De Drugs Paradox

Best wel een paar ondeugende dingen gedaan in mijn leven. Ga ik verder dus niet over uitweiden. Maar drugsgebruik hoorde er in elk geval in dat rijtje niet bij.                            Om twee redenen. Ten eerste heb ik er nooit enige behoefte aan gehad. Want wat ik er over hoorde, werd je er bepaald niet vrolijk van. Een korte roes misschien en daarna ellende en misère. Drugs zitten ook niet meteen in de prijsklasse van een zak patat of een pilsje. Ten tweede is drugsgebruik in NL ook helemaal niet zo ondeugend.

Drugsgebruik is niet strafbaar, volkomen legaal. Lijntje coke snuiven of een stevig shot heroïne nemen? Ga gerust je gang, mag allemaal van de NL-wetgever. Alleen de productie van drugs, de handel of het bezit van drugs is strafbaar. Dat lijkt raar en ook niet logisch. Een kronkel in de wet?                                                                                  In NL wordt alles wetenschappelijk onderzocht. Dus ook de kosten van de bestrijding van de drugsteelt, de drugsfabricage en de drugshandel. Tot op de euro nauwkeurig. Politiekosten bestrijding, rechtspleging, opsporing, gevangeniskosten en reclassering, energiediefstal voor wietteelt, brandbestrijding wietteelt, derving van accijns, kosten verslavingszorg, ziekteverzuim t.g.v. drugsgebruik, alles bij elkaar volgens een scan gedaan in 2019 het bedrag van € 8.327.711.254,-.                                                          De onderzoekers waren ook zo sympathiek om te berekenen wat het de schatkist zou kosten c.q. zou opleveren als niet alleen het drugsgebruik, maar ook de teelt, fabricage en handel uit het wetboek van strafrecht zou worden geschrapt. Dus als drugs gelijk worden gesteld met alcohol of tabak. De belastingdienst zal dan accijns kunnen heffen en de bestrijding zit op hetzelfde niveau als alcoholgebruik en roken. Bij de volledige legalisatie van drugs zouden dan nog de volgende onkosten op kunnen gaan treden…verslavingszorg en ziekteverzuim door drugsgebruik, totaal € 1.400.000.000,-. Daarbij is rekening gehouden met aanvankelijk een lichte verhoging van het drugsgebruik. Van een massieve toename zal volgens deskundigen geen sprake zijn. Drugslegalisatie levert NL-schatkist  per jaar vele miljarden op.                                                                    Hoe kom ik nou weer op dit soort zaken, terwijl ik op een zonovergoten terras van een majestueus uitzicht op de halve Costa Blanca kan genieten?                                            Omdat bij Omroep Zeeland de heer Daan Schalck een oproep doet aan alle mensen die in de havens werken om anoniem verdachte drugs gerelateerde zaken te melden. Daan Schalck is een Belg, woont in Gent en is dus de baas over de havens van Vlissingen en Terneuzen. Dat alleen al is een paradox op zich, maar daar gaan we het vandaag niet over hebben.                                                                                              Daan Schalck meldt trots dat zijn oproep gepaard gaat met krachtdadige acties op Facebook en Instagram. In Vlissingen start de Daan’s Kruistocht tegen Drugs op 11 november a.s. met banners, een quiz en twee filmpjes. Een schokgolf van ontzetting en blinde paniek gaat inmiddels door de gelederen van de internationale drugscriminaliteit. In Amsterdam wordt ondertussen naar hartenlust coke gesnoven. De kilo’s coke zijn er niet aan te slepen, volgens intimi 40.000 lijntjes per dag. Geldt overigens ook voor de rest van het land. Een test van het rioolwater van Yese en Erremue zou ook weleens verbluffende resultaten kunnen opleveren. Maar…de handel is streng verboden. Deze paradox lijkt mij eerder een duidelijk voorbeeld van pure uitlokking.                                Misschien toch zo langzamerhand eens tijd voor enige reflectie ten aanzien van drugs. Het kan niet zo zijn dat op feestjes, festivals en tot in de hoogste kringen de drugs als snackjes ongestoord geserveerd worden en een havenwerker of een vrachtwagen-chauffeur dan de politie moet gaan bellen als hij/zij iets zien dat op een pakket drugs lijkt. Dat anonieme melden waar Daan Schalck zich zo sterk voor maakt, is trouwens sowieso al een listige affaire. De zaak De Groot in Hedel heeft dat klip en klaar duidelijk aangetoond. Net zo min als ik heeft ook Daan Schalck er geen flauwe notie van hoe diep de drugscriminaliteit in de NL-politie is geïnfiltreerd en of hoeveel smerissen ook lijntjes snuiven of pilletjes slikken.                                                                                      Totdat NL zich eindelijk eens ontworsteld heeft aan de spagaat die de Drugs Paradox in onze samenleving vormt, was het misschien toch beter geweest als Daan Schalck de mensen in de havens van Vlissingen, Terneuzen en Gent had geadviseerd om ook maar even discreet, precies zoals de Wet nu toch zo ostentatief van het drugsgebruik wegkijkt, de andere kant op te kijken als er zich in zijn/haar bedrijf iets voordoet dat niet helemaal koosjer lijkt. Ook Daan Schalck legt nu de klemtoon bij de verkeerde!        Neem eerst maar eens die vermogende vragers en eindgebruikers van de verdovende rotzooi in een knellende wurggreep en pas daarna de onbeduidende tussenpersonen. Ook Daan Schalck dweilt nu met de kraan wagenwijd open.

   Send article as PDF   

1 gedachte op “De Drugs Paradox

Reacties zijn gesloten.