Digitale terreur à la Française

Wist jij dat? Ik niet! Nooit van gehoord! ’t Was nog dat mijn zoon mij erop attent maakte. Maar voor Frankrijk heb je als automobilist een milieusticker nodig. Om in bepaalde gebieden en binnensteden te mogen rijden. Zonder zo’n sticker kom je bijvoorbeeld heel Parijs niet meer in. En of het ook op de Parijse Périphérique geldt, weet niemand precies. Alleen een Franse gendarme. Die je, als je pech hebt, op staat te wachten om je op een prent van € 68,00 te trakteren als zo’n ding niet op je voorruit zit. Dus was onmiddellijke actie urgent, gezien de plannen om binnenkort La France van boven naar onder te gaan doorkruisen op weg naar ons Spaanse overwinteringsstekje.

De ANWB wist te melden dat die sticker al sinds juli 2016 verplicht was. Dus bleken wij dus al diverse malen illegaal en stickerloos door Frankrijk te hebben gecrosst…          Via een NL-site kon die sticker probleemloos voor vijftien euro worden besteld, maar de ANWB waarschuwde voor oplichters. Dus voor alle zekerheid maar naar de site van de Franse overheid…’Ministère de la Transition Ecologique’. Daar heette die milieusticker ook heel elegant ‘Certificat de la Qualité de l’Air’. Maar daarna bleek het vlug gedaan met alle elegantie en begon een bittere slopende digitale knokpartij met een gecompli-ceerde en voortdurend haperende sadistische website. Er moest natuurlijk van alles ingevuld worden over ons automobiel want dat was volgens de Fransen blijkbaar een potentiële ecologische tijdbom. Vrijwel alle gegevens van het kentekenbewijs van de koets moesten worden ingevuld en toen dat dan eindelijk klaar was, werd je plomp-verloren de site weer uitgesodemieterd. Tot drie keer toe alles ingevuld, elf dikbedrukte pagina’s algemene voorwaarden doorgeworsteld, van alles en nog wat aan- en afgevinkt tot ik meer aan de meer persoonlijke gegevens kon beginnen. Onze limousine staat op naam van mijn echtgenote en daar kon het Franse Ministerie van Ecologische Transitie ook maar moeilijk mee uit de voeten. Zo geëmancipeerd zijn die Frans haantjes nu ook weer niet. Dus weer maar eens een keertje de site uitgegooid. Alles met een bloeddruk van 220+ weer opnieuw erin geklopt, nieuwe poging gewaagd en verdòmd…ik kwam bij de digitale kassier terecht om een poot uit te worden getrokken. Kreeg weer knallende ruzie omdat er iets niet helemaal koosjer was met het 3DSecure-wachtwoord van onze creditcard. Weer met m’n hele hebben en houwen de site uit geflikkerd en kon ik bij de familie ABNAMRO eerst een nieuw wachtwoord aan gaan vragen. Daarvoor moest de smartphone op gang worden geslingerd en tuurde ik als een bijziende demente kraai van het ene schermpje naar het andere… Was intussen in staat om een stuk uit m’n laptop te vreten… Begon me ook af te vragen of ik eigenlijk nog wel naar Spanje wilde. Waarom lag die verrekte Costa Blanca nou niet gewoon direct ergens achter Zeeuws-Vlaanderen?                                                                        Ondertussen was de zon al weer een heel stuk gezakt, maar veel minder snel dan mijn bloeddruk. De hele situatie begon serieuze Kafkaiaanse trekjes te vertonen. Het kon toch niet echt waar zijn dat je als onnozele bejaarde uit Kruunehe het hele internet anderhalf uur helemaal op tilt jaagt voor één lullig stickertje? Op deze manier is die hele digitalisering een aanslag op de totale menselijkheid en onze individuele hypertensie.    Over Kruse Veer schalde uiteindelijk na al dat eindeloze bezopen gepiel en geëtter toch een rauwe oerkreet die erop duidde dat mijn betaling voor de felbegeerde milieusticker geaccepteerd en ontvangen was door het Frans ministerie. De kosten van de transactie bedroegen € 4,51…inclusief portokosten van € 1,30.                                                      Na ontvangst van een hele riedel geruststellende no-reply mailtjes van het Franse Ministerie van Ecologische Transitie, inclusief een fraaie indrukwekkende factuur en de verzekering dat onze felbegeerde sticker in fabricage was genomen en ‘Inshallah’ naar ons zou worden opgestuurd, heb ik me wel in alle ernst af zitten vragen of dit nu wel de bedoeling was toen wij allen samen besloten hadden dat digitalisering zo enorm handig zou zijn. Het was toch niet afgesproken dat het tot dit soort excessen zou leiden? Dat het digitaal verwerven van een onnozel Franse milieustickertje alleen nog is weggelegd voor IT-nerds van universitair niveau òf voor urenlang stompzinnig doorworstelende eigengereide ouwe steenezels zoals ik?                                                                          Ben geen IT-specialist, verre van zelfs, maar zo’n website ontwerpen èn in de lucht houden moet toch ook een Godsvermogen kosten? Een weekje voor ons vertrek lag het zo felbegeerde stickertje in de brievenbus. Om het stickertje netjes op de voorruit te kunnen plakken, was er ter instructie voor dummies zoals ik nog een kekke YouTube-film gemaakt…Génial, n’est-ce-pas?’ Dat volwassen mensen dit überhaupt durven te verzinnen!                                                                                                                      Maar zal toch zo trots als een hond met zeven piemels met m’n pimpelpaarse sticker een dikke duizend kilometer dwars door La France tuffen… Waarschijnlijk zal géén sterveling er naar kijken…‘C’est logique!’

   Send article as PDF