Thanks…George!

Loop de laatste tijd geregeld onthutst over deze wereld. Schrik me soms rot van wat er allemaal om me heen gebeurt. Heb ik nog niet eens over al die crisissen, oorlogen en hongersnoden. Die komen daar dan nog bovenop. Maar ik krijg sowieso ook al de kouwe rillingen van allerlei dingen die ik rond me hoor en zie gebeuren. Waaraan ik dan de voorlopige conclusie heb verbonden dat ik toch mazzel heb gehad. Nog net in de goeie tijd gewerkt en geleefd! Ouwelullengezever? Ach, zou best kunnen. Maar stel dat het wèl klopt?

In mijn goeie tijd bestond er nog geen AVG-wetgeving om onze privacy te beschermen. Was ook niet nodig. Iedereen die daar prijs op stelde, had meer dan genoeg privacy. Hoefde dus ook niet beschermd te worden. De privacy is pas door de ontwikkeling van de mondiale digitalisering compleet door het gootje gespoeld. Zoals gebruikelijk, toen die privacy dus al helemaal gesloopt was, kwam als het overbekende verdronken kalf er ineens wel strenge privacywetgeving…                                                                      Bizarre wetgeving die tot allerlei idioterie heeft geleid. De gekste excessen met als een hilarisch voorbeeldje dat er uiteindelijk boven de receptiebalie van onze huisarts in Kruunehe ook geen geboortekaartjes van dankbare trotse patiënten meer mochten worden opgehangen. Dàt soort waanzin.                                                                          Dit blogje is veel te kort om ook maar enigszins te omschrijven op welke gruwelijk onbeschofte wijze overheden tegenwoordig hun burgers bespioneren. Voor een over-heid is een burger ook allang helemaal geen individu meer, zelfs geen nummer. Alleen een algoritme. Politie, alle banken en alle financiële instellingen weten echt alles over iedereen, zonder dat iemand daar ooit toestemming voor gegeven heeft.                    Het grootste spionagebedrijf ter wereld, Google, is schathemeltje rijk geworden van onze privacy. Heeft tientallen miljarden verdiend met onze privégegevens aan iedereen te verkopen. Waaronder onze meest ondeugende voorkeuren.                                        Aan alle verkeersportalen, in alle kantoren en winkels, overal op straat, aan de gevels van particuliere huizen hangen camera’s om iedereen te begluren. Fluitje van een cent om op vakantie aan de Costa Blanca op de laptop even te bekijken wie er hier allemaal over de boulevard van Kruse Veer lopen. Of even via de haarscherpe webcam van Albir Playa naar de familie thuis zwaaien.                                                                                Ronduit geschrokken ben ik van hetgeen bijvoorbeeld Corona ons heeft gebracht…het thuiswerken! Leek een perfecte oplossing voor een besmettingsprobleem. Bleek een ‘devil-in-disguise’ te zijn, zeker voor de privacy. Bedrijven hebben zich succesvol compleet in de private levenssfeer van hun personeel binnengedrongen. Onder het mom van meting van het productieproces.                                                                          Met smartphones sproeien we het restant van onze privacy royaal om ons heen, opdat toch iedereen precies kan zien waar we precies zijn, wat we doen en met wie we zoal contact hebben. Anders ook perfect te volgen via Facebook en alle andere verschijnse-len van asociale media. Privacy is een rariteit uit het verleden geworden.

Daar hadden wij nog geen last van, destijds ‘in-the-good-old-days’. Iedereen die anoniem wilde zijn, kon dat ook nog blijven. Kenmerkend hiervoor zijn mijn twintig jaar op koopvaardij. Waar je zelfs voor een rederij volledig onbereikbaar was zodra je op zee zat. Je besliste zelf wel of je die radio aanzette. Verder zo vrij als een zeemeeuw. Ooit nog eens bijna twee maanden echt compleet ‘zoek’ geweest op Cuba, omdat onze timecharterer geen statusrapporten doorgaf naar Rotterdam. Héérlijk rustig! Hadden wij er toen nog geen idee van dat nu op de gekste momenten van de dag een schip, een vrachtauto of een vliegtuig exact kan worden gevolgd en kan worden opgeroepen. Iedereen was nog koninklijk eigen baas, elke kapitein, elke chauffeur of elke piloot.

Hoe kom ik nou weer op dit soort zwartgalligheid?                                                          Ben het klassieke meesterwerk van George Orwell nogeens aan het lezen, het roem-ruchte ‘Nineteen-Eighty-Four’. Eind de jaren veertig van vorige eeuw geschreven door Eric Arthur Blair, onder het pseudoniem ‘George Orwell’. Hij had zich daarvoor terugge-trokken op het afgelegen Schotse eiland Jura, een van de Inner Hebriden. In het fraaie totaal afgelegen buitenhuis, Barnhill House, kwamen zijn voorspellende en visionaire talenten tot volle bloei in de beschrijving hoe het eraan toe zou gaan in het jaar 1984. Thanks, George!                                                                                                          George c.q. Eric Arthur, bewees een profetische kijk te hebben op wat de wereld nog te wachten stond. Okay, hij zat er tien jaar naast met het jaartal. Anders was het nog veel luguberder geweest. Hij heeft er zelf weinig lol aan beleefd. Hij stierf al in 1950. Degene die wel het grootste plezier en profijt aan Orwell’s inspiratie heeft gehad, was mediatycoon John de Mol. De foto van George Orwell hangt al jaren prominent boven zijn bed.                                                                                                                              Het fraaie Barnhill House op het ruige eiland Jura is tegenwoordig een exclusief vakantiehuis. Te huur voor de aan totale privacy verknochte toerist. Slechts lopend te bereiken, nog niet eens per fiets. Ongetwijfeld wel voorzien van een remote-controlled surveillance-camera èn wifi.

Foto’s: Murdo Mac Leod / The Guardian.

   Send article as PDF   

1 gedachte op “Thanks…George!

  1. Helemaal mee eens, Alex.
    Zelf sta ik er ook iedere dag weer van versteld wat Google allemaal weet en kan.
    Onze hersenen zijn er niks bij.

Reacties zijn gesloten.