Een koninkrijk voor een oliebol!

Het jaar 2021 zat boordevol toestanden. Gelukkig weinig privé. De dingen die direct om ons heen goed zouden moeten gaan, gingen gelukkig ook goed. Dan zijn veel andere zaken niet meer zo belangrijk. Het jaar werd toch al genoeg in beroering gebracht door de Coronapandemie die toch ietsje anders uitpakte dan een heel regiment virologen en epidemiologen ons aan het begin van het jaar nog wilden doen geloven. Maar we hebben zelf alles redelijk schadevrij doorstaan en als het énige waar wij ons nu nog druk over maken is dat we de oliebollen van buurman Jan Sinke vandaag node zullen missen, dàn is ons 2021 toch nog alleszins redelijk verlopen.

Omdat wij het Coronavirus tot nu toe zelf dus niet aan den lijve hebben ondervonden, kunnen wij ons de grote luxe permitteren om ons alleen met de bijverschijnselen bezig te houden. Een pandemie stelt de samenleving nogal op de proef, zowel lokaal, nationaal als Europees. Dan bladdert er nogal wat van het imago af van de diverse instituties. Heb even niet de behoefte om alle kinken in de kabel nog eens uitgebreid de revue te laten passeren. Daar is al genoeg over gezegd.                                                  Voor mij is de vraag interessanter dat àls er ergens in 2022 een einde zou komen aan de Coronapandemie, wat wij er dan van geleerd zullen hebben. Want er is de laatste twee jaar voor ons allemaal toch wel wat veranderd. Allerlei vanzelfsprekendheden vielen weg. Handen geven, de driedubbele Franse knuffels voor elke vrouw waar we even aan wilden snuffelen, iemands hele gezicht zien, volle voetbalstadions en verjaar-dagen uitgebreid vieren. We moesten maar wennen aan het nieuwe normaal, al zei niemand voor hoe lang. Onze identiteit en bewegingsvrijheid werden ineens bepaald door een voor ons zelf volslagen onleesbare QR-code.                                                    De samenleving bleek inderdaad toch uit een hele grote zwijgende meerderheid te bestaan die zonder veel babbels noodzaak en ongemak van de noodmaatregelen begreep. En er ook naar handelde. Vooral diegenen die in hun directe omgeving dierbare mensen hadden verloren die aan het virus waren bezweken.                          De confrontatie met iemand die door Long-Covid een forse opdonder had gekregen en maandenlang moest revalideren, zorgde er wel voor dat men zich conform de Corona-maatregelen ging gedragen. Dit in tegenstelling met hen die zich tegen inperking van hun vrijheid door vaccinaties bleven verzetten zonder daarvan de consequenties te willen accepteren. Dat schisma zal nog wel een tijdje door blijven sudderen.                Het nieuwe jaar moet toch duidelijk gaan maken of de samenleving zijn lesje heeft geleerd, er iets van heeft opgestoken of er totaal niets zinnigs meer mee doet. Het oude normaal wordt nog teveel aanbeden om daar niet meteen al te optimistisch over te zijn. De waan van de dag zou daar wel eens voor kunnen gaan zorgen dat Corona dan weer het snelst voltooid verleden tijd wordt. Enerzijds geweldig als wij Corona achter ons zouden kunnen laten, maar doodzonde dat wij het weer zonder ‘lessons learned’ onder onze horizon zouden laten zakken.

Wij vonden ook in 2021 alle zaken van de Coronapandemie overstijgend in onze verdere blik naar de rest van de wereld. Het Midden-Oosten waar de ellende nog steeds het hele dagelijks leven beheerst. Duizenden doden door hongersnoden o.a. in Soedan en Afghanistan. Dat er dagelijks tientallen vluchtelingen in de Middellandse Zee en zelfs in de Straat van Dover verdronken, was absoluut geen voorpaginanieuws meer. ‘Pushbacks’ werden een onderdeel van het EU-vluchtelingenbeleid. Vonden wij nog wel even de tijd om de opvang van asielzoekers in NL op een uiterst mensonwaar-dige wijze te organiseren…                                                                                      Ondanks alle grootscheepse klimaatverdragen gaat het steeds slechter met het klimaat, wereldwijd. Maar we hebben wéér een keer, deze keer in Glasgow, afgesproken dat we daar nu toch echt eens wat aan moeten gaan doen…                                                      Ook moesten we in 2021 constateren dat het met het milieu ook niet zo geweldig gaat. Zeg maar gerust belabberd. Als we nu ook al geen vis meer uit de Westerschelde mogen eten, dan is er toch echt wel iets mis. Hoe gaan we dat trouwens aan al die zeehonden vertellen die net weer terug zijn op onze zandbanken…?

Wij gaan dus morgen weer aan een nieuw jaar beginnen. Maar alleen iemand die het afgelopen jaar in coma is geweest, zal dit met een schone lei denken te gaan doen. De lei is allesbehalve schoon. Laten we, om de moed er nog een beetje in te houden, het er dus maar op houden dat wij bij het begin van 2022 niet alleen wat problemen hebben op te lossen, maar dat wij samen ook de nodige uitdagingen zullen moeten aangaan.    De eerste uitdaging die wij zelf aan wilden gaan, was het nieuwe jaar te beginnen met allerlei exotische tapas en andere Spaanse liflafjes. Helaas…uitdaging fáliekant mislukt! Wij zouden er vanavond een heel koninkrijk voor over hebben alleen voor één oliebol van de buurman…’mala suerte!’                                                                                      Feliz año nuevo!

   Send article as PDF