Code…welke code?

Was met Pepe een eindje gaan lopen toen Post.nl thuis aan de deur kwam met een pakje. Normaal gesproken wordt het dan bij de buren afgegeven met een briefje in de brievenbus. De evolutie van Post.nl heeft recent anders beslist. Je krijgt je pakje niet meer, ook geen briefje. Wel een wat verwijtend mailtje…’Wij hebben elkaar gemist!’ Plus de verzekering dat er nog een mail achteraan zou volgen met info waar en wan-neer het pakje dan opgehaald kan worden. Dàt was het goede nieuws. Er kwam alleen geen mail… Geen punt, dan maar de volgende dag naar De Gangmaker, onze lokale bakker, alias postkantoor.

Kruunehe is gezegend met een puike bakker. Nog belangrijker…voorzien van een paar charmante dames achter de toonbank. Altijd vrolijk en opgewekt, echte schatten van meiden!  Er schoot dan ook meteen zo’n lieverd op me af, toen ik me bij de Post.nl balie meldde…                                                                                                              ‘Goeiemorgen, d’r ligt hier waarschijnlijk een pakje voor me…!’                                    ‘Okay meneer…heeft u de code?’                                                                                ‘Code?…Welke code?…Postcode?’                                                                                    ‘Nee, de code die Post.nl u nog speciaal heeft toegestuurd!’                                              ‘Weet van niks…nie gehad nie…’                                                                                      ‘Dan hebben we een probleem…want weet u wel hoeveel pakjes er hier liggen?’          Dat wist ik dus niet. Wilde ik ook helemaal niet weten. Kwam alleen voor m’n eigen pakje. Zal mij voor de rest een zorg zijn dat blijkbaar iedereen in Kruunehe nooit thuis is, zodat alle pakjes van Post.nl zich bij De Gangmaker even hoog opstapelen als de koffers op Schiphol.                                                                                                          Met de Gangmakerhostess werden de procedures van Post.nl nog eens puntsgewijs en nauwgezet doorgenomen. Zij kon zich namelijk onmogelijk voorstellen dat ik geen code had gehad. Iedereen krijgt een mail met een code…                                                    ‘Opa zal d’r weer wel straal overheen gekeken hebben’...zàg je haar gewoon denken.  ‘Heeft u uw smartphone bij u…?’                                                                                        ‘Eh, nee…ligt thuis!’                                                                                                            ‘Heeft u daarop dan misschien wel een account aangemaakt op de Post.nl App…?’      ‘Sorry, heb geen App van Post.nl en ook geen account!’                                           ‘Weet u dat zeker…?’                                                                                                      ‘Túúrlijk…maar ik heb wel een paspoort en een rijbewijs bij me!’ zei ik behulpzaam.      Op dàt moment werd ik definitief geclassificeerd als een onbeholpen wereldvreemd oud mannetje. De categorie ouwe baasjes die er verder geen ene reet meer van snappen. Die denken dat ze, nota bene, zònder een code, een app en een account met wacht-woord zomaar hun pakje van Post.nl kunnen komen ophalen…gòdbetert!                    De Gangmaker-gastvrouw keek me nog eens indringend aan…ik grijnsde onnozel. Stelde het me zo voor dat het eigenlijk toch niet zo ingewikkeld zou moeten zijn. Op elk pakje staat dan misschien wel een code, maar sowieso een naam, plus adres. Dus of je nu naar een code moest gaan zoeken in die immense piramide van pakjes òf naar een naam. No problema…muchacha!                                                                                    Mevrouw zuchtte diep, begon nog net niet te huilen…                                                        ‘Nou, dan ga ik wel zoeken…hoe is uw naam?’                                                                Bingó…ik wist ’t wel! Mijn spreekwoordelijke sexappeal waarmee ik ooit talloze dames in allerlei maten en leeftijden plat kreeg, werkte nòg steeds. Mevrouw dook kopvoor de pakjeskast in…hoppá!                                                                                    ‘Hôsternôkke, dâ val nie mee, ééh meneer? Zònder code…hlâd héén pakje ier, êéh!’ sprak een meelevende dorpsgenoot vanuit de lange wachtrij voor de toonbank bij de bakkerijafdeling.                                                                                                              ‘Kijk jij nou maar uit, vriend, zonder code krijg jij hier vast geen halfje volkorenbruin en voor een paar appelflappen zal je ook weer wel een account met gebruikersnaam en wachtwoord nodig hebben…!’                                                                                          De dame van De Gangmaker kwam onverwacht snel weer uit de kast, opgelucht en triomfantelijk lachend…mèt m’n pakje! Zonder verdere plichtplegingen kreeg ik het pakje gratis overhandigd, inclusief de beste wensen voor de rest van de dag.                  Het pakje rammelde, zaten een paar gegalvaniseerde schroefogen in. Dat wist ik! Maar Post.nl en de charmante Gangmakerdame wisten dat niét! Het had natuurlijk ook zo-maar de laatste nieuwe Apple iPhone kunnen zijn. Of een peperdure drone, een Nikon-camera, een veel te duur ondeugend raar speeltje van Easy Toys… Dat laatste wel bij wijze van spreken dan, uiteráárd. Maar ik kreeg het pakketje probleemloos mee…!    Zònder code, zònder account, zònder app, zònder paspoort en zònder rijbewijs. Gewóón, asjeblieft…helemaal púúr ouderwets smoeltjeswerk!

Op de terugweg naar Kruse Veer, peddelend op m’n fiets met de buit onder de snel-binders, realiseerde ik mij dat ik dat vriendelijke en geduldige mevrouwtje van De Gang-maker toch erkentelijk moest zijn. Voor haar kennis van mensen in alle leeftijdscatego-rieën. Praktijkervaring opgedaan door jarenlang brood & banket te verkopen èn als filiaalhoudster van Post.nl ongecodeerde pakjes op te snorren.                                      Ik ben inderdaad al zwaar over de uiterste houdbaarheidsdatum heen. Absoluut niet meer van deze tijd. Snap er beslist geen reet meer van, geen flikker, ècht niet!                Het lolligste is dat ik het ook eigenlijk niet meer hoef te snappen. Wil het trouwens ook niet eens meer. Geloof het verder wel…doei! Heb dan misschien geen code of account, maar wel de charme van m’n leeftijd mee.

   Send article as PDF   

2 gedachten over “Code…welke code?

  1. Heel leuk en goed geschreven verhaaltje, als leeftijdgenoot herken ik er alles in.
    Het digitale tijdperk is niks meer voor ons, ik vind het al heel knap dat je al die mooie blogs kunt maken.
    Ze zouden zo in de krant kunnen, zoals die van Simon Carmiggelt lang geleden in onze tijd.

Reacties zijn gesloten.