De asociale wooncrisis

De drie meest toeristische Zeeuwse gemeenten hebben het de afgelopen vier jaar voor elkaar gekregen om toestemming te geven om in hun gemeenten vier keer zoveel recreatiewoningen te laten bouwen dan huizen voor hun inwoners. Dan doe je toch iets niet helemaal goed..! Al doet nu iedereen wel zijn best om die term ‘recreatiewoningen’ wat te downsizen door het zomerwoninkjes te noemen, vakantiehuisjes of chaletjes.

Terwijl er tienduizenden Zeeuwen zijn die gedwongen in huizen moeten wonen die qua grootte, comfort en zeker qua locatie in de verste verte nog niet aan zo’n riant ‘recreatiebungalowtje’ kunnen tippen. Modale Zeeuwse startende woningzoekenden krijgen als ze geluk hebben van hun gemeente de kans ergens een armoedige ‘tiny house’ neer te zetten. Zij hebben echter weinig keus, die toerist wel!                              Luchtfietser Hugo de Jonge van het Rutte IV Rampenfonds heeft zijn visie om de woon-crisis op te lossen neergelegd in twee onleesbare rapporten, Novex en Mooi Nederland. Staan bol van jargon, vaagtaal en managementspeak. Zodanig zelfs dat deskundige insiders er geen hol van snappen. Het enige dat kraakhelder is dat het woningtekort niet door Hugootje uit Bru zal worden geregeld.                                                                    De komende jaren zouden er in Zeeland tenminste acuut vijftienduizend woningen gebouwd moeten worden. Voor jonge starters, voor de doorgroeiers en voor ouderen. Daar voorzien zelfs de diverse coalitieakkoorden van de gezamenlijke gemeenten nog niet eens in. Terwijl iedereen weet dat die plannen sowieso al nooit worden gereali-seerd, da’s alleen maar bladvulling.                                                                                Het wordt onverteerbaar dat in Zeeland in een poep en zucht nieuwe vakantieresorts uit de grond worden gestampt, terwijl de reguliere woningbouw zwaar wordt gefrustreerd door zompige en stroperige bureaucratie. Dat zelfs voor die megalomane vakantie-cluster van bijna duizend ‘vakantiehuisjes’ bij de Erremuse Oranjeplaat ook maar even dringend om een extra afslag van de A58 wordt gevraagd. Het hele dorp Yese wacht al tientallen jaren op een behoorlijke ontsluiting en het zal nog wel minstens tot 2030 duren voor het zover is…

De tendens is duidelijk. De wooncrisis, ook in Zeeland, wordt mede veroorzaakt door een duidelijke preferentie om voor het hogere, kapitaalkrachtige segment te bouwen. In de reguliere woningbouw, maar zeker bij de recreatieve projecten. Mensen met een laag of een modaal inkomen hebben, ook in Zeeland, vrijwel geen kans meer op de woningmarkt. De sociale huursector is uitgeput en in de vrije markt worden de minder draagkrachtigen eruit gedrukt door de elite. De Zeeuwse bestuurders hebben dit ook maar laten gebeuren, zich verschuilend achter het liberale dogma van de marktwerking. Zich niet of te weinig realiserend dat voor iedereen die in de markt is voor een tweede woning het geld meestal geen enkel probleem is. Daar zijn de Zeeuwen die de nodige moeite hebben om genoeg bij elkaar te schrapen voor een eerste woning, geen partij voor. Die worden compleet weggedrukt. De cijfers liegen niet.                                        Talloze Zeeuwse campings waar men tot voor kort nog op modale wijze met een tent, caravan of een stacaravan prima kon recreëren, worden met ultrakorte opzegtermijnen platgewalst. Klanten die er vaak decennialang zaten, worden hals over kop wegge-jaagd. Om er modieuze, veel beter betalende luxe-resorts van te maken. De Zeeuwse politiek staat erbij en kijkt er naar.                                                                              Overal waar de vrije marktwerking op een segment wordt losgelaten, is per definitie Jan Modaal de lul. Daar is geen hogere wiskunde voor nodig. Dat weten de Zeeuwse bestuurders die verantwoordelijk zijn voor een evenwichtig woningbouwbeleid natuurlijk ook. Het is voorlopig dan nog alleen maar gissen waarom dat zij laten gebeuren wat er nu in Zeeland gebeurt. Maar het heeft ogenschijnlijk weinig of niets met een afgewogen sociaal beleid te maken. Sterker nog, het lijkt veel meer op een door falend bestuur veroorzaakte asociale wooncrisis.                                                                                      Momenteel kan door besturend Zeeland nogal schijnheilig met de grote vinger naar de stikstofperikelen worden gewezen. Dat overstijgt, dat zijn oorzaken van force majeur, daar kan bestuurlijk Zeeland weinig aan veranderen. Maar ik zie overal om me heen dat er nog als een gek gebouwd voor het hogere en het recreatieve segment. Dus stikstof scheidt dan blijkbaar ook arm en rijk?                                                                            Men heeft de tweedeling van onze maatschappij ook in de woningmarkt laten ontstaan. Dan moet men óók een steeds groeiend ongenoegen accepteren. Hoeven er geen dure studies door sociologen meer voor worden uitgevoerd om te weten dat dit sociale onrust en ontevredenheid veroorzaakt.                                                                              Het zal een forse ruk aan het bestuurlijke roer vragen om dit nog te voorkomen of in te perken. Een rigide afwijzing van alle geplande woningbouwprojecten in de Zeeuwse recreatieve sector kan hier een begin zijn. Die prioriteit van tweede woning boven een Zeeuwse eerste woning moet rigoureus stoppen. Het Zeeuwse bestuur heeft het nodige goed te maken. Want Zeeland is er toch eigenlijk vooral eerst voor de Zeeuwen om er goed te kunnen wonen? Dat is behalve een NL-grondrecht, ook doodgewoon ons Zeeuwse erfrecht.

   Send article as PDF