Twee PFAS-Kroongetuigen.

Beetje te gemakkelijk wellicht om meteen de integriteit van meneer Maarten de Hoog en mevrouw Liz van Duin in twijfel te willen trekken, maar zij komen uiteindelijk wel uit dezelfde slagerij. Dus om die nu ook het eigen vlees te laten keuren, is natuurlijk wel de kat op het spek binden. En zodra ik een kat vastgebonden op het spek zie zitten, maak ik eerst die kat los, bel daarna de Dierenbescherming en schrijf vervolgens een blog…

Voor de goede orde en voor wie toevallig Maarten de Hoog en Liz van Duin nog niet zouden kennen, even ter introductie…                                                                          Maarten is een emeritus-ambtenaar, laatstelijk directeur van de milieudienst DCMR. Met DCMR Rijnmond heb ik nog eens te maken gehad om de vergunningen rond te ritselen voor een groot innovatief project op de Maasvlakte. Toch een paar keer totaal flabbergasted daar de deur weer uitgestapt, want die gasten kon je letterlijk àlles wijs-maken. Controleerden alleen het aantal velletjes van de aanvraag, nooit wat erin stond. Liz is topambtenaar, althans zo wordt zij steevast overal aangeduid en is werkzaam als directeur op het ministerie van Infrastructuur en Waterstaat. Verantwoordelijk voor de waterkwaliteit en de mariene ondergrond in NL.                                                                Deze twee ambtelijke kanjers zijn aangesteld als de PFAS-coördinatoren voor Zeeland. Met de bedoeling dat de Zeeuwen binnenkort weer lekker in de Westerschelde kunnen badderen en smakelijk kunnen genieten van de zeekraal, lamsoren, garnalen en af en toe een lekker zeebaarsje. Zelf gesneden of gevangen langs of op de Westerschelde.

Misschien dat ik wel manisch achterdochtig aan het worden ben, maar nu lijkt het er in procedureel-gerechtelijke termen gesproken toch sterk op alsof een paar verdachte medeschuldigen door het Openbaar Ministerie worden ingehuurd om zo de waarheid boven water te krijgen. Een soort ambtelijke kroongetuigen dus!  Een kroongetuige, al is ie zo schuldig als de pest, mag voor zijn/haar medewerking rekening houden flinke strafvermindering. Dus probeert Maarten nu zo zijn pensioen veilig te stellen en gokt Liz erop haar dienstauto te mogen houden? Een ambtelijke vlucht naar voren? Want als er nu toch één overheidsinstantie is die hier haar plichten heeft verzuimd, is het de Rijks-waterstaat wel!                                                                                                                    Bij elke milieuramp zijn er altijd minimaal twee soorten hoofdschuldigen. De ernstige PFAS-vervuiling van de Westerschelde e.o. is een Zeeuwse milieuramp, ongeveer de allergrootste van de afgelopen decennia. De PFAS-producent die het Zeeuwse milieu zo overduidelijk naar de kloten heeft geholpen, is natuurlijk primair een hoofdschuldige. Maar de partijen die alle vigerende vergunningen voor die productie hebben afgegeven of er op NL-grondgebied controlerend en handhavend streng op toe hadden moeten zien dat er alleen netjes binnen de lijntjes werd gekleurd, zijn tevens hoofdschuldigen.  Een schabloon dat over vrijwel elk milieudelict, groot of klein, te leggen is, levert op dat er dan altijd minstens twee partijen de beklaagdenbank in moeten. Bij de analyse van de delicten blijkt vaak dat de vervuilers maximale speelruimte eisten en dat overheden daar ook alle kansen voor boden met vage vergunningen. DCMR en Rijkswaterstaat hebben veel te vaak het milieu ondergeschikt gemaakt aan de economie. Dat nu juist deze twee partijen zijn geselecteerd om het Zeeuwse PFAS-varkentje te wassen, is een pure gotspe…!                                                                                                                    Zielig ook want zodra er in NL iets niet helemaal lekker loopt, wordt er altijd onmiddellijk een ‘onafhankelijke’ commissie opgetuigd. Ongelooflijk waar zij toch steeds al die onaf-hankelijke deskundigen en experts nog vandaan weten te  halen! Maar De Hoog en Van Duin kunnen onmogelijk met het predicaat ‘onafhankelijk’ de schorren van de Wester-schelde worden opgestuurd. Zij waren of zijn teveel betrokken. Dus is er ook meteen sprake van belangenverstrengeling. Weliswaar niet persoonlijk, maar uit hoofde van hun functie bij de overheden die in deze PFAS-milieuramp een handhavende verant-woordelijkheid dragen, zijn De Hoog en Van Duin ook medeverdachten.                          Zou hun benoeming een slordigheidje zijn van een in een kramp geschoten overheid om de verhitte gemoederen onder de Zeeuwen wat af te blussen? Hoop het wel, maar denk het niet! Alle slagers die staan te dringen om hun eigen vlees te keuren, hebben meestal het nodige te verbergen. Misschien is dat ook wel een signaal dat er nog veel meer aan hand is dan wij op dit moment denken of weten. De aanstelling van juist deze twee PFAS-coördinatoren doet het ergste vrezen.                                                          Die twee gaan straks uiteraard vooral ontzettend ambtelijk tekeer…schrijven van stapels memo’s, nota’s en concepten. Het gesprek met Vlamingen aangaan, externe onderzoeken laten uitvoeren, zo weinig mogelijk rapporteren en bereiken daarmee alleen dat het een bureaucratische gordiaanse warboel wordt waardoor de focus van het milieuprobleem wordt afgeleid. In ambtelijk jargon heet zoiets…‘Wegcompliceren’.    ‘Wij kunnen het probleem nooit oplossen met de denkwijze van degenen die zelf de problemen hebben veroorzaakt!’ was de mening van Albert Einstein. Maar bij de ex-kroegbaas, de Zeeuwse PFAS-gedeputeerde Dick van der Velde, gingen er destijds maar weinig Einstein-citaten over de stamtafel.

   Send article as PDF