getij en de tijd. Het getij toont zich nu dagelijks door de stroomrafelingen, de hoogten van de rivieroevers en vaarsnelheid van de scheepvaart. De tijd wordt mij voortdurend aangegeven door de verdraaiende richting van de slagschaduw van de lantaarnpaal recht voor m’n neus. Scheepvaart en zeker lantaarnpalen zullen het erg moeilijk krijgen om de komende duizend jaren te overleven. De basiliek van Hulst zal tot brokstukken vervallen.                                          Het getij en de tijd echter niet. Die zullen als helder brandende geleidelichten tot het einde der tijden aan elkaar verbonden zijn. De rest wordt alleen maar even opgelicht door die korte felle flits. De mensheid zal nooit in staat zijn om de macht van tijd en getij te breken. Een geruststellende gedachte om daar nu elke dag naar te mogen kijken…Time and tide wait for no man….’

   Send article as PDF