Meneer, meneer…ik moet echt even plassen! 

Wordt natuurlijk veel te weinig gedaan. Terwijl Zeeland toch de provincie bij uitstek is waar dat kan, vrijwel overal. Op een zonnige dag lekker in het gras aan een zeedijk gaan zitten. Even de stretcher, parasol en klapstoeltje over de dijk sjouwen en klaar! Authentieker Zeeuws kan haast niet meer. Iets van alle tijden. Ooit het topvermaak voor ons verre voorgeslacht. Zeeuws zomertoerisme in zijn meest pure vorm.

Zeventig jaar geleden gingen wij met het hele gezin bij mooi weer en hoogwater naar de zeedijk van Hansweert. Daar waren dan altijd meer dorpsgenoten die op dat idee waren gekomen. Het was dan ook vaak gezellig druk bij ‘Ut Sluusje’, een afwaterings-sluis met twee piertjes en tientallen parkoenpaaltjes. De moeders bleven meestal op de Muraltmuurtjes zitten kletsen, de vaders lagen lui in het gras een sigaretje te roken en de kinderen zwommen en doken van de parkoenpaaltjes. Dwars door het overdadige flap heen. Mooie flashbacks van onbezorgde momenten van een fijne jeugd.

Een wuufje uut Yese kan je dan ook geen groter plezier doen dan om ergens langs de Oosterschelde aan een dijk te gaan zitten om te zwemmen. Voor ons geen volgepakte strandjes van het Goese Sas, Wemeldinge, het Damse strandje van Yese of van Roelshoek bij Krabbendieke. Nee, gewoon aan een rustige dijk met een onbelemmerd vrij uitzicht over de Yerseke Bank, de kustlijn van Tholen en de Oesterdam. Kóninklijk!  Dus gingen wij tijdens de hittegolven van augustus geregeld naar de Hoek van Nieuw-lande. Ergens halverwege Yese en Roelshoek. Goed de getijtafels bestudeerd want om nu een paar uur over de slikken van het Verdronken Land van Nieuwlande te gaan zitten staren, was ook niet echt de bedoeling. Slik hebben we al meer dan genoeg in de Veerhaven van Kruse Veer.                                                                                          Twee keer gas geven en je bent er al. De afstanden zijn klein, hier in de slurf van Oost-Beveland, tussen de Scheldes. Onderaan de dijk bij de Hoek van Nieuwlande stond één auto. Ondanks dat het vrij parkeren was… Alleen daarvan krijg je al een kick!      Moeizaam de dijk beklommen, uitzicht bewonderd en een plekje op het grastalud van de zeedijk geselecteerd. Zit- en ligmeubilair neergepoot èn zitten! Pepe beetje in de gaten houden voor de af en toe passerende fietsers. Die hond heeft namelijk een vreemd soort humor en mag nog weleens luid blaffend schijnaanvallen uitvoeren op argeloze fietsers. Gek beest!

De Oosterschelde lag er prachtig bij! In volle glorie met de Yerseke Bank, boordevol mossel- en oesterpercelen. Met hier en daar een verdwaalde kotter om schelpdieren te verzaaien. Een zwemparadijs met kristalhelder PFAS-arm water.                                Links de skyline van Yerseke en aan de overkant van het water het eiland Tholen. Met Gorishoek, het torentje van Poortvliet, de Bergsediepsluis en de Oesterdam. De horizon royaal voorzien van windmolens. Ik telde er achtenzeventig vanuit onze observatiepost. Welke idioot gaat er nou windmolens zitten tellen aan een dijk langs de Oosterschelde? Ik dus…mijn manier om invulling te geven aan het ultieme ‘Il dolce far niente’.                Na aan de waterkant alles uitvoerig te hebben bestudeerd, klauterde ik de kruin van de dijk op. Om Oost-Beveland te bewonderen. Uitgestrekte prairies tussen Oostdiek en Kruunehe, talloze hoogspanningsmasten en tegen de zon in waren ook de contouren van Kruse Veer goed te onderscheiden. Mooi landje…!

Onderaan de binnenkant van de dijk stonden inmiddels al vier auto’s en van tussen die auto’s rees plotsklaps een weelderige roodharige dame op in een ruim gewaad, die waarschuwend omhoog riep…                                                                              ‘Meneer, meneer…ik moet ècht even plassen!’                                                              Begripvol en ter aanmoediging stak ik m’n duim omhoog naar de dame beneden…    ‘Ga gerust uw gang, mevrouw!’                                                                                        Ben namelijk volledig bekend met het fenomeen van wildplassende dames. Komt op als een zomers buitje onweer. Is verder ook niks tegen bestand!                                            ‘Maar dan moet U daar wèl even weggaan, meneer..!’ piepte mevrouw benauwd vanuit de diepte.                                                                                                                          ‘Jeetje mevrouw…komt het zó hoog?                                                                                Als haar priemende blikken toen hadden kunnen doden, was deze blog echt never nooit geschreven. Geen enkele blog meer trouwens. Daar had zij ook wel een beetje gelijk in. Sta je daar met je hoge nood… Wil je net hurkend gaan afwateren. Duikt er ineens zo’n ouwe knar tevoorschijn, bovenop de dijk. Pers je uit alle macht je knieën en dijen tegen elkaar om de Niagarawaterval te bedwingen. Gaat die bejaarde mafkees nog zonodig de lolbroek uit lopen hangen! Na tòch een kleine aarzeling daalde ik aan de zeekant de dijk weer af.                                                                                                                      Verder gebeurde er eigenlijk niks bijzonders aan de Hoek van Nieuwlande. Het was er warm, het werd hoogwater, er kwam gelukkig een klein zeebriesje en het was er vooral prachtig mooi en sereen rustig. Bij het naar huis gaan, passeerden wij de voluptueuze roodharige dame die zichtbaar opgelucht weer aan de waterkant van al het moois zat te genieten. Wij groetten elkaar met een glimlach. Puike middag!

   Send article as PDF