De meltdown van Schiphol

Op deze zonnige dagen is onze Zeeuwse blauwe hemel weer doorgroefd met de condenssporen van overvliegende vliegtuigen. Groot verschil met de twee voorgaande Coronazomers. De sporen kruisen elkaar. Er zijn er welke via het luchtvaartbaken Costa bij Knokke onderweg zijn naar Heathrow. Die worden doorsneden door de sporen van de kisten onderweg naar Schiphol. In dat geval vliegen er weer een paar honderd potentiële menselijke drama’s over ons hoofd…sodejú, nòg meer koffers!

Schiphol is van een blits kroonjuweel razendsnel gedevalueerd tot één grote puinhoop. Urenlange rijen van in- en uitcheckende reizigers, gecancelden vluchten en een gigan-tische piramide van duizenden koffers waarnaar de eigenaars al wekenlang op zoek zijn. De oorzaak zou acuut opgetreden chronisch personeelstekort zijn. Zet daar toch wat vraagtekens bij.                                                                                                          Al die koffers zijn toch allemaal al handmatig uit een vliegtuig gehaald? Maar blijkbaar heeft daarna het logistieke bagagetransportsysteem van Schiphol zich erin verslikt. Want eenmaal uitgeladen zijn er echt niet zoveel handjes meer nodig voor die koffers. Alles is dan volledig geautomatiseerd. De bekende vaderlandse firma Vanderlande is daarin gespecialiseerd. Ook die systemen kennen hun limieten, zoals nu blijkt.

Een van mijn laatste kunstjes in het bedrijfsleven was de bouw van een volledig geauto-matiseerd hoogbouwvrieshuis op de Rotterdamse Maasvlakte. Aan de behandeling van tweeënzestigduizend pallets diepvriespallets mocht ook geen mens meer fysiek aan te pas komen. Een enorme brok techniek in combinatie met een ingenieus IT-systeem ging dat doen. Het Warehouse Management System, WMS zoals dat IT-systeem afge-kort heette, moest daarvoor gaan zorgen. Wij hadden als opdrachtgevers gekozen voor een WMS dat maximaal 700 SKU’s kon behandelen. Dat zou méér dan genoeg moeten zijn. Een SKU staat voor een ‘Stock Keeping Unit’. Populair gezegd…de unieke artikel-code waarop ons WMS de zaakjes kon regelen. Mijn advies om dat maximum minstens te verdubbelen, werd vanwege de kosten weggewuifd. Was inderdaad een forse extra investering De aandeelhouders kozen liever voor geld dan voor toekomstbestendig-heid. Bij oplevering de aandeelhouders nogmaals schriftelijk geattendeerd dat 700 SKU toch wel de limit was. Een paar jaar later crashte het hele WMS omdat er toen meer dan 1.300 SKU waren ingepropt. Het systeem viel morsdood, geen pallet kon er meer in of uit. De paniek die toen uitbrak, was volkomen misplaatst.

Zit me dus nu af te vragen of al die ellende op al die vliegvelden soms ook niet te maken heeft met o.a. te krap uitgelegde bagage-automatiseringssystemen.          Automatisering klinkt altijd magisch en zo onfeilbaar. Maar er zitten wel degelijk limieten aan wat zo’n processortje maximaal de baas kan. Operators van geautomatiseerde bagagesystemen gaan ook gemakkelijk over limieten heen. Of worden door omstandig-heden daartoe gedwongen. Schiphol is beslist niet de enige in NL die tegen een plafond is aangebonsd. Storingen in betalingssystemen van banken zijn aan de orde van de dag. Bij de Belastingdienst lukt het ook allang niet meer, tenminste niet de terug-betalingen. Het UWV en het CBR hebben miljarden geïnvesteerd in IT-systemen, lees…weggegooid, die alleen maar ellende en narigheid produceren. Idem in de Zorg, Rijkswaterstaat, COA en nog een hele rits overheidsinstellingen. De supply-chain-systemen van super-marktketens staan ook al op kraken. Lege schappen zijn beslist niet altijd de schuld van de toeleveranciers.                                                                      Hoe ellendig en frustrerend het ook moet zijn om je vakantie op Schiphol te beginnen en ook meteen te beëindigen omdat de vlucht is geannuleerd of je na afloop van de vakantie koffers kwijt bent… wèn er toch maar aan. Zeker als je persé wilt of moet vliegen. Ook de maakbaarheid van IT-systemen kent zo zijn grenzen. Prachtig al die automatisering. Dat automatisch inchecken, het scannen en het werken met QR-codes. Als het fout gaat, staat iedereen met de handen omhoog en kan de klant weer terug naar huis. Onbestaanbaar overigens destijds in de tijd dat alles nog handmatig ging.

Wijzelf waren het sowieso al niet van plan om voor een habbekrats straks naar de Costa Blanca te vliegen. Inderdaad, duurt slechts 2½ uur en kost een schijntje. Maar eerst wel afwachten of die vlucht wel doorgaat, uren vooraf op het vliegveld zijn en in Alicante niet alleen de koffers kwijt, óók Pepe…!                                                              Wij pakken straks weer wel de auto. Kost dik vijfhonderd euro voor een enkeltje. Zeker met deze astronomische benzineprijzen. Natuurlijk wel twee hele dagen onderweg. Verder geen stress, de vakantie begint in de parkeergarage op Kruse Veer en het ergste dat je normaal gesproken kunt overkomen is een filetje op de Périphérique van Parijs. Voor de behandeling van onze koffers hebben we geen automatiseringssysteem nodig en de bewaking ervan is aan Pepe toevertrouwd. Werkt perfect.                          Heb overigens ook echt niet de illusie dat het menselijk gedrag met de kennis dat wij op allerlei gebieden tegen of over de grenzen zitten, veel zal gaan doen. Wij bekritiseren de problemen luidkeels in de media en laten de oplossingen aan anderen over.        Helaas, wij zijn toch echt zèlf het probleem, niet de anderen.

   Send article as PDF