Pepe valt op zwart…

Net als mensen lijken ook honden soms racistische neigingen te hebben. In tegenstel-ling met de mensen die om onnaspeurlijke redenen onderscheid maken op huidskleur of afkomst, is het racisme van honden echter alleen gebaseerd op kleurschakeringen, maar zonder dat het iets met huidskleur heeft te maken. Het verhaal dat honden geen kleur zouden kunnen onderscheiden, is een fabeltje. Honden zien wel degelijk kleur. Knalgeel is bijvoorbeeld een alarmerende kleur. Toen onze Pepe nog een puppy was, was thuis onze glazen deur afgeplakt met felgele tape om te voorkomen dat ie er in volle galop tegenaan zou knallen. Werkte perfect, geen enkele bult op z’n kop! Maar later nooit echt gemerkt dat ie een hekel aan Chinezen had. Dus…’t was alleen de kleur!

Hier in Altea wordt het bewijs voor de kleurenvoorkeur van honden elke zondagmiddag onweerlegbaar aangetoond. Vaste prik, steevast om 15.30 hrs betreden wij daar het terras van Restaurante Sabor. Het internationale personeel kennen we intussen al jaren. Hebben een vaste tafel op het overdekte terras, tafel 57 achteraan, daar ligt Pepe niet in de weg. Altijd weer een hartelijke begroeting, leuk en sympathiek. Maar de meeste aandacht van het bedienend personeel gaat vooral uit naar Pepe. Aldaar meestal met ‘Tio Pepe’ aangesproken. Een deftige ceremonie…mooi zitten, pootjes geven, aaien, aangeboden koekje haastig opvreten. De andere gasten op het altijd boordevolle terras genieten mee van het weerzien van deze zeer gewaardeerde stam-gast.                                                                                                                                  Als wij ons eenmaal geïnstalleerd hebben met Pepe op een redelijk neutrale plek onder de tafel, gaat het ritueel verder. Er verschijnt vanuit het niets een in het zwart geklede heer of dame inclusief zwart mondkapje met de vraag…’Qué quieres beber?’ Terwijl wij daarover in overleg gaan, krijgt Pepe alvast een hondensnoepje met zalmsmaak als appetizer, merk Boons. Prominent door ons in een doosje op tafel gezet, heel gezellig naast onze eigen appetizers. Worden door het bedienend personeel uitgereikt op dezelfde wijze als de pastoor de hosties op de uitgestoken tongen van de devote katholieken deponeert. Dat gaat gedurende de hele lunchsessie zo door, elke keer zodra er een in het zwart geklede figuur iets komt serveren of iets komt vragen. Zij zijn daar allemaal gek op Pepe en Pepe is knettergek op die snoepjes. Vanzelfsprekend wordt er een royale bak water naast Pepe neergezet. Maakt ook verder niet uit wie er aan de tafel komt, zodra er maar een zwarte figuur in aantocht is, gaat Pepe netjes zitten, klaar om pootjes te geven of te highfiven. De aandacht van de rest van in allerlei modieuze kleuren geklede gasten doet ‘m voor de rest weinig of niks, tenzij er ergens een smakelijk teefje onder een tafel ligt.                                                                          Tony, die natuurlijk gewoon Antonio heet, een van de meest prominente Spaanse leden van de serverende brigade is al een paar jaar helemaal mesjogge van Pepe en die liefde is volledig wederzijds. Pepe kwispelt zich een breuk zodra Tony in de buurt komt. Laatst, na het presenteren van de altijd verrassend lage ‘cuenta’, nam Tony Pepe bij de lijn en liep quasi nonchalant met hem het terras af. Pepe huppelde enthousiast kwispe-lend met ‘m mee. Hij ging er waarschijnlijk vanuit dat ie met Tony op weg ging naar dat magazijn waar nog een paar pallets van die Boons-snoepjes lagen opgeslagen…        Het maffe beest keek zelfs nog niet eens één keertje naar ons om!                                Ook op andere terrasjes in Altea schiet Pepe overeind zodra er iemand in het zwart aan onze tafel verschijnt. De absolute voorkeur van Pepe voor in het zwart geklede mensen, ongeacht de huidskleur of gender, is derhalve evident.                                                Hoe dat het precies werkt in dat kleine hondenkoppie weet ik niet, maar Pepe koppelt duidelijk kleur aan voor hem goed gedrag. Misschien een idee om zodra we weer terug zijn in Kruunehe om eens een keertje op zondagmorgen met Pepe bij de ingang van het kerkje op de Zandweg te gaan staan. Als ie dan ook weer fanatiek gaat staan te kwispelen zodra al die in stemmig zwart geklede mannenbroeders voorbijschuiven, dan is wat mij betreft het onweerlegbare bewijs geleverd dat Pepe voor bepaalde kleuren een absolute voorkeur heeft. In onze bekrompen menselijke terminologie heet dit dan dat Pepe racistische neigingen zou hebben.                                                                    Gelukkig is er echter een groot onderscheid tussen honden en mensen. Honden zijn in veel opzichten duidelijk superieur aan ons, de homo sapiens. Want honden hebben namelijk tal van eigenschappen waar toch nog steeds teveel mensen echt niet aan kunnen tippen. Als vanaf volgende week zondag al het bedienende personeel van Restaurante Sabor in spierwitte outfits zou rondlopen, is Pepe ook direct weer helemaal verliefd en ondersteboven op alles wat in het wit loopt. Deze grote flexibiliteit en generositeit bezitten honden nu eenmaal instinctmatig. Helaas gaat dat niet altijd voor mensen op…

   Send article as PDF