Even een sprongetje maken…

’t Is altijd een simpel bruggetje als met de naam meteen ook de context van de hele organisatie kan worden aangeduid. In dit geval betreft het ‘LEAP’, het acroniem van ‘Law Enforcement Action Partnership’. In kleine letters is de betekenis van het Engelse woord ‘leap’ in het Nederlands ‘sprong’. En laat dat nou weer precies hetgeen zijn waar deze organisatie voor staat. Daar is dus over nagedacht. Waarover wilt LEAP dan wel een sprong maken? Over het drugsbeleid, wereldwijd.

LEAP is een wereldwijde non-profit organisatie van vroegere en actieve politiemensen, overheidspersoneel, advocaten en mensen uit de rechterlijke macht. Met als doel de drugsoorlogen te beëindigen. Opgericht in 2002 in de Verenigde Staten, sinds kort ook in NL actief. Hun missie is om de enorme schade van drugs zowel qua verslaving als maatschappelijke ontwrichting ter verminderen. Uiteindelijk door het drugsverbod af te schaffen. En daar is wel een gedachtesprong voor nodig…                                              Cynisch zou kunnen worden gesteld dat LEAP dan in die afgelopen twintig jaar nog maar bar weinig resultaat heeft geboekt. De drugsoorlog en de drugsmisdaad zijn nog nooit zo hevig geweest. Ook in NL wordt hier en daar openlijk toegegeven dat wij, het wetshandhavende deel van onze maatschappij, de strijd tegen de drugs al volledig hebben verloren. Voor LEAP echter juist een stimulans om met hun missie maximaal de beleidsmakers in de bestrijding van de drugscriminaliteit te confronteren. In een artikel in de NRC stond te lezen wat de woordvoerder van LEAP daarmee bedoelde…          ‘De politie is vooral bedoeld om mensen te beschermen tegen wat anderen ze aan-doen, terwijl drugs iets is wat je jezelf aandoet. Ik denk dat de samenleving honderd jaar geleden een verkeerde afslag heeft genomen. Toen is besloten dat drugs het slechtste is wat de maatschappij kan overkomen. Maar als je het afzet tegen de gezondheidsschade van alcohol en tabak, is het de vraag of we wel de goede keuze hebben gemaakt.’                                                                                                                Volgens LEAP heeft men hier in NL destijds ook de verkeerde keus gemaakt en dat blijkt ook nu wel uit de statistieken. Statistieken gaan hier niet over de keuzes, alleen over de feiten.                                                                                                                      In NL bedragen de maatschappelijke kosten voor alleen de drugsbestrijding per jaar tussen de 3,2 en 4,1 miljard euro. Bron…de minister van justitie in 2021. Dit staat echter in geen enkele verhouding tot het gevaar voor de volksgezondheid in NL.          Alcoholgebruik…7.500 dodelijke slachtoffers per jaar.                                              Roken…20.000 dodelijke slachtoffers per jaar.                                                            Drugsgebruik…250 dodelijke slachtoffers per jaar.                                                        Het lijkt in ons DNA te zijn ingeslepen, maar alcoholgebruik is alom geaccepteerd. Roken ook, maar intussen wel met de nodige restricties vanwege rookoverlast. Alcohol en tabak veroorzaken veel maatschappelijke druk, voornamelijk op de zorg en de preventie. Maar door de accijnsheffing lijkt het erop dat de gebruikers zelf de kosten ophoesten. Vooral door sterk gestegen tabaksprijzen zijn de jaarlijkse accijnsinkomsten op tabak gestegen tot zo’n 3 miljard euro. De notoire zuipers van NL zorgen toch met al hun geslurp ook nog eens voor zo’n 800 miljoen aan accijnsinkomsten per jaar.            Drugsgebruik is al sinds jaar en dag in NL maatschappelijk een puur verwerpelijk iets, compleet onacceptabel. Daarom ook geheel accijnsvrij. Want de Staat kan moeilijk accijns gaat heffen op iets dat streng verboden is. Derhalve is de opbrengst nul! Da’s in grote trekken de financiële onderbouwing van de verkeerde keuze. Er wordt in NL met bakken geld en de inzet van tienduizenden politionele handhavers gesmeten naar iets wat het minst schadelijk is en ook nog eens de staatskas totaal niks oplevert.                De LEAP heeft nu de gedachtesprong gemaakt om drugshandel en drugsgebruik ‘maar gewoon’ te gaan legaliseren. Verkoop onder staatstoezicht in de drugswinkel en er dus ook vrolijk accijns op heffen. Lijkt op elementaire wiskunde en dat is het ook.                Alleen het DNA en de mindset van een complete rechtsstaat omturnen is nogal een dingetje. Hoewel NL toch wel een reputatie in de wereld heeft hoog te houden omtrent flexibiliteit en creativiteit in bijvoorbeeld de verkoop van softdrugs. Met een huichel-achtig stukje verwrongen gedoogbeleid zijn de coffeeshops kunnen ontstaan. Hoor je niemand meer over. Iets dergelijks zou dus met harddrugs ook moeten kunnen.

De LEAP-adepten zijn allemaal bovenmodaal uitstekend op de hoogte van alle ins en outs van de drugsproblematiek. LEAP is er ook volledig van overtuigd dat de drugs-oorlogen zoals ze nu worden gestreden, nooit zijn te winnen. Dat kan alleen door een totale omslag. Daarvoor moet er een sprong gemaakt worden. Dat hiervoor nog vele jaren nodig zijn, misschien wel tientallen, begrijpen deze LEAP-jongelui ook wel. Even zo goed dat iedereen ook snapt dat de drugsbestrijding zoals deze nu wordt gevoerd een gevaarlijk en compleet doodlopend traject is. NL kan al dat weggegooide geld beter gebruiken, evenals het vrijgekomen politiepotentieel. Voor een betere en adequate zorg en bescherming van de gewone burger. Die wellicht waarschijnlijk nooit een coffeeshop of een drugswinkel zal binnenstappen. ’n Kwestie van kiezen…

   Send article as PDF