Een Ark van Barmhartigheid

Ben al geruime tijd niet meer zo onder de indruk van alle goede intenties van diverse charitatieve instellingen. Toen uit allerlei publicaties bleek dat directeuren van dat soort clubs soms dik meer verdienden dan een minister, was dat een forse imagodeuk. Ook toen uit veel balansen, bijvoorbeeld van het Wereld Natuurfonds, bleek dat het vaak veel meer vermogensbeheerders zijn dan passionele menslievende filantropen, ging bij mij het loket dicht. Om bij elke deurcollecte eerst een financieel verslag van de jaar- administratie van het goede doel op te vragen voor ik een briefje van tien in de gleuf stop, werkt ook niet. Sindsdien moeten bij mij de goeden onder de kwaden lijden.

Op zondagmorgen 12 september j.l. maakte de ‘Global Mercy’ gepavoiseerd haar intocht over de Westerschelde. Een particulier hospitaalschip, in China gebouwd dat in Antwerpen de komende maanden verder zal worden ingericht en uitgerust.              Vergeleken bij al die containermastodonten waarvoor ik geregeld naar Bath rijd, de beste shipspotterplek van NL, was het geen echte grote maritieme sensatie. De helft kleiner en smaller. Maar het indrukwekkende zat ’m deze keer in hele andere dingen.  Het schip zal net als de ‘Africa’ Mercy’  straks weer vanuit Antwerpen naar een haven in een arm Afrikaans land varen om daar als drijvend ziekenhuis te gaan voorzien in iets dat er in dat soort landen niet is, of op een miserabel laag peil staat…gezondheidszorg voor de allerarmsten van deze wereld.                                                                              Deze organisatie drijft op donaties wereldwijd en op vrijwilligers uit vooral welvarende landen. Zij moeten namelijk hun vrijwilligerswerk aan boord van dit soort schepen zelf betalen. Vanuit mijn eigen maritieme achtergrond kan ik een hele redelijke inschatting maken van wat er financieel, technisch en logistiek voor nodig is om zo’n organisatie te laten draaien.                                                                                                                    Een paar sites van Mercy Ships doorscrollend kreeg ik dwars door mijn cynische kijk op dit soort zaken, toch grote bewondering voor de doortastende vrijwilligheid van deze organisatie. Daarbij neem ik de christelijke inslag van de missie voor lief. Als ruim-denkende agnosticus heb ik er geen enkele moeite mee dat iemand die hier al zijn/haar energie, tijd en kennis aan besteedt, zegt te handelen ook vanuit de liefde voor en de goedheid van Jezus Christus. Voor mij zijn het toch primair vrijwilligers met een zeer bewonderenswaardige humanitaire inslag. Die mogen daarnaast ook nog hun eigen religieuze idool hebben, hallelujah!                                                                                  Met Afrika maakte ik voor het eerst zelf uitgebreid kennis in de zestiger jaren van de vorige eeuw. Destijds nog met veel economische welvaart onder toen nog koloniaal beheer. Dertig jaar later waren veel Afrikaanse landen onafhankelijk geworden en werd veel verwoest door corrupte nieuwe eigen leiders. Schrijnende zelf bezochte voor-beelden… Zuid-Afrika, Nigeria, Ivoorkust, Somalië, Kenya en Tanzania. Veel erudiete en indrukwekkende  Afrikanen mogen ontmoeten die zich maar al te zeer bewust waren van hun teloorgang en gecompliceerde toekomst. Ik veronderstel dat nu dertig jaar later de situatie in veel Afrikaanse landen inmiddels het predicaat ‘humanitaire ramp’ draagt. Een gigantisch drama van intercontinentale proporties.                                                    Mercy Ships alleen gaat dit ook echt niet oplossen. Maar de mensen van Mercy Ships hebben voor zichzelf besloten om niet langer doelloos toe te kijken, laat staan dat zij nog weg durven te kijken. Om te beginnen met de armen van Afrika iets te geven waar zij goed in zijn, waarvoor zij zelf hebben mogen studeren en waarmee zij iets kunnen bieden dat o.a. in Afrika zo verschrikkelijk hard nodig is….medische zorg.                      De cynicus zal ongetwijfeld schamperen dat hun bijdrage nog minder is als een druppel op een gloeiende plaat. Maar de bevlogen volgelingen van de Mercy-filosofie zullen ongetwijfeld betogen èn groot gelijk hebben zij…’A journey of a thousand miles begins with a single step!’ Had zomaar een uitspraak van Jezus Christus kunnen zijn, maar de oude Chinese filosoof Lao Zi die vijfhonderd jaar eerder leefde, was ‘m voor.

Het was dus niet zomaar een schip dat daar die zondagmorgen de rode boei 66F in het Nauw van Bath voorbijvoer. Het was veel meer een ark van barmhartigheid. Voor een aantal enthousiast zwaaiende oud-bemanningsleden van Mercy Ships, staand naast de lichtopstand van Bath, was de passage van het gloednieuwe schip een moment van enige ontroering, gepaste trots en grote dankbaarheid.                                                  Thuis vond ik op de Mercy Ships-site een bankrekeningnummer van waarop donaties gestort konden worden. Heb dat dus ook gedaan. Tenslotte al dat geld voor de bouw en de exploitatie van dit soort schepen groeit echt niet aan een boom. En al helemaal niet aan een palm.

   Send article as PDF